ตอนที่ 4 หรืออยากให้ฉันลงไป

ตอนที่

4

หรืออยากให้ฉันลงไป

      ณิชาภาพยายามรวบรวมสติให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้หลังจากที่ได้รับรู้เรื่อง ฃเช็คสิบล้านบาท จิตใจของเธอสับสนวุ่นวาย แต่ความมุ่งมั่นที่จะรักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ยังคุกรุ่นราวกับกองไฟที่ไม่มีวันมอดดับ

       เธอนึกถึงคำพูดของธนาภาที่ว่า เขาต้องการควบคุมเธอ การกลับมาของอนาวินไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และไม่ใช่เรื่องความรัก แต่มันคือเกมที่เขาวางหมากไว้ทุกตา

       เธอรีบเปลี่ยนชุดเดรสรัดรูปมาเป็นเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ลำลอง หวังให้ชุดที่เรียบง่ายที่สุดนี้เป็นเกาะกำบังให้เธอรู้สึกถึงความเป็นตัวเองได้บ้าง

       “ไม่ต้องคิดมาณิชา ไม่ต้องคิดมาก แค่ทำงานที่แพงที่สุดในชีวิตให้จบไปวันๆ ก็พอ” เธอพึมพำกับตัวเองพลางพ่นลมหายใจทิ้งเพื่อขับไล่ความกลัว

       เมื่อเดินออกมาจากห้องพักพนักงาน เธอพบอรจิราและธนาภากำลังเตรียมตัวกลับบ้านเช่นกัน ทว่าสีหน้าของทั้งคู่กลับดูมีลับลมคมใน

       “พี่อร นานาจะกลับแล้วเหรอคะ” ณิชาภาฝืนยิ้มทักทาย

       “ใช่จ้ะ พอดีพี่ต้องเคลียร์บัญชีด่วนที่บ้าน แถมนานาก็ต้องไปช่วยพี่ด้วย ส่วนเรื่องพรุ่งนี้ พี่เกรงว่าเราอาจจะต้องรับมือคนเดียวไปก่อนนะ เพราะพี่กับนานาติดธุระสำคัญที่ร้านสาขาอื่นพอดี”

       ธนาภาโน้มตัวมากระซิบด้วยเสียงสั่นเครือ “แกต้องระวังตัวให้มากนะณิชา ฉันสังหรณ์ใจไม่ดียังไงไม่รู้”

       ณิชาภาใจหายวาบ ความรู้สึกโดดเดี่ยวจู่โจมเธอทันควันเหมือนถูกทิ้งไว้กลางสมรภูมิเพียงลำพัง อรจิรายื่นถุงขนมปังอบเองให้เธอ ซึ่งเธอรับมาไว้ในอ้อมแขนราวกับมันเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวสุดท้าย ก่อนจะก้าวเท้าออกจากร้านมุ่งหน้าสู่โลกภายนอกที่เธอกำลังจะพบว่าหนีอย่างไรก็ไม่พ้น

ประตูร้าน แสงสีจากป้ายไฟนีออนดูพร่าเลือน เธอโบกเรียกแท็กซี่ด้วยมือที่เริ่มเย็นเฉียบ ทว่าก่อนที่รถแท็กซี่จะจอดสนิท รถซูเปอร์คาร์สีดำทะมึนราคาสิบล้านก็พุ่งเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทอย่างอุกอาจ แย่งชิงพื้นที่ไปต่อหน้าต่อตา

       อคิราห์ก้าวลงมาด้วยท่าทางเคร่งขรึม “เชิญครับคุณณิชาภา”

       “เชิญไปไหนคะ ฉันจะกลับบ้านเองได้” ณิชาภาพยายามเดินเลี่ยง แต่อคิราห์กลับขยับขวางไว้เป็นเชิงบังคับ

       “อย่าทำให้คุณวินน์ต้องรอนานเลยครับ เพราะคุณวินน์หมดความอดทน จากการคุยกันดีๆ มันอาจจะกลายเป็นอย่างอื่นที่คนแถวนี้ต้องแตกตื่นเอาได้”

       และทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยอำนาจก็ดังเล็ดลอดออกมาจากกระจกฟิล์มมืดสนิท

       “หรือเธออยากให้ฉันลงไปอุ้มเธอขึ้นรถเอง ณิชาภา”

       คำขู่นั้นเด็ดขาดและจริงจังจนเธอหยุดกะทันหัน เธอรู้ดีว่าอนาวินในตอนนี้ไม่มีคำว่าล้อเล่น หากเขาก้าวลงมาจริงๆ ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามปกป้องมาทั้งคืนคงพังทลายลงตรงหน้าสถานบันเทิงแห่งนี้ เธอจึงตัดสินใจเม้มปากแน่นแล้วเดินขึ้นรถไปอย่างจำยอม

       ภายในรถกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นวิสกี้จางๆ ที่คุ้นเคยโชยเข้าจมูก อนาวินนั่งพิงเบาะในท่าทางที่ดูผ่อนคลายแต่รังสีคุกคามกลับเข้มข้นจนเธอหายใจลำบาก เขาไม่ได้สวมสูทเต็มยศ แต่เชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมบนออกนั้นทำให้เขาดูอันตรายและดิบเถื่อนกว่าเดิม

รถเคลื่อนตัวออกไปอย่างเงียบกริบ ทิ้งแสงสว่างของผับไว้เบื้องหลัง ณิชาภานั่งตัวลีบติดประตู พยายามทำตัวให้เล็กที่สุด

“คุณต้องการอะไรจะพาฉันไปไหน นี่มันไม่ใช่ทางกลับบ้าน” เธอถามด้วยเสียงที่พยายามไม่ให้สั่น

อนาวินยังคงนิ่งเงียบ เขาเพียงยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอย่างละเมียดละไม การเมินเฉยของเขาคือการทรมานทางจิตวิทยาชั้นดี มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงสิ่งของที่ไร้ค่า

“ตอบสิ คุณเงียบทำไม ฉันอยากกลับบ้าน”

อนาวินวางแก้วลงช้าๆ เสียงก้นแก้วกระทบที่วางแผ่วเบาแต่กลับดังก้องในความรู้สึกที่ตึงเครียดของเธอ เขาหันมาสบตาเธอตรงๆ ดวงตาคมกริบนั้นว่างเปล่าแต่ซ่อนเปลวไฟบางอย่างไว้

“ความต้องการของฉัน คือการที่เธอต้องทำตามคำสั่ง”

“คุณจะพาฉันไปไหนคะ พี่วินน์” เธอจงใจเรียกชื่อเดิม หวังจะใช้ความผูกพันในอดีตเป็นเครื่องมือต่อรอง

“อย่าพยายามขุดเอาอดีตที่ตายไปแล้ว มาใช้เรียกร้องความสงสารจากฉัน” อนาวินสวนกลับทันควัน รอยยิ้มหยันปรากฏที่มุมปาก

“เพราะสำหรับฉัน ณิชาภาคนนั้นมันไม่มีค่าเหลือพอให้จดจำตั้งแต่วันที่ฉันเดินออกมาแล้ว”

“ถ้าฉันไม่มีค่า แล้วคุณจะซื้อตัวฉันมาทำไม”

อนาวินโน้มตัวเข้าหาเธออย่างช้าๆ จนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงลมหายใจ กลิ่นกายของชายหนุ่มคุกคามโสตประสาทจนเธอเริ่มสับสน

“ฉันซื้อเธอมาเพื่อใช้งานตามอารมณ์ของฉัน เหมือนของเล่นชิ้นหนึ่งที่ฉันอยากจะทำลายทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้” อนาวินตอบด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม ทั้งที่ในอกซ้ายของเขากำลังสั่นไหวด้วยความโหยหาที่ต้องปกปิดไว้ใต้หน้ากากพญามาร