17

อวิกามาถึงบ้านตอนเกือบสี่ทุ่ม  พีรยาและสามีช่วยกันขนของลงมาให้ ในขณะเธออุ้มลูกสาวที่หลับสนิทขึ้นบ้าน

“แกโอเคนะอ้อม”  พีรยาถามอีกครั้ง

“ฮื่อ  ขอบใจนะมด กลับเถอะดึกแล้วจะได้พักกัน  ขอบคุณพี่ช้างด้วยนะคะ ไปรอบนี้เป็นธุระให้หลายเรื่องเลย”  เธอตอบเพื่อนและหันไปขอบคุณสามีของเพื่อนสนิท  ไอยเรศยิ้มรับน้อยๆ  ไม่ได้ว่าอะไร

          อวิกาปิดประตูรั้วลงกลอน  บ้านหลังนี้เธอซื้อก่อนพีรยาแต่งงานไม่นาน  มันเป็นบ้านของคนรู้จักของไอยเรศที่เจ้าของเดิมถูกชะตากับเธอ  จึงขายให้ในราคาที่ไม่แพงหญิงสาวจึงใช้เงินในส่วนที่คิมหันต์ให้ไว้ตอนที่หย่ากันซื้อ 

          เนื่องจากเลี้ยงลูกเอง ทำให้เธอไม่อยากกลับไปทำงานประจำ  หญิงสาวเลือกที่จะเปิดร้านขายของที่ระลึกให้กับนักท่องเที่ยว  โดยที่ได้ทำเลดีเปิดร้านไม่ไกลจากวัดพระธาตุหริภุญชัย 

สินค้าในร้านมีทั้งส่วนของใช้คืองานผ้าของลำพูนที่ขึ้นชื่อ  และเธอต่อยอดนำงานผ้าทอเหล่านั้น  มาตัดเย็บเป็นสินค้าที่ระลึกอื่นๆ เช่นที่รองแก้ว  ผ้าปูโต๊ะ  ผ้าม่าน  ส่วนของกินก็มีพวกลำใยอบแห้ง น้ำผึ้ง  รวมถึงสินค้าอื่นๆ เช่นตุง  โคมแขวน โคมไฟ

ร้านของเธอมีขนาดสามคูหา  นับว่าเป็นร้านที่ใหญ่พอสมควรในลำพูน  เงินที่ลงทุนก็มาจากเงินที่ได้จากการหย่าเอามาจ่ายแล้วก็ยังมีเหลือ  โดยที่เธอไม่ต้องใช้เงินตนเองเลยในช่วงสองปีนี้   

หญิงสาวถอนใจเมื่อมองลูกสาวที่หลับสนิท  อวิกาสังหรณ์ใจว่าต่อจากนี้ชีวิตเธอและน้องเอื้อจะไม่สงบสุขแบบที่ผ่านมา  แต่การคิดล่วงหน้าล้วนทำให้ทุกข์มากขึ้น  เธอจึงลุกไปอาบน้ำกลับมากอดลูกสาวหลับ 

ปกติน้องเอื้อจะมีเบาะนอนของตนเอง ที่ตั้งไม่ห่างจากเตียงใหญ่มากนัก มีขอบกันตกเหมาะกับเด็กที่กำลังจะซน  แต่วันนี้คนเป็นแม่รู้สึกว่ากำลังจะถูกแย่งลูกไป  อวิกาจึงเลือกจะให้น้องเอื้อหลับบนที่นอนกับเธอ

เช้าวันรุ่งขึ้นหญิงสาวพบว่าน้องเอื้อมีไข้สูง  อวิการีบพาลูกไปโรงพยาบาลทันที  น้องเอื้อมีไข้สูงถึง 39.5  ก่อนจะลดลงในช่วงบ่าย ตามตัวมีรอยผื่นเป็นจ้ำๆ ตัวแดง ผิวแดงตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย  คุณหมอที่รักษาสั่งแอดมิททันที  และมีการตรวจเลือดเพราะสงสัยว่าอาจจะเป็นไข้เลือดออก

อวิกาเครียดมาก เธอโทรหาคุณมัญชุตาเพราะพยาบาลแจ้งว่าอาจจะต้องมีการให้เลือดกับน้องเอื้อ

“คุณแม่คะ  น้องเอื้อตอนนี้แอดมิทอยู่โรงพยาบาลค่ะ”

“อะไรนะลูก  น้องเอื้อเป็นอะไร”  คุณย่าตกใจจนเผลอพูดเสียงดัง  ตอนนั้นทุกคนกำลังทานอาหารเย็น สมาชิกอยู่กันครบเพราะเป็นวันที่ลดาวัลย์เข้ามาอยู่ร่วมบ้านเป็นวันแรก

คิมหันต์และวสนต์ตกใจ  วสนต์ทำสัญญาณมือให้มารดาเปิดโฟน  เพื่อให้ได้ยินกันทุกคนแต่ท่านตกใจจนทำอะไรไม่ถูก วสนต์จึงดึงโทรศัพท์ของมารดามาทำเอง

“เมื่อเช้าค่ะน้องเอื้อไข้ขึ้นสูง  39  อ้อมพาไปโรงพยาบาล คุณหมอให้แอดมิท  ตอนนี้ไข้ลงแล้วแต่มีจ้ำๆ ตามตัวค่ะ  หมอสงสัยว่าอาจจะเป็นไข้เลือดออก

พยาบาลบอกว่าอาจจะต้องให้เลือดค่ะ  น้องเอื้อกรุ๊ปเลือด rh- ค่ะแม่  อ้อมกลัว..”  เธอพูดค้างไปแล้วร้องไห้แทน

“พี่จะไปเดี๋ยวนี้  ลูกอยู่โรงพยาบาลไหน”  คิมหันต์รู้ว่าอวิกากลัวอะไร เมื่อเธอบอกว่าลูกสาวมีเลือด rh- ซึ่งเป็นกรุ๊ปเลือดหายาก