16

รถมาถึงกำแพงเพชรประมาณหนึ่งทุ่มเพื่อแวะทานอาหาร  วันนี้น้องเอื้อโยเยมาก อวิกาเริ่มกังวลปกติลูกสาวเป็นเด็กเลี้ยงง่าย  แต่ว่าวันนี้ตั้งแต่นั่งรถออกจากกทม.มาได้ไม่เท่าไหร่ก็ร้องมาตลอดทาง 

ลดาวัลย์มีช่วงพักราวสิบห้านาทีทานอาหาร เธอจึงโทรหาเพื่อนว่าเดินทางถึงไหนกันแล้ว 

“ตอนนี้เหรอเพิ่งถึงกำแพงเพชรน่ะ  คงไปถึงลำพูนสักสี่ทุ่มมั้ง”

พีรยาตอบ  ลดาวัลย์ได้ยินเสียงน้องเอื้อร้องจึงถามว่าหลานเป็นอะไร

“ไม่รู้เหมือนกัน  ร้องตั้งแต่ออกจากกรุงเทพฯ วันนี้งอแงผิดปกติมาก” พีรยาตอบเธอเป็นห่วงน้องเอื้อเหมือนกัน  แต่ไม่รู้จะทำไง

ลดาวัลย์จึงบอกสามี  “หมอสน  น้องเอื้อร้องตลอดทางเลยตอนนี้ถึงกำแพงเพชรแล้ว  มดบอกร้องตั้งแต่ออกจากกรุงเทพฯ นี่ยังไม่หยุดร้องจะทำไงดี”  วสนต์ฟังอย่างเป็นห่วง  เขาขอคุยกับอวิกา

“อ้อมครับ น้องเอื้อร้องไม่หยุดเลยเหรอ” 

“ค่ะสน  อ้อมกลัวลูกชักไข้ก็ไม่เป็นนะคะ ไม่ปวดท้องแต่ร้องไม่หยุด” น้ำเสียงอวิการ้อนใจ 

“ลองวิดีโอคอลได้ไหมสน  พี่อยากเห็นน้องเอื้อ”  คิมหันต์บอกน้องชาย ใจเขาร้อนเป็นไฟ

“อ้อม เราวางสายก่อนเดี๋ยวจะคอลไปนะ” 

วสนต์ตัดสาย หยิบโทรศัพท์ของตนเองมาแทนเปิดโปรแกรมแชท เลือกวิดีโอคอลกับอวิกา  อีกฝ่ายกดรับทันที คิมหันต์หยิบโทรศัพท์ไปคุยเอง

“อ้อม ลูกตัวร้อนไหม ลองดูใต้ลิ้นหน่อยมีตุ่มไหม ร้อนในไหม” 

อวิกาไม่มีเวลาบอกปัดเขา ตอนนี้ลูกสำคัญที่สุด  หญิงสาวส่องกล้องโทรศัพท์ไปตามจุดที่เขาบอก  พบว่าทุกอย่างปกติดี

คิมหันต์พูดเรื่อยๆ ถามนั่นถามนี่สักพัก ทุกคนเริ่มรู้สึกว่าน้องเอื้อเงียบสนิทแล้ว  มองคนในจอโทรศัพท์ตาแป๋ว

“น้องเอื้อคิดถึงพ่อเหรอที่ร้องไม่หยุด”  วสนต์พูด เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าคิมหันต์เพิ่งพบลูกแค่วันเดียว  ทำให้น้องเอื้อร้องหาได้  อวิกาตอนนี้นิ่งเงียบยิ่งกว่า  และคนอื่นๆ ก็ไม่ต่างกัน 

“น้องเอื้อเงียบนะครับลูก” คิมหันต์พูด  ทุกคนเห็นว่าสาวน้อยเริ่มยิ้มได้ 

“เดี๋ยวพ่อไปหานะลูก  น้องเอื้ออย่าร้อง อย่างอแงนะลูกหลับนะคะ”  น้องเอื้อพยักหน้า เรียก “พ่อ”  คุณมัญชุตาถึงกับร้องไห้เมื่อมาถึงตอนนี้ 

วสนต์ปิดโปรแกรมแชทลงด้วยใจที่หนักอึ้ง  คิมหันต์พูดกับมารดา “ผมขอโทษครับแม่ ผมผิดเอง  ถ้าผมไม่ทำร้ายอ้อม น้องเอื้อคงไม่เป็นแบบนี้  ป่านนี้เราคงอยู่ด้วยกันแล้ว” 

“คนที่ลูกควรจะขอโทษคืออ้อมไม่ใช่แม่  ป่านนี้อ้อมจะคิดยังไง จะเสียใจแค่ไหน เขาอุ้มท้องลูก เลี้ยงลูกมาเองจนถึงตอนนี้ แต่ลูกกลับร้องหาพ่อที่เพิ่งเจอแค่วันเดียว” 

สิ่งที่คุณมัญชุตาพูดไม่ไกลเกินจริง  อวิกามองลูกที่หลับลงได้ในที่สุดในคาร์ซีท  เธอกำลังรู้สึกแย่มาก น้อยใจลูกสาวที่ร้องไห้เพราะจะหาพ่อ  พ่อที่เพิ่งเจอแค่วันเดียว 

“แกอย่าคิดมาก น้องเอื้อยังเด็ก ไม่เคยเจอพ่อก็แบบนี้  ไม่ได้หมายความว่าน้องเอื้อไม่รักแกสักหน่อย”  พีรยาจับมือเพื่อนบีบเบาๆ