เข้าสู่ระบบแชร์
72
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-14 00:29:47เมื่อมาถึงห้องพัก อวิกาสำรวจห้องพักมันเป็นห้อง suit sea view มองเห็นทะเลชัดเจนและดูใกล้มาก คิมหันต์มองทะเลเธอเห็นเขาตัวสั่นนิดหน่อยก่อนจะเป็นปกติ เขาถอยจากหน้าต่างไปนั่งบนโซฟา และเริ่มพูดปมของตัวเอง
“ตอนที่พี่อายุประมาณ 12 พี่มาเที่ยวทะเลกับพ่อแม่ ตอนนั้นนายสนต์อายุแค่ 4 ขวบ กับน้องสาวคนกลางที่เกิดก่อนนายสนต์แค่ปีเดียว”
คำบอกเล่าของเขาทำให้อวิกาฉงน เธอไม่เคยรู้เลยว่าคิมหันต์มีน้องสาว หญิงสาวนั่งลงข้างเขาและตั้งใจฟัง
“พี่กับน้องๆ ลงไปเล่นที่ชายหาด สนบอกว่าอยากกินน้ำมะพร้าว พี่มัวไปซื้อน้ำให้น้องก่อนไปบอกน้องสองคนว่าให้อยู่ตรงนั้น อย่าไปไหน แต่พอพี่กลับมาพี่หาน้องสาวไม่เจอ สนบอกว่าน้องสาวพี่ลงไปเล่นน้ำ”
เขาตัวสั่นเยือกเมื่อพูดมาถึงตรงนี้
“พี่มองหาน้องแต่ไม่เจอในทะเลก็ไม่มี กว่าจะเจอก็เห็นน้องพี่โบกมือลิบๆ อยู่ห่างจากฝั่งมาก เธอถูกคลื่นซัดออกไปพี่รีบวิ่งลงไปช่วย พี่ไปถึงตัวน้องแล้วแต่คลื่นที่มาอีกทำให้น้องสาวหลุดจากมือไปแล้วพี่ก็จมน้ำ”
เขาตัวสั่นมากขึ้นจนอวิกาต้องกอดเขาไว้
“พี่ฟื้นมาอีกทีอยู่ที่โรงพยาบาล การ์ดช่วยพี่ทันแต่น้องสาวพี่จมน้ำตาย พ่อแม่บอกว่าไม่ใช่ความผิดของพี่แต่พี่รู้ว่าพี่ผิด ตั้งแต่นั้นพี่ต้องเข้าพบจิตแพทย์ ทุกคนในครอบครัวไม่มีใครพูดถึงน้องสาวพี่อีก เพราะทุกคนกลัวพี่เสียใจ พี่ไม่เคยลงทะเลอีกเลยตั้งแต่มีเรื่องตอนนั้น”
คิมหันต์ร้องไห้ อวิกาน้ำตาซึม
“มันผ่านมาแล้วค่ะ” เธอกอดเขาตอบ
####################
คิมหันต์และอวิกาเปลี่ยนเสื้อผ้าลงมาสมทบกับครอบครัวด้านล่าง
“แม่ขาไปเล่นน้ำ” น้องเอื้อชวนอวิกาลงไปเล่นน้ำทะเล
“เอาไว้บ่ายแก่ๆ หรือตอนเย็นดีกว่าไหมลูก ตอนนี้แดดร้อน” หญิงสาวบอกลูก
คิมหันต์มองหน้าเธอเมื่ออวิกาบอกดังนั้น
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่คิม ลงน้ำตื้นๆ เดี๋ยวอ้อมไปกับลูกเอง”
บ่ายนั้นเมื่ออวิกาพาน้องเอื้อขึ้นมานอนกลางวัน หลังจากที่วงสนทนาแยกย้ายกันไปพักผ่อน และนัดกันลงไปพร้อมหน้าในตอนเย็นเพื่อฉลองวันเกิดให้คุณปู่และตัดเค้กกัน
“ลูกหลับรึยังครับ” คิมหันต์ถามเมื่อเขาออกจากห้องน้ำ
“ค่ะ หลับแล้ว”
เขาตรงเข้ามาสวมกอดเธอ “พี่ไม่อยากให้อ้อมกับลูกไปเล่นน้ำทะเลเลย”
อวิกาหันกลับมากอดเขาตอบ “อ้อมกับลูกจะไม่เป็นอะไรหรอกค่ะพี่คิม อย่ากังวลสิ”
“พี่กลัว” ริมฝีปากเย็นชืดนาบลงบนหน้าผากของเธอ
อวิกายืนนิ่งให้เขากอดครู่นึงก่อนจะดันตัวเองออก
“พี่คิมนอนพักไหมคะ อ้อมอยากไปอาบน้ำเหนียวตัวลมทะเล” หญิงสาวปลีกตัวมาอาบน้ำสระผม เมื่อออกมาจากห้องน้ำเห็นว่าเขาหลับไปแล้วเธอจึงลงไปเดินเล่นที่ชายหาดด้านล่าง หญิงสาวลงมาไม่นานก็เห็นคิมหันต์ลงมาตามหาเธอที่หน้าโรงแรม
“แดดยังร้อนอยู่เลยนะอ้อม พี่ว่าขึ้นห้องก่อนดีกว่า” เขาพูดเมื่อเห็นแดด
“ทะเลก็แบบนี้ล่ะค่ะ แดดร้อนแต่ลมพัดเย็นสบาย” หญิงสาวเดินไปเรื่อยๆ บนชายหาดตรงที่ระดับน้ำแค่ข้อเท้า คลื่นซัดเข้ามาเบาๆ เป็นระลอก
“พี่คิมกลับขึ้นไปก่อนก็ได้ค่ะ อ้อมอยู่ได้” อวิกาคุ้นเคยกับทะเล เพราะเธอเป็นคนแม่กลองเห็นทะเลตั้งแต่เกิด ต่างกันแค่โซนนั้นไม่มีชายหาด
คิมหันต์ยืนรออวิกาที่หาดทรายด้านบน ห่างจากน้ำประมาณสิบห้าเมตรได้ ถ้าอวิกายังไม่อยากขึ้นเขาจะรอเธอตรงนี้ มีคนแก่เดินขายพิมเสนชายหนุ่มช่วยซื้อมาจำนวนหนึ่ง เขาจึงลาสายตาจากภรรยาไปหลายนาที เมื่อเขาหันกลับมาชายหนุ่มใจหายวาบเมื่อไม่มีอวิกาอยู่ที่ชายหาดอีก
บทล่าสุด
รอยร้าวรัก 95 น้องเอื้อ-พีร์
พิชญะเดินกอดคอมากับโอบเอื้อ ทั้งสองเป็นเด็กชายวัยรุ่นอายุ 14 ปีเท่ากัน เรียนที่เดียวกันและเป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนกับแม่ของเด็กทั้งสองคือพีรยาและอวิกาโอบเอื้อเป็นลูกชายคนที่สองของอวิกากับหมอคิมหันต์ เกิดปีเดียวกับพิชญะ บ้านอยู่ใกล้กันพ่อแม่สนิทกัน เด็กชายสองคนจึงเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เด็กปีนี้เด็กชายทั้งคู่อายุ 14 เรียนชั้น ม. 3 ส่วนอุษมาหรือน้องเอื้อลูกสาวคนโตของหมอคิมและอวิกา อายุมากกว่า 4 ปีเธออายุเต็ม 18 กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย โอบเอื้อมาอยู่ที่บ้านของไอยเรศ เพราะว่าพ่อแม่ต้องย้ายกลับไปทำงานที่กทม. แต่เด็กชายไม่อยากย้ายที่เรียนกลางคัน เขาขออยู่ที่ลำพูนพีรยาจึงรับดูแลแทนเพื่อให้อวิกายอมให้ลูกชายอยู่ลำพูนต่อ“แม่มีอะไรให้กินบ้างไหมครับ” พิชญะถามมารดา พวกเขาเพิ่งกลับจากเตะบอล เหงื่อเต็มตัวและหิวซ่กได้ที่“มีแต่ของโปรดเราทั้งคู่ หมูสับทอดกระเทียม ต้มยำกุ้ง แกงเทโพ แต่ไปอาบน้ำกันก่อนเลย” พีรยาบอกเด็กชายทั้งสองคนที่หน้าตาดูหิวโหยเหลือเกินพิชญะและโอบเอื้อขึ้นไปอาบน้ำก่อนจะกลับลงมาทานอาหารเย็น “ปีหน้าจะเรียนต่อที่ไหนกันลูก” พีรยาถามลูกชาย“พีอยากต่อม.ปลายที่เดิมครับ โ
รอยร้าวรัก 94 หมอวสนต์-ลดาวัลย์ ตอนจบ
เธอเม้มปากไม่รู้จะตอบอะไร“ย้ายมาอยู่ด้วยกันทุกวันเลยดีไหมลดา” ช่วงนี้เขาใกล้เรียนจบเฉพาะทาง ทั้งงานทั้งเรียนหนักขึ้นทุกทีหากได้เห็นหน้าเธอทุกวันน่าจะดีกว่าพบกันแค่ช่วงสุดสัปดาห์“รถมันติดน่ะสนต์” ที่ทำงานของเธออยู่ไกลจากที่นี่พอสมควร เดินทางตอนเช้าไม่ต่ำกว่าหนึ่งชม. เธอเหนื่อยเกินไปที่จะสู้กับการจราจรแบบนั้น ตัวงานก็ถือว่าเครียดแล้ว“งั้นวันทำงานฉันไปอยู่กับเธอที่โน่นดีไหม” วสนต์กอดรอบเอวเธอจากด้านหลัง เขารวบผมของเธอไปไว้อีกทางจูบลงบนต้นคอแผ่วเบา“อื้อ..สนต์” เธอเริ่มคิดอะไรไม่ออกถ้าคุยกันแบบนี้“นะ ลดา..” เขาเลื่อนจูบไปตามไหล่เนียน ฝ่ามือใหญ่ที่กอดรอบเอวเริ่มขยับลงไปที่ท้องน้อย“ก็.. ก็ได้” ลดาวัลย์เงยหน้าให้เขาฝังจูบไปตามซอกคอได้ถนัดขึ้น เธอรับคำเสียงพร่าก่อนจะถูกช้อนตัวอุ้มไปที่เตียง###############เช้าวันจันทร์ลดาวัลย์ใช้สิทธิ์เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลตรวจร่างกาย ผลการตรวจออกมาว่าเธอเป็นโรคกระเพาะและพักผ่อนน้อย ไม่พบการตั้งครรภ์แต่อย่างใด“สนต์ ฉันไม่ได้ท้อง” เธอบอกเขาในคืนนั้นเมื่อชายหนุ่มกลับจากทำงาน เขาย้ายมาอยู่ที่ห้องของเธอในวันทำงานตามที่ตกลงกันไว้“ฮื่อ.. แล้วไง”
รอยร้าวรัก 93 หมอวสนต์-ลดาวัลย์15
หนึ่งปีต่อจากนั้น ลดาวัลย์กับวสนต์ยังคบหากันสถานะเหมือนเดิม ทั้งสองมีแผนจะแต่งงานกันเมื่อวสนต์เรียนจบเฉพาะทาง หากแต่เช้าวันหนึ่งวันนั้นเป็นวันเสาร์ลดาวัลย์มาค้างที่ห้องชุดของวสนต์ตามปกติเธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการคลื่นไส้เวียนศีรษะ หญิงสาวรีบลุกไปอาเขียนในห้องน้ำเสียงนั้นปลุกให้วสนต์ตื่นขึ้นมาอีกคน ชายหนุ่มตามมาลูบหลังให้เธอ เขามีสีหน้าวิตกกังวลจนเห็นได้ชัด“เป็นไงบ้างลดา ปวดหัวมีไข้ไหม” เขาอังมือกับหน้าผากของเธอ ลดาวัลย์ไม่มีไข้ ตัวเธอติดจะเย็นด้วยซ้ำเธอส่ายหน้ายังพูดไม่ออก ตอนนี้อยากนอนอย่างเดียวเท่านั้น“หรือว่ามีน้อง หืม..” วสนต์เดาต่อ ทำให้ลดาวัลย์เบิกตาโต“ไม่มั้ง ก็เธอป้องกันตลอดไม่ใช่เหรอ” ทั้งสองคนยังไม่พร้อมจะมีลูก คู่รักทั้งสองจึงเห็นตรงกันว่าควรคุมกำเนิดและที่ผ่านมาวสนต์ก็เป็นฝ่ายป้องกันเองเสมอ เพราะไม่อยากผลักภาระให้ลดาวัลย์เป็นฝ่ายกินยาคุม“มันก็พลาดได้ เธอก็รู้นี่ว่าไม่มีการคุมกำเนิดแบบไหนได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ ถุงรั่ว ถุงแตกมีเยอะแยะไป” ฝ่ายชายคาดเดา ไม่ได้การละเขาคงต้องให้แม่ไปสู่ขอลดาวัลย์ให้แล้ว ไวเท่าความคิด วสนต์โทรหามารดาทันที“แม่ครับ แม่คงต้องไปสู่ข
รอยร้าวรัก 92 หมอวสนต์-ลดาวัลย์14
“สนต์ หยุดเถอะ..” สองมือเธอขยุ้มเส้นผมเขาขณะที่วสนต์จูบลงไปตามท้องน้อย ลาดหน้าท้องราบเรียบจนถึงเนินดอกไม้กลางตัวเธอ หญิงสาวเกร็งตัวเมื่อความรู้สึกพุ่งสูงจนเกินควบคุม มันมากไปจนเธอจะขาดใจ“หยุดไม่ได้แล้วลดา หยุดตอนนี้ฉันตายแน่” เขาจับมือบางไปเกาะกุมความแข็งแรงที่แทบจะระเบิดด้วยความปรารถนา เธอหน้าแดงก่ำเมื่อเขาจับมือเธอให้ลูบขึ้นลง รู้สึกได้ถึงการตอบสนองตุ๊บๆ ของสิ่งที่อยู่ในมือ ขนาดมันโอฬารขนาดนี้เธอมิได้ตายก่อนหรือ“ฉันว่าฉันไม่ไหว มะ..มันใหญ่ไป” เธอปล่อยมือทำท่าจะพลิกตัวหนีแต่เขายึดไหล่เธอไว้กับที่นอนแน่น“เธอก็เรียนกายวิภาคมาต้องรู้สิว่าร่างกายปรับตัวได้” วสนต์โน้มน้าวใจ เขารู้ว่าเธอก็อยากลองแต่ก็ยังกลัวก็นั่นมันในตำรา...หญิงสาวคิดหน้าแดงจัด เธอหลับตาเมื่อเขาเริ่มจดจ่อตัวตนที่ปากทางรัก เขี่ยไปมาจนเธอเริ่มสั่นสะท้าน“อื้อ..สนต์ อย่า..” เขาไม่รู้เหรอว่ามันทรมาน เธอจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว“อย่าช้าใช่ไหม..ได้เลยคนสวย” ลดาวัลย์กัดริมฝีปากเมื่อรู้สึกถึงความอึดอัดคับแน่นที่สอดแทรกเข้ามา ความร้อนไหลวนไปทั่วร่างริมฝีปากหนาของวสนต์แนบลงมาบนเรียวปากอิ่ม หลอกล่อให้เธอสนใจกับจูบเร่าร
รอยร้าวรัก 91 หมอวสนต์-ลดาวัลย์13
ลดาวัลย์เองก็อยากคุยกับเขาเหมือนกัน เพราะนับตั้งแต่เธอบอกเลิกสถานะแฟนปลอมๆ เขายังโอนเงินประจำเดือนมาให้อีกสองครั้งตามกำหนดเดิม ครั้งหลังนี่มากกว่าเดิมด้วยเท่าตัว วสนต์ขับรถมาที่ห้องพักของเขา ลดาวัลย์ที่ตอนแรกไม่ได้มองทางเธอหันมามองเขาตาขุ่น“เธอพาฉันมาที่นี่ทำไม” เขาจอดรถในที่จอดประจำ ก่อนจะวิ่งลงไปเปิดประตูฝั่งของเธอจับมือลดาวัลย์ลงมาเหมือนกลัวเธอวิ่งหนี“ฉันเหนื่อย อยากหาที่คุยแบบสบายๆ”“แต่ฉันไม่อยากขึ้นไปบนห้องเธอ” ลดาวัลย์ดึงมือออกจากการเกาะกุม เธอสงสัยว่าวสนต์จะเคยเข้าใจเรื่องความลำบากใจของเธอไหม “เธอกลัวอะไร ขึ้นห้องแฟนมันเสียหายยังไง” เขาพูดเสียงห้วนขณะที่ลากเธอเดินตามจนตัวปลิว“ฉันไม่ได้เป็นแฟนเธอแล้วนะสนต์ นี่เธอแกล้งลืมเหรอ” หญิงสาวเริ่มโวยวายเมื่อเข้ามาอยู่ลิฟต์จนได้ ลิฟต์ตัวนี้เป็นตัวพิเศษเฉพาะหุ้นส่วนโรงพยาบาลแบบเขาใช้ จึงไม่มีคนอื่นใช้ร่วมกันในตอนนั้น“ตอนเป็นแฟนก็ตกลงกันสองคน นี่ฉันไม่เคยตกลงเลิกกับเธอตอนไหนเลยนะลดา” เขากดตัวเธอแนบชิดกับผนังลิฟต์ ความเย็นของโลหะทำให้เธอใจหายวาบ“จะทำอะไร ปล่อยนะ” ลดาวัลย์ขืนตัวไม่ยอมเดินตามแรงดึงของเขา ไม่รู้อ
รอยร้าวรัก 90 หมอวสนต์-ลดาวัลย์12
วสนต์กลับเข้าบ้านด้วยท่าที่เหนื่อยอ่อน วันนี้เขาเข้าไปเอาของที่ห้องพักเจอลดาวัลย์บนรถแท็กซี่ เธอคงจะไปไหนสักแห่งเขาจึงไม่เรียกเธอไว้เพราะธุระของเขามันรีบด่วนกว่าเขาเพิ่งปฏิเสธการช่วยเหลือคนรักเก่าด้วยการแต่งงานกู้หน้าให้เธอตามที่เธอต้องการ เธอกลับมาหาเขาเมื่อสองเดือนก่อนและขอให้เขาช่วยเป็นพ่อของลูกให้ เพราะพัชรมณีบอกเลิกคนที่เป็นพ่อตัวจริงไปแล้ว ตอนแรกเขาเห็นแก่เด็กในท้องจึงแบ่งรับแบ่งสู้ แต่ได้มารดาเตือนสติว่าสิ่งที่พัชรมณีขอไม่ใช่การแก้ปัญหา แต่มันคือการเพิ่มปัญหาต่างหาก เมื่อจัดการเรื่องพัชรมณีแล้วเขาจึงคิดจะไปคุยกับลดาวัลย์ เธอส่งข้อความมาบอกเลิกเขาเมื่อเดือนก่อนคงจะเพราะเห็นข้อความของพัชรมณีที่ไลน์มาหาเขา ในช่วงที่เขาหลับในวันสุดท้ายที่เจอกันวสนต์ไม่ได้ตอบกลับเธอเพราะคิดว่าเรื่องนี้มันยาวเกินกว่าที่จะคุยกันทางนี้ เขาอยากอธิบายให้เธอฟังเอง ชายหนุ่มไม่ได้เห็นเธอเป็นแฟนหลอกๆ มาตั้งนานแล้ว ลืมเรื่องข้อตกลงนั้นไปแล้วด้วยซ้ำ“สนต์รู้เรื่องที่โรงพยาบาลรึยังลูก” คุณมัญชุตาเข้ามาถามบุตรชายคนเล็กในห้องส่วนตัวของเขา“เรื่องอะไรครับแม่” เขาลืมตาทันที“ลดาลาออกจากงานไปแล้ว ย้ายอ
บางทีคุณอาจจะชอบ
