เข้าสู่ระบบแชร์
71
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-14 00:29:08เธอเปิดประตูห้องน้ำ หลังจากที่ได้อาบน้ำจนสดชื่นดีแล้ว อวิกาเปิดตู้เสื้อผ้ากำลังคิดเพลินๆ ก็ถูกกอดจากด้านหลังจนเธอตกใจ
"อุ๊ย.. พี่คิมมายังไง แล้วลูกล่ะคะ" เธอปลดมือปลาหมึกออกจากตัวแต่ไม่สำเร็จ อ้อมกอดแข็งแรงรัดตัวเธอแน่น มือไม้ไต่ไปทั่วตัว
"ลูกอยู่กับพี่เลี้ยง พี่ไปอาบน้ำห้องลูกมาแล้ว"
เขาตอบข้างหู มือปลดเชือกเสื้อคลุมอาบน้ำของอวิกาจนปมหลุด เขาดึงเสื้อคลุมตัวนั้นลงจากไหล่ของเธอช้าๆ กดจูบที่ต้นคอ
"พี่คิมปล่อยเถอะค่ะ อ้อมจะรีบลงไปข้างล่าง" เธอตัวอ่อน หมดแรงไปเฉยๆ
"พี่คิดถึงอ้อม ขอเวลาแปบเดียวก็ได้นะ รอคืนนี้ไม่ไหวหรอก" คำพูดนั้นตรงจนหญิงสาวผิวหน้าร้อนผ่าวเหมือนคนเป็นไข้
ฝ่ามือเขาลูบหนักๆ ไปทั่วร่างของเธอที่ถูกดึงเสื้อคลุมลงไปกองกับพื้นรวมกับเสื้อคลุมของเขาเองเรียบร้อยแล้ว
อวิกาครางเสียงสั่นเมื่อมือของเขาลากผ่านหน้าท้องไปหยุดที่ดอกไม้งาม ใช้นิ้วจุ่มจ้วงเข้าไปภายในจนเธอขาสั่น คิมหันต์ดึงตัวเธอไปยืนหน้าโต๊ะกระจก
"เกาะโต๊ะไว้คนสวย" เขาบอกเธอเมื่อกดแผ่นหลังเธอโน้มลงไปด้านหน้าจนใบหน้าสวยแนบไปกับหน้าโต๊ะ ส่งตัวเองเข้าหาความอบอุ่นนุ่มชื้นบีบรัดจนเขาแทบไปถึงภายในการขยับไม่กี่ครั้ง เสียงโต๊ะขยับชนผนังตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเขา
อวิกาหายใจรัวเร็ว เธอแทบขาดใจกับบทรักหนักหน่วง หญิงสาวไปถึงฝั่งฝันอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายต้องเร่งตัวเองตามไปติดๆ ในนาทีต่อมา
ในเดือนต่อมาครอบครัวของอวิกาเตรียมตัวไปงานวันเกิดบิดาของคิมหันต์ที่เกาะสมุย คิมหันต์เลือกการเดินทางแบบบินตรงจากเชียงใหม่ไปลงสนามบินสมุย โดยที่ครอบครัวทางกรุงเทพฯ ล่วงหน้าไปก่อนแล้วหนึ่งวัน
“สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่”
อวิกาพนมมือไหว้บิดามารดาของคิมหันต์ ท่านทั้งสองต้อนรับอย่างยินดีที่เห็นลูกชายคนโตและสะใภ้มาด้วยกัน
“อ้อมเป็นไงลูก เหนื่อยไหมนั่งก่อนจ้ะ” คุณมัญชุตาเรียกให้เธอนั่งข้างๆ ส่วนน้องเอื้อคิมหันต์อุ้มไปหาบิดา ท่านรับตัวหลานสาวอย่างยินดี
ลดาวัลย์กับวสนต์ลงมาจากห้องพัก ลดาวัลย์ตรงมาหาอวิกา สองสาวคุยกันกระหนุงกระหนิงตามประสาเพื่อนสนิท
“ท้องกี่เดือนแล้วลดา” อวิกาจับท้องเพื่อนที่เริ่มเห็นได้ชัดเจน
“จะ 24 วีคแล้ว แล้วอ้อมล่ะเมื่อไหร่จะมีน้องให้น้องเอื้อ”
อวิกายิ้ม “ไม่รู้สิ ไม่ได้วางแผนเลย ไม่ได้คุมด้วย”
“รีบมี ก่อนพี่คิมจะแก่เดี๋ยวเลี้ยงลูกไม่ไหว” ลดาวัลย์แกล้งพูด อวิกาหัวเราะคิกจนคิมหันต์มอง เขาเดินตรงมาหาเธอ
“คุยอะไรกันครับอ้อม” ชายหนุ่มนั่งลงข้างเธอ วางแขนพาดบนพนักเก้าอี้สบายๆ เขาทักน้องสะใภ้
“กี่วีคแล้วครับลดา ท่าทางเจ้าตัวเล็กจะแข็งแรงดี”
“ยี่สิบสี่วีคค่ะ พี่คิมรีบมีน้องให้น้องเอื้อสักทีสิคะ จะได้เป็นเพื่อนเล่นกัน” ลดาวัลย์พูด
“พยายามอยู่ครับ” ชายหนุ่มหัวเราะ
วสนต์ถือกุญแจห้องมาให้พี่ชาย
“อ่ะพี่ นี่ห้องที่จองเผื่อจะเอาของขึ้นไปเก็บเลยไหม”
คิมหันต์รับกุญแจห้องและหันไปชวนอวิกา “เอาของขึ้นไปเก็บกันก่อนไหมอ้อม จะได้เปลี่ยนเสื้อผ้าลงมานั่งสบายๆ”
“ก็ดีค่ะ แล้วน้องเอื้ออยู่ไหน” เธอหันไปหาลูก เจอลูกสาวอยู่กับคุณปู่คุณย่า
“ไปกันก่อนเถอะ น้องเอื้ออยู่ข้างล่างก็ได้ ช่วยแบกอะไรไม่ได้อยู่แล้วนี่”
ในระหว่างที่ทั้งสองขึ้นมาบนห้องพัก อวิกาตัดสินใจถามสิ่งที่สงสัยมาตลอด
“ทำไมพี่คิมไม่ชอบทะเลล่ะคะ” เธอเคยถามเขานานมาแล้ว แต่ตอนนั้นไม่ได้รับคำตอบ
คิมหันต์มองหญิงสาว “ถ้าอ้อมอยากรู้เดี๋ยวพี่เล่าให้ฟัง”
บทล่าสุด
รอยร้าวรัก 95 น้องเอื้อ-พีร์
พิชญะเดินกอดคอมากับโอบเอื้อ ทั้งสองเป็นเด็กชายวัยรุ่นอายุ 14 ปีเท่ากัน เรียนที่เดียวกันและเป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนกับแม่ของเด็กทั้งสองคือพีรยาและอวิกาโอบเอื้อเป็นลูกชายคนที่สองของอวิกากับหมอคิมหันต์ เกิดปีเดียวกับพิชญะ บ้านอยู่ใกล้กันพ่อแม่สนิทกัน เด็กชายสองคนจึงเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เด็กปีนี้เด็กชายทั้งคู่อายุ 14 เรียนชั้น ม. 3 ส่วนอุษมาหรือน้องเอื้อลูกสาวคนโตของหมอคิมและอวิกา อายุมากกว่า 4 ปีเธออายุเต็ม 18 กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย โอบเอื้อมาอยู่ที่บ้านของไอยเรศ เพราะว่าพ่อแม่ต้องย้ายกลับไปทำงานที่กทม. แต่เด็กชายไม่อยากย้ายที่เรียนกลางคัน เขาขออยู่ที่ลำพูนพีรยาจึงรับดูแลแทนเพื่อให้อวิกายอมให้ลูกชายอยู่ลำพูนต่อ“แม่มีอะไรให้กินบ้างไหมครับ” พิชญะถามมารดา พวกเขาเพิ่งกลับจากเตะบอล เหงื่อเต็มตัวและหิวซ่กได้ที่“มีแต่ของโปรดเราทั้งคู่ หมูสับทอดกระเทียม ต้มยำกุ้ง แกงเทโพ แต่ไปอาบน้ำกันก่อนเลย” พีรยาบอกเด็กชายทั้งสองคนที่หน้าตาดูหิวโหยเหลือเกินพิชญะและโอบเอื้อขึ้นไปอาบน้ำก่อนจะกลับลงมาทานอาหารเย็น “ปีหน้าจะเรียนต่อที่ไหนกันลูก” พีรยาถามลูกชาย“พีอยากต่อม.ปลายที่เดิมครับ โ
รอยร้าวรัก 94 หมอวสนต์-ลดาวัลย์ ตอนจบ
เธอเม้มปากไม่รู้จะตอบอะไร“ย้ายมาอยู่ด้วยกันทุกวันเลยดีไหมลดา” ช่วงนี้เขาใกล้เรียนจบเฉพาะทาง ทั้งงานทั้งเรียนหนักขึ้นทุกทีหากได้เห็นหน้าเธอทุกวันน่าจะดีกว่าพบกันแค่ช่วงสุดสัปดาห์“รถมันติดน่ะสนต์” ที่ทำงานของเธออยู่ไกลจากที่นี่พอสมควร เดินทางตอนเช้าไม่ต่ำกว่าหนึ่งชม. เธอเหนื่อยเกินไปที่จะสู้กับการจราจรแบบนั้น ตัวงานก็ถือว่าเครียดแล้ว“งั้นวันทำงานฉันไปอยู่กับเธอที่โน่นดีไหม” วสนต์กอดรอบเอวเธอจากด้านหลัง เขารวบผมของเธอไปไว้อีกทางจูบลงบนต้นคอแผ่วเบา“อื้อ..สนต์” เธอเริ่มคิดอะไรไม่ออกถ้าคุยกันแบบนี้“นะ ลดา..” เขาเลื่อนจูบไปตามไหล่เนียน ฝ่ามือใหญ่ที่กอดรอบเอวเริ่มขยับลงไปที่ท้องน้อย“ก็.. ก็ได้” ลดาวัลย์เงยหน้าให้เขาฝังจูบไปตามซอกคอได้ถนัดขึ้น เธอรับคำเสียงพร่าก่อนจะถูกช้อนตัวอุ้มไปที่เตียง###############เช้าวันจันทร์ลดาวัลย์ใช้สิทธิ์เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลตรวจร่างกาย ผลการตรวจออกมาว่าเธอเป็นโรคกระเพาะและพักผ่อนน้อย ไม่พบการตั้งครรภ์แต่อย่างใด“สนต์ ฉันไม่ได้ท้อง” เธอบอกเขาในคืนนั้นเมื่อชายหนุ่มกลับจากทำงาน เขาย้ายมาอยู่ที่ห้องของเธอในวันทำงานตามที่ตกลงกันไว้“ฮื่อ.. แล้วไง”
รอยร้าวรัก 93 หมอวสนต์-ลดาวัลย์15
หนึ่งปีต่อจากนั้น ลดาวัลย์กับวสนต์ยังคบหากันสถานะเหมือนเดิม ทั้งสองมีแผนจะแต่งงานกันเมื่อวสนต์เรียนจบเฉพาะทาง หากแต่เช้าวันหนึ่งวันนั้นเป็นวันเสาร์ลดาวัลย์มาค้างที่ห้องชุดของวสนต์ตามปกติเธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการคลื่นไส้เวียนศีรษะ หญิงสาวรีบลุกไปอาเขียนในห้องน้ำเสียงนั้นปลุกให้วสนต์ตื่นขึ้นมาอีกคน ชายหนุ่มตามมาลูบหลังให้เธอ เขามีสีหน้าวิตกกังวลจนเห็นได้ชัด“เป็นไงบ้างลดา ปวดหัวมีไข้ไหม” เขาอังมือกับหน้าผากของเธอ ลดาวัลย์ไม่มีไข้ ตัวเธอติดจะเย็นด้วยซ้ำเธอส่ายหน้ายังพูดไม่ออก ตอนนี้อยากนอนอย่างเดียวเท่านั้น“หรือว่ามีน้อง หืม..” วสนต์เดาต่อ ทำให้ลดาวัลย์เบิกตาโต“ไม่มั้ง ก็เธอป้องกันตลอดไม่ใช่เหรอ” ทั้งสองคนยังไม่พร้อมจะมีลูก คู่รักทั้งสองจึงเห็นตรงกันว่าควรคุมกำเนิดและที่ผ่านมาวสนต์ก็เป็นฝ่ายป้องกันเองเสมอ เพราะไม่อยากผลักภาระให้ลดาวัลย์เป็นฝ่ายกินยาคุม“มันก็พลาดได้ เธอก็รู้นี่ว่าไม่มีการคุมกำเนิดแบบไหนได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ ถุงรั่ว ถุงแตกมีเยอะแยะไป” ฝ่ายชายคาดเดา ไม่ได้การละเขาคงต้องให้แม่ไปสู่ขอลดาวัลย์ให้แล้ว ไวเท่าความคิด วสนต์โทรหามารดาทันที“แม่ครับ แม่คงต้องไปสู่ข
รอยร้าวรัก 92 หมอวสนต์-ลดาวัลย์14
“สนต์ หยุดเถอะ..” สองมือเธอขยุ้มเส้นผมเขาขณะที่วสนต์จูบลงไปตามท้องน้อย ลาดหน้าท้องราบเรียบจนถึงเนินดอกไม้กลางตัวเธอ หญิงสาวเกร็งตัวเมื่อความรู้สึกพุ่งสูงจนเกินควบคุม มันมากไปจนเธอจะขาดใจ“หยุดไม่ได้แล้วลดา หยุดตอนนี้ฉันตายแน่” เขาจับมือบางไปเกาะกุมความแข็งแรงที่แทบจะระเบิดด้วยความปรารถนา เธอหน้าแดงก่ำเมื่อเขาจับมือเธอให้ลูบขึ้นลง รู้สึกได้ถึงการตอบสนองตุ๊บๆ ของสิ่งที่อยู่ในมือ ขนาดมันโอฬารขนาดนี้เธอมิได้ตายก่อนหรือ“ฉันว่าฉันไม่ไหว มะ..มันใหญ่ไป” เธอปล่อยมือทำท่าจะพลิกตัวหนีแต่เขายึดไหล่เธอไว้กับที่นอนแน่น“เธอก็เรียนกายวิภาคมาต้องรู้สิว่าร่างกายปรับตัวได้” วสนต์โน้มน้าวใจ เขารู้ว่าเธอก็อยากลองแต่ก็ยังกลัวก็นั่นมันในตำรา...หญิงสาวคิดหน้าแดงจัด เธอหลับตาเมื่อเขาเริ่มจดจ่อตัวตนที่ปากทางรัก เขี่ยไปมาจนเธอเริ่มสั่นสะท้าน“อื้อ..สนต์ อย่า..” เขาไม่รู้เหรอว่ามันทรมาน เธอจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว“อย่าช้าใช่ไหม..ได้เลยคนสวย” ลดาวัลย์กัดริมฝีปากเมื่อรู้สึกถึงความอึดอัดคับแน่นที่สอดแทรกเข้ามา ความร้อนไหลวนไปทั่วร่างริมฝีปากหนาของวสนต์แนบลงมาบนเรียวปากอิ่ม หลอกล่อให้เธอสนใจกับจูบเร่าร
รอยร้าวรัก 91 หมอวสนต์-ลดาวัลย์13
ลดาวัลย์เองก็อยากคุยกับเขาเหมือนกัน เพราะนับตั้งแต่เธอบอกเลิกสถานะแฟนปลอมๆ เขายังโอนเงินประจำเดือนมาให้อีกสองครั้งตามกำหนดเดิม ครั้งหลังนี่มากกว่าเดิมด้วยเท่าตัว วสนต์ขับรถมาที่ห้องพักของเขา ลดาวัลย์ที่ตอนแรกไม่ได้มองทางเธอหันมามองเขาตาขุ่น“เธอพาฉันมาที่นี่ทำไม” เขาจอดรถในที่จอดประจำ ก่อนจะวิ่งลงไปเปิดประตูฝั่งของเธอจับมือลดาวัลย์ลงมาเหมือนกลัวเธอวิ่งหนี“ฉันเหนื่อย อยากหาที่คุยแบบสบายๆ”“แต่ฉันไม่อยากขึ้นไปบนห้องเธอ” ลดาวัลย์ดึงมือออกจากการเกาะกุม เธอสงสัยว่าวสนต์จะเคยเข้าใจเรื่องความลำบากใจของเธอไหม “เธอกลัวอะไร ขึ้นห้องแฟนมันเสียหายยังไง” เขาพูดเสียงห้วนขณะที่ลากเธอเดินตามจนตัวปลิว“ฉันไม่ได้เป็นแฟนเธอแล้วนะสนต์ นี่เธอแกล้งลืมเหรอ” หญิงสาวเริ่มโวยวายเมื่อเข้ามาอยู่ลิฟต์จนได้ ลิฟต์ตัวนี้เป็นตัวพิเศษเฉพาะหุ้นส่วนโรงพยาบาลแบบเขาใช้ จึงไม่มีคนอื่นใช้ร่วมกันในตอนนั้น“ตอนเป็นแฟนก็ตกลงกันสองคน นี่ฉันไม่เคยตกลงเลิกกับเธอตอนไหนเลยนะลดา” เขากดตัวเธอแนบชิดกับผนังลิฟต์ ความเย็นของโลหะทำให้เธอใจหายวาบ“จะทำอะไร ปล่อยนะ” ลดาวัลย์ขืนตัวไม่ยอมเดินตามแรงดึงของเขา ไม่รู้อ
รอยร้าวรัก 90 หมอวสนต์-ลดาวัลย์12
วสนต์กลับเข้าบ้านด้วยท่าที่เหนื่อยอ่อน วันนี้เขาเข้าไปเอาของที่ห้องพักเจอลดาวัลย์บนรถแท็กซี่ เธอคงจะไปไหนสักแห่งเขาจึงไม่เรียกเธอไว้เพราะธุระของเขามันรีบด่วนกว่าเขาเพิ่งปฏิเสธการช่วยเหลือคนรักเก่าด้วยการแต่งงานกู้หน้าให้เธอตามที่เธอต้องการ เธอกลับมาหาเขาเมื่อสองเดือนก่อนและขอให้เขาช่วยเป็นพ่อของลูกให้ เพราะพัชรมณีบอกเลิกคนที่เป็นพ่อตัวจริงไปแล้ว ตอนแรกเขาเห็นแก่เด็กในท้องจึงแบ่งรับแบ่งสู้ แต่ได้มารดาเตือนสติว่าสิ่งที่พัชรมณีขอไม่ใช่การแก้ปัญหา แต่มันคือการเพิ่มปัญหาต่างหาก เมื่อจัดการเรื่องพัชรมณีแล้วเขาจึงคิดจะไปคุยกับลดาวัลย์ เธอส่งข้อความมาบอกเลิกเขาเมื่อเดือนก่อนคงจะเพราะเห็นข้อความของพัชรมณีที่ไลน์มาหาเขา ในช่วงที่เขาหลับในวันสุดท้ายที่เจอกันวสนต์ไม่ได้ตอบกลับเธอเพราะคิดว่าเรื่องนี้มันยาวเกินกว่าที่จะคุยกันทางนี้ เขาอยากอธิบายให้เธอฟังเอง ชายหนุ่มไม่ได้เห็นเธอเป็นแฟนหลอกๆ มาตั้งนานแล้ว ลืมเรื่องข้อตกลงนั้นไปแล้วด้วยซ้ำ“สนต์รู้เรื่องที่โรงพยาบาลรึยังลูก” คุณมัญชุตาเข้ามาถามบุตรชายคนเล็กในห้องส่วนตัวของเขา“เรื่องอะไรครับแม่” เขาลืมตาทันที“ลดาลาออกจากงานไปแล้ว ย้ายอ
บางทีคุณอาจจะชอบ
บอสเหวินรีบตามเร็ว! คุณภรรยาค่าตัวสามหมื่นล้าน
ถานฉี56.0K viewsถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)50.4K viewsบทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋85.6K viewsยัยตัวร้ายกับนายแบดบอย NC18++
Me'JinJIn46.9K viewsเขยอีสาน จาติรัช
plernwalee1.1K viewsเมียร่านสวาท
อินทุภา137 viewsปรารถนารักจากท่านประธาน
อิงวรา222 viewsสามีร้ายเกี้ยวรัก
ภัคมนตรา146 views
