74

“พูดไปนั่น แม่ก็รักลูกทุกคนแหล่ะ”  คุณมัญชุตาพูด  ในขณะที่บุตรชายคนเล็กเดินไปกอดเอวแม่ 

“โอ๋..คุณแม่  สนไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” 

คิมหันต์มองดูภาพครอบครัวแล้วยิ้มนิดๆ ตามนิสัยของเขา  ก่อนจะหันไปมองอวิกากับน้องเอื้อ

การเป่าเค้กผ่านไป น้องเอื้อทานเค้กที่คุณปู่ป้อนอย่างมีความสุข 

“อร่อยไหมลูก”  คุณปู่ถาม

เด็กหญิงพยักหน้า  “อร่อยค่ะคุณปู่” 

คืนนั้นงานเลี้ยงเล็กๆ เลิกราไม่ดึกนัก อวิกาและคิมหันต์แยกขึ้นห้องนอนในขณะที่น้องเอื้อบอกว่าจะนอนกับคุณปู่คุณย่า

“ให้หลานนอนกับแม่สักคืนนะลูก แม่คิดถึง”  คุณมัญชุตาบอกลูกชายและลูกสะใภ้

################

คืนนั้นคิมหันต์ถามอวิกา

“อ้อมอยากมีน้องให้น้องเอื้อไหม” 

หญิงสาวนิ่งไปเมื่อได้ยินคำถามของเขา เหมือนเหตุการณ์วนกลับไปวันที่เธอรู้ตัวว่ามีน้องเอื้อ และวันนั้นเขาก็ขอหย่ากับเธอ  อวิกาไม่แน่ใจว่าถ้าพบเรื่องแบบนั้นอีกครั้งเธอจะรับได้รึเปล่า

คิมหันต์พอจะเดาความคิดเธอได้  แผลในใจของอวิกาไม่มีวันหายไปไหน ต่อให้วันนี้มันไม่ใช่แผลที่จะทำให้เจ็บปวดแต่มันก็ยังเป็นแผลเป็น ยังทิ้งรอยไว้ให้เธอระลึกถึงได้

ชายหนุ่มกอดเธอแน่นขึ้น  “พี่ไม่รู้จะทำยังไงให้อ้อมเชื่อใจว่าพี่จะไม่เป็นแบบนั้นอีก”

          อวิกาเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน  เธอก็อยากลืมเรื่องเก่า  แต่ใจยังทำไม่ได้ถึงแม้วันนี้จะมีความสุขแต่สิ่งที่เขาเคยทำ มันเหมือนจุดดำของชีวิตคู่ที่ยังไม่มีอะไรลบได้

          “ช่างมันเถอะค่ะ  อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด”  ถ้ามันจะมีอะไรร้ายๆ เกิดขึ้นอีกจริงๆ เธอคงมีภูมิต้านทานขึ้นมาบ้าง

#################

เช้าวันรุ่งขึ้นอวิกา  น้องเอื้อ ลดาวัลย์  วสนต์ลงเล่นน้ำทะเล  แดดยังไม่ร้อนมากนักพวกเขาจึงเลือกลงเวลานี้ วางแผนไว้ว่าสายๆ ค่อยกลับมาทานอะไร

ส่วนคิมหันต์และบิดามารดานั่งคุยกันบนเก้าอี้บนชายหาดไม่ห่างกันนัก  สั่งอาหารและเครื่องดื่มรอคนที่ลงไปเล่นน้ำพักขึ้นมาทาน 

ชายหนุ่มมองภรรยาลูกสาวและน้องชาย น้องสะใภ้ เล่นน้ำกันได้ประมาณครึ่งชม. เขาก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย มองไปอีกทีเขาเห็นอวิกาทำท่าจะจมน้ำ  เขารีบวิ่งลงไปในทะเล วสนต์กำลังคว้าตัวน้องเอื้อได้ ส่งให้ลดาวัลย์รีบพากลับขึ้นชายหาด

“สนต์ อ้อมล่ะ”  คิมหันต์ตะโกนถามน้องชาย ท่ามกลางเสียงคลื่น นาทีนั้นเขาลืมไปแล้วเรื่องที่เขากลัวทะเล

“อ้อมบอกว่าเป็นตะคริว  โน่นอ้อมอยู่โน่น”  วสนต์มองไปทั่วแล้วชี้ไปจุดที่ไกลออกไปประมาณสิบเมตร