75

คิมหันต์รีบว่ายน้ำออกไปช่วยอวิกา  เขาไปถึงตัวเธอพอดีก่อนที่คลื่นจะพาหญิงสาวออกไปไกลกว่าเดิม  วสนต์ตามมาทั้งสองช่วยกันพาอวิกากลับเข้าฝั่ง  การ์ดเข้ามาช่วยอีกสองคนขณะที่ปฐมพยาบาลให้อวิกาที่ตอนนี้หมดสติ  การ์ดคนหนึ่งถามขึ้นว่า

“คุณผู้ชายที่ลงไปช่วยอีกคนอยู่ไหนครับ” 

วสนต์มองหน้าทุกคน  “อ้าวพี่คิมไม่ได้ขึ้นมาพร้อมกันเหรอแม่” 

คุณมัญชุตาเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ 

“ใช่ แม่ยังไม่เห็นคิม มัวห่วงอ้อม” 

การ์ดที่ใส่เสื้อชูชีพช่วยกันตามหาคิมหันต์  มีการวอเรียกทีมมาช่วยเสริมอีกหลายคน  ในที่สุดอีกสิบนาทีต่อมาพบชายหนุ่มถูกคลื่นซัดออกไปไม่ไกลมากจากจุดที่เขาช่วยอวิกา 

เมื่อพาเขาขึ้นมาถึงชายหาด วสนต์รีบปฐมพยาบาลก่อนจะกู้ภัยจะรับตัวเขาไปส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด  วสนต์ตามไปกับรถกู้ภัยในขณะที่ลดาวัลย์ดูแลอวิกาที่เพิ่งฟื้น  คุณปู่คุณย่ารับน้องเอื้อไปดูแลให้ ทั้งหมดรีบเก็บของเตรียมตัวตามไปโรงพยาบาล

อีกสองชม.ต่อมา ลดาวัลย์ปลอบอวิกาที่ร้องไห้อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน  วสนต์อยู่ข้างในนั้นด้วยและยังไม่มีใครออกมา 

“อ้อมไม่น่าพาลูกลงเล่นน้ำเลย”  เธอสะอื้น

“ไม่เอาน่าอ้อม  ไม่มีใครคิดหรอกว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้” ลดาวัลย์กอดเพื่อน ทั้งที่ตนเองก็ใจคอไม่ดี

“เขาถึงมือหมอแล้ว หมอสนต์ก็อยู่เขาไม่ปล่อยให้พี่ชายเขาเป็นอะไรหรอกอ้อมอย่ากังวลนะ” 

สิบห้านาทีต่อมาวสนต์ออกจากห้องฉุกเฉิน

“พี่คิมปลอดภัยแล้ว ชีพจรปกติตอนนี้รอเอ็กซเรย์กับขึ้นห้องพัก  อ้อมไปตรวจสักหน่อยดีกว่านะ”  เขาบอกเพื่อนและพี่สะใภ้ให้ไปตรวจร่างกาย จากเหตุการณ์ที่เธอจมน้ำเมื่อครู่   ต่อมาพยาบาลจึงเข้ามาพาอวิกาไปตรวจโดยละเอียดตามที่ชายหนุ่มแจ้งไว้ 

อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา ครอบครัวจึงได้รับการแจ้งข่าวดี

“คุณอวิกาตั้งครรภ์ค่ะ แต่ร่างกายอ่อนเพลีย ทางเราแนะนำให้นอนให้น้ำเกลือสักคืนนะคะ”  คุณหมอแจ้ง

“แอดมิทห้องเดียวกับพี่ชายผมได้ไหมครับคุณหมอ”  วสนต์ถาม

“ได้ค่ะ  เดี๋ยวหมอจัดการให้นะคะ”  เพราะที่นี่เป็นโรงพยาบาลบนเกาะสมุย ที่ขึ้นชื่อเรื่องค่ารักษาพยาบาลที่แพงที่สุดที่หนึ่งของไทย  ทำให้ทุกความต้องการของลูกค้ามักจะถูกตอบรับทันที

ในเวลาต่อมาอวิกาก็ได้เข้าพักห้องเดียวกันกับคิมหันต์  เธอลงจากเตียงคนไข้ ไปนั่งจับมือคิมหันต์อยู่ข้างเตียง

“ทำไมพี่คิมไม่ฟื้นสักทีล่ะสน”  เธอถามเพื่อนที่ตอนนี้เป็นน้องชายของสามีด้วย

“อ้อมใจเย็นนะ  ร่างกายพี่คิมปกติหมดไม่มีปัญหาอะไรเดี๋ยวเขาก็คงฟื้น”  วสนต์ปลอบใจอวิกาและปลอบใจตัวเอง  เขาเองก็กังวลเช่นกัน

อวิการ้องไห้เงียบๆ  ถึงตอนนี้เธอไม่กลัวอีกแล้วว่าคิมหันต์จะทำร้ายเธออีกแบบในอดีต  เขาพิสูจน์ตัวเองแล้วว่ารักเธอมากพอจนก้าวข้ามปมของตัวเอง

“อ้อม อย่าร้องนะลูก”  คุณมัญชุตาปลอบลูกสะใภ้  เธอห่วงคิมหันต์แต่ก็ห่วงหลานอีกคนในท้องของอวิกาด้วย

“คุณแม่  อ้อมขอโทษนะคะ”  เธอหันไปกอดแม่สามี  ท่านลูบหลังอวิกาเบาๆ

“อย่าโทษตัวเองลูก ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้” 

“อ้อมไปนอนก่อนเถอะ หนูควรจะนอนก่อนนะ”  เสียงของบิดาคิมหันต์กล่าวขึ้นมา  ท่านเพิ่งคุยเสร็จกับนายแพทย์เจ้าของไข้