ในใจที่ยังคงเดิม

ณ บ้านไม้หลังเก่าท้ายหมู่บ้าน…

​ตรีภพกระแทกประตูไม้ที่สภาพแทบพังให้ปิดลงด้วยความหงุดหงิด และความรู้สึกเป็นห่วงที่เขาคิดว่าไม่ควรจะมอบให้เธอ... แต่สิ่งที่เขาและนทีผู้เป็นเพื่อนไปสืบมา แม้ชายชู้คนนั้นจะเดินขากระเผลก แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางหน้าที่การงานแต่อย่างใด แถมตอนนี้ก็แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว และคงจะเป็นผู้หญิงที่ชื่อใหม่คนเมื่อกี้นี้เอง

​ในคราแรก ทั้งเขาและนทีต่างเข้าใจว่า ตาม เป็นคนอารมณ์ร้ายและนิยมความรุนแรง แต่สิ่งที่ไปสืบเจอกลับตรงกันข้ามทั้งหมด ตามเป็นคนหน้านิ่ง เคร่งครัดเรื่องระเบียบวินัยในที่ทำงาน แต่กลับแอบมาแย่งภรรยาคนอื่น ทว่าในชีวิตจริง ตามกลับเป็นคนที่อ่อนโยน เพียงแค่รักษาความเคร่งขรึมเอาไว้จนผู้คนมักเข้าใจผิดคิดว่าเป็นคนนิสัยรุนแรง ​ยามที่คำพูดของนทีเมื่อวานย้อนกลับเข้ามาในหัว ตรีภพก็ปาแก้วบนโต๊ะทิ้งจนแตกกระจาย!

​เพล้ง!!

​‘เฮ้ย... ไอ้ภพ ถ้าไอ้ตาม ชายชู้ที่แกว่ามันเลือดร้อน นิสัยรุนแรงจริง เมียมึงจะลุกขึ้นมาปกป้องมันทำไมวะ ถามจริงเหอะ... มันเคยสู้มึงกลับบ้างไหมในคืนนั้น’

​ตรีภพพ่นลมหายใจยาว ชายหนุ่มพยายามนึกทบทวนเหตุการณ์ในคืนวันนั้นอีกครั้งว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง... เขาเพียงแค่อยากกระชากเมียตัวเองกลับบ้าน แต่ในยามที่ความโกรธแล่นขึ้นหน้า เขาได้พลั้งมือทำรุนแรงกับเธอหรือไม่?

​เท่าที่จำได้ เขาเพียงแค่ดึงกระชากแขนของพิมพ์รดา และตามก็พยายามก้าวเข้ามาขวาง บอกให้เขาใจเย็นๆ แล้วตัวเขาก็สวนหมัดกลับไป... ใช่ไหม?

​ทว่า... แล้วฝ่ามือของพิมพ์รดาที่ตบหน้าเขาเล่า? เธอตบหน้าเขาทำไม? แล้วตอนนั้นพิมพ์รดาได้ใส่เสื้อผ้าหรือยัง?

​หลังจากฝ่ามือนั้นฉาดลงบนใบหน้า... ความคลั่งก็เข้าครอบงำจนสติขาด ผุดเข้าลากคอไอ้ชายชู้นั้นมากระทืบ จนกระทั่งพัตรกับนาวิ่งมาถึง เขาถึงยอมหยุด และจำได้ว่าเมียตัวเองหน้าซีดเผือดก่อนจะหมดสติเป็นลมไป

​หลังจากนั้นเขาก็รีบไปคว้าตัวเธอมา... ไม่สิ ตอนนั้นเขาถูกพาตัวไปที่โรงพัก แล้วพิมพ์รดาอยู่กับใคร?

​ความสับสนวุ่นวายในคืนนั้น ทำให้เขาไม่อาจจดจำเหตุการณ์ทั้งหมดได้อย่างแม่นยำ แต่ที่แน่ๆ คือ... ไอ้ตามไม่ได้ตอบโต้เขาเลยแม้แต่น้อย!

​แล้วสิ่งที่เขาคิดและฝังใจมาตลอดสิบปีคืออะไรกัน? ที่เคยคิดว่าพิมพ์รดาชอบความรุนแรง จึงหลงใหลไปกับความโหดร้ายจากชายอื่น...

​แต่ถ้าหากเรื่องราวทั้งหมดมันสลับกันล่ะ? ถ้าหากกลายเป็น ตัวเขาเองที่เป็นคนอารมณ์ร้อน ส่วนไอ้ชายชู้คนนั้นกลับเป็นฝ่ายอ่อนโยน...

​“โธ่เว้ย!!”

​ตรีภพปัดข้าวของบนโต๊ะจนตกกระจายเกลื่อนพื้น! ชายหนุ่มยกมือขึ้นนวดขมับ พยายามเค้นความคิดว่าตนเคยแสดงอารมณ์ร้ายหรือทำร้ายพิมพ์รดาหรือไม่ แต่เขาก็มั่นใจว่าไม่เคยเลยสักครั้ง

​“แม่ง!! มันผิดพลาดตรงไหนวะ... พวกมึงสองตัวไปแอบรักกันตอนไหน!”

​ตึ้ง... ตึ้ง... ตึ้ง!

​ตรีภพสาวหมัดชกเข้ากับข้างฝาผนังบ้านด้วยความหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธ เพราะจนป่านนี้... เขาก็ยังไม่อาจเข้าใจได้เลยสักนิด ว่าทำไมพิมพ์รดาถึงต้องแอบไปมีคนอื่น!

*+*+*+*+*

ณ บ้านสีเทาเข้มหลังเล็ก…

ช่วงสาย…

พิมพ์รดานั่งอยู่บนโซฟาตัวเล็ก ดวงตาปรือปรอยทอดมองหลานชายทั้งสองคนที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอย่างเพลิดเพลิน ภาพความทรงจำในคืนนั้นย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง... ความน่าอับอายยามถูกจับได้ว่าแอบมีชายอื่น ทั้งที่ทุกวันเธอยังคงนอนกอดก่ายอยู่กับตรีภพ เพียงเพราะความแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้รับ และบางสิ่งที่ตรีภพไม่เคยเติมเต็มให้ เธอจึงหลงใหลและปล่อยตัวปล่อยใจไปกับมัน

ทว่าตอนนี้ สิ่งเดียวที่เหลืออยู่... มีเพียงทะเบียนสมรสที่เธอแอบกอดไว้ไม่ยอมปล่อย เธอปฏิเสธที่จะเซ็นใบหย่าที่ทนายนำมายื่นให้ตลอดสิบปีที่ผ่านมา พิมพ์รดานอนกอดกระดาษสองแผ่นที่ไร้ชีวิตนั้นไว้ราวกับมันคือลมหายใจทั้งหมดที่เหลืออยู่ โดยไม่เคยมีใครรับรู้มาก่อนเลย

หญิงสาวนั่งมองหลานชายทั้งสองที่หัวเราะอย่างมีความสุขกับของเล่นชุดใหม่ที่เธอเพิ่งสั่งออนไลน์มาให้... ในอดีต เธอเคยใฝ่ฝันอยากจะมีลูกกับตรีภพ แต่ในยามนี้ เธอทำได้เพียงกอดความหวังอันแห้งแล้งจากแผ่นกระดาษไร้ชีวิตสองแผ่นนั้นไว้เท่านั้น

แกร๊ก…

เสียงเปิดบานเลื่อนมุ้งลวดดังขัดจังหวะความคิด พิมพ์รดาเงยหน้ามองตามสัญชาตญาณ ก่อนจะพบร่างสูงใหญ่ดุดันของตรีภพเดินถือตะกร้าผ้าเข้ามา

“พี่ฝากซักผ้าหน่อย... เครื่องซักผ้าที่บ้านโดนเธอขนมาใช้ที่นี่จนหมดแล้ว ช่วงนี้พี่ต้องไปทำงาน ช่วยซักให้ด้วย” ตรีภพวางตะกร้าผ้าลงบนพื้นแล้วหมุนตัวเดินกลับออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าจะถูกปฏิเสธ... ตัวเขาเองก็เริ่มไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ทั้งที่แค่วางตะกร้าผ้าไว้หลังรถกระบะ เขาก็เอาไปส่งซักในเมืองได้แท้ๆ แต่ทำไม... ถึงต้องดั้นด้นเอามาให้เธอซักให้ด้วย

พิมพ์รดามองตะกร้าพลาสติกของตรีภพพลางถอนหายใจยาว เธอลุกขึ้นเดินไปยกมันตรงไปยังห้องครัวหลังบ้านเพื่อจัดการซักผ้าให้เขา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก จนเธอต้องยกมือเย็นเฉียบขึ้นมากุมอกไว้แน่น

ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ยามที่มองออกไปนอกหน้าต่าง เธอจะเห็นตรีภพตื่นแต่เช้ามาออกกำลังกาย เห็นเพื่อนเขานำรถมาให้ใช้สำหรับไปทำงาน และยังเห็นผู้หญิงที่ติดตามเพื่อนเขามา... ดูเหมือนเธอคนนั้นจะสนิทสนมกับเขามากทีเดียว

“พิมพ์... เธอเป็นแค่เมียที่ทำร้ายเขา ไม่มีสิทธิ์ไปหึงหวงอะไรทั้งนั้น เธอมันก็แค่ผู้หญิงหน้าด้านที่ไม่ยอมปล่อยมือ” หญิงสาวพึมพำตอกย้ำตัวเองเบาๆ พลางหยิบเสื้อผ้าลงถังซัก เธอเขย่ากางเกงยีนส์ของเขาทุกตัวเพื่อเช็กเอาเศษกระดาษ ก้นบุหรี่ หรือไฟแช็กที่เขามักจะลืมทิ้งไว้ในกระเป๋าออก...

ทว่า พิมพ์รดากลับต้องเค้นยิ้มสมเพชให้ตัวเอง เมื่อมีซองถุงยางอนามัยหลุดร่วงออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา พิมพ์ทำเพียงแค่หยิบมันโยนกลับลงไปในตะกร้าผ้าตามเดิม... แม้ในอกจะเจ็บปวดราวกับถูกกรีดแทง แต่เธอก็พยายามกลั้นน้ำตาไว้สุดชีวิต แล้วหยิบเสื้อผ้าชิ้นต่อไปโยนลงถังซัก เพื่อทำหน้าที่ที่สมควรทำ... พยายามชดเชยความผิดในสิ่งที่เธอพอจะทำได้ในตอนนี้