LOGINณ บ้านหลังเล็กโทนสีเทาเข้ม...
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...
ต่อ...
ตรีภพขมวดคิ้วมุ่น... จังหวะนั้นเองที่สายตาคมกริบเพิ่งสังเกตเห็นรอยแผลเป็นขนาดใหญ่สามรอยที่แขนซ้ายของพิมพ์รดา รอยเย็บนั้นดูหยาบร้อน เหมือนทำไปเพียงเพื่อประสานเนื้อหนังให้ติดกัน โดยไม่ได้ใส่ใจเรื่องความสวยงามเลยสักนิด
“ใช่... ฉันเป็นสามีของเธอ” ตรีภพโพล่งขึ้นมา “มีธุระอะไร ทำไมไม่พูดกับฉันตั้งแต่แรก จะให้ฉันพามาพบเธอทำไม”
ใหม่หันไปมองตามน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย็นเยียบนั้น “ภรรยาของคุณบอกว่าจะพาคุณไปขอโทษสามีของฉัน... เพราะคุณทำให้ขาของเขามันพิการจนต้องเดินกระเผลกไปตลอดชีวิต!”
พิมพ์รดารีบก้าวไปยืนขวางตรงหน้าตรีภพด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ เพราะเธอใช้เท้าเปล่าเหยียบลงบนกองหินคมๆ “ใหม่... เธอใจเย็นๆ ก่อน ฟังฉันก่อนนะ เหตุการณ์ในวันนั้นเธอไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ เธอไม่มีวันเข้าใจหรอก!”
เพียะ!
ใหม่เหวี่ยงฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าของพิมพ์รดาอย่างแรง! “ใช่! ฉันมันมาทีหลัง... แต่ก็เป็นฉันนี่แหละที่รักเขาด้วยใจจริง และประคบประหงมช่วยให้เขาก้าวข้ามความเจ็บปวดพวกนั้นมาได้! ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเธอมีดีอะไรนักหนา ถึงทำให้ผู้ชายดีๆ สองคนต้องมาตีกันแย่งเธอ!”
ตรีภพยืนกอดอกมองดูพิมพ์รดา ใจหนึ่งก็อยากยื่นมือเข้าไปช่วย แต่อีกใจกลับสั่งให้ยืนมองดูเธอรับกรรมจากสิ่งที่เคยทำไว้
พิมพ์รดายกมือขึ้นมากุมใบหน้าร้อนผ่าว “ความผิดทั้งหมด... เป็นของฉันคนเดียวใหม่ อย่าไปโทษคนอื่นเลยนะ ฉันไม่มีสามี เขาไม่ใช่สามีของฉัน เขาเป็นแค่เพื่อนบ้าน!”
“ไปบอกหมาเถอะพิมพ์รดา!” ใหม่ตะคอกลั่น “พี่ตามเขาตามง้อเธอมาเป็นปีๆ แต่เธอผลักไสเขา เพราะเห็นว่าเขาเป็นคนพิการใช่ไหม!”
“มันไม่ใช่นะใหม่... มันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย!” พิมพ์รดาสั่นสะท้านไปทั้งตัว
ใหม่ชี้หน้าด่าต่ออย่างไม่ยอมลดละ “เพราะเธอมันเห็นแก่ตัว! ทั้งที่มีผัวอยู่แล้ว... แล้วเธอจะไปยุ่งกับพี่ตามทำไม!”
“อ้อ... นี่กำลังพูดถึงไอ้ผู้ชายที่มาเล่นชู้กับเมียฉันอยู่อย่างนั้นรึ” เสียงทุ้มต่ำเย็นเยือกดังแทรกขึ้น ขัดจังหวะคนทั้งคู่... ตรีภพเค้นยิ้มขื่น “เป็นยังไงบ้างล่ะ... สบายดีไหม อยากให้ฉันไปขอโทษเหรอ ได้สิ! บ้านหลังเดิมเมื่อสิบปีก่อนหรือเปล่าล่ะ พอดีฉันเพิ่งออกจากคุกมา ไม่ค่อยจะรู้เรื่องการเปลี่ยนแปลงสักเท่าไร”
“ไม่! อย่าไปนะ!” พิมพ์รดาหันขวับกลับมามองตรีภพด้วยแววตาเว้าวอนระทมทุกข์
ฝ่ามือหนาเอื้อมไปคว้าหมับเข้าที่ลำคอขาวของพิมพ์รดา ก่อนจะบีบแล้วกระชากร่างอวบอัดเข้ามาปะทะอกแกร่งอย่างดุดัน! “ยังรักมันมากขนาดนั้น... แล้วทำไมไม่ไสหัวไปอยู่กับมันล่ะ ห๊ะ!”
ชายหนุ่มสะบัดมือออกอย่างแรงจนร่างของเธอเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นหิน!
ใหม่ซึ่งไม่เคยเห็นผู้ชายใช้ความรุนแรงกับผู้หญิงขนาดนี้มาก่อน ถึงกับตกใจ รีบตรงเข้ามาพยุงพิมพ์รดาขึ้น... ความจริงแล้วตามสามีของเธอ ได้ยกโทษให้อภัยทุกคนไปนานแล้ว มีเพียงตัวเธอเองที่ยังหงุดหงิดเพราะเห็นสามียังคงเก็บรูปถ่ายเก่าๆ เอาไว้ ยิ่งได้ยินว่าสามีของพิมพ์รดาพ้นโทษออกจากคุกมา เธอจึงอยากมาทวงถามคำสัญญาในวันเก่าดูสักครั้ง
พิมพ์รดาพยายามหยัดกายขึ้น พลางมองตรีภพด้วยสายตาอ้อนวอน “พี่ภพ... อย่าเพิ่งเข้าใจผิดได้ไหม ช่วยใจเย็นลงหน่อยได้ไหม ให้พิมพ์ได้อธิบายบ้างเถอะนะคะ”
ใหม่ช่วยพยุงร่างอวบอัด พลางช้อนสายตามองชายร่างสูงใหญ่ตรงหน้า... เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสามีของพิมพ์รดาจะมีอารมณ์ร้ายกาจและน่ากลัวขนาดนี้ จึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมในอดีต พิมพ์รดาถึงวิ่งเข้าหาความอบอุ่นอ่อนโยนจากตาม
“อธิบายเหรอ... เอาสิ” ตรีภพขยับกายเข้ามาใกล้ “บ้านพี่ก็อยู่ห่างแค่รั้วกั้น... ย้ายกลับมาได้อาทิตย์กว่าแล้ว พี่ไม่เห็นพิมพ์จะอธิบายอะไรให้ฟังเลยสักคำ! แต่กับชู้รัก... กลับออกรับหน้าปกป้องมันเหลือเกินนะพิมพ์!”
ร่างสูงใหญ่จ้องมองเธอด้วยสายตาวาวโรจน์ “จะบอกอะไรไว้อย่างหนึ่งนะ... ถ้าวันนั้น ฝ่ามือของพิมพ์ไม่ตบลงบนหน้าพี่ก่อน ไอ้ชู้รักของพิมพ์มันไม่โดนกระทืบปางตายแบบนั้นหรอก!”
พูดจบ ตรีภพก็หมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านไปทันที ก่อนที่อารมณ์คลั่งจะอยู่เหนือเหตุผลจนเขากลั้นใจไม่ไหวแล้วลงมือทำร้ายเธอจริงๆ
พิมพ์รดาทรุดกายลงบนกองหินอย่างหมดแรง เธอเงยหน้ามองผู้หญิงอีกคน “ใหม่... อย่าไปหาเรื่องเขาเลยนะ อยากให้ฉันทำอะไรก็บอกมาเถอะ แต่อย่าไปยุ่งกับเขาเลย”
ใหม่ถอนหายใจยาว พลางประคองร่างอวบอัดขึ้นมาอีกครั้ง “เขาหมายความว่ายังไง... เรื่องฝ่ามือนั้นทำไมพี่ตามถึงถูกทำร้าย”
“มันเป็นความผิดของฉันเองใหม่... ถ้าพี่ตามพร้อม เขาคงเล่าให้เธอฟังเอง เรื่องราวในคืนนั้น... ใหม่จะโกรธจะเกลียดอะไรก็มาลงที่ฉัน แต่อย่าเอาไปลงที่คนอื่น... โดยเฉพาะเขา อย่าพูดเรื่องพวกนี้กับเขาอีกเลยนะ” พิมพ์รดาชี้มือไปยังบ้านไม้หลังเก่า
“ได้... ฉันเข้าใจแล้ว งั้นฉันขอตัวกลับก่อน” พูดจบ ใหม่ก็หมุนตัวเดินกลับไปขึ้นมอเตอร์ไซค์แล้วขับออกไปทันที... เธอแค่มาระบายความหงุดหงิดขัดใจ แต่กลับต้องมารับรู้เรื่องราวอันหนักอึ้งซับซ้อนที่ไม่คาดคิด
Vortex Innovation…ช่วงบ่าย…ต่อ...“ผู้หญิงที่แค่ถูกมึงตะคอกใส่นิดหน่อยก็ตัวสั่นเทาจนต้องถอยหนีแบบนั้นเนี่ยนะ... จะกล้าไปล่อลวงใคร ไม่มีทางหรอก” นทีทำหน้าไม่เชื่อถือตรีภพขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสับสน “มึงพูดเรื่องอะไร... กูไม่เคยตะคอกใส่เธอ หรือขึ้นเสียงใส่เธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว!”นทีทำหน้าตาแตกตื่นมองตรีภพด้วยความตกใจ “ไอ้ภพ... มึงไม่รู้ตัวเลยเหรอวะ! มึงตะโกนด่าเธอหน้ามหาวิทยาลัยตอนที่เธอขับรถไปรับมึงน่ะ มึงลืมไปแล้วหรือไง!”“นั่นกูแค่ดุเธอเอง! ก็เธอเล่นขับมอเตอร์ไซค์มาคนเดียวมันอันตรายขนาดนั้น มันทำกูโมโหจนแทบบ้า!” ยิ่งนึกถึงวันเวลาเก่าๆ ตรีภพก็ยิ่งหงุดหงิด ก้อนเนื้อในอกซ้ายบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออกนทีกะพริบตาถี่ๆ พลันเข้าใจได้ทันทีว่า เพื่อนของเขากำลังหลงทางและเข้าใจผิดเกี่ยวกับพฤติกรรมของตัวเองมาตลอด “ไอ้ภพ... มึงเคยทะเลาะกับน้องพิมพ์ไหม”ตรีภพส่ายหน้า “ไม่เคย”“แล้วเคยแบบ... งอนกันไหม หรือหงุดหงิดใส่กันบ้างหรือเปล่า” นทีรุกถามต่อ เพราะภาพในหัวของเขาเริ่มร้อยเรียงเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา... ตรีภพไม่ใช่คนใจเย็น ไม่มีผู้หญิงคนไหนอดทนไม่ทะเลาะกับมันได้หรอก เว้นเสียแต่ว่าผู้หญิงคนนั้น
ณ บ้านสีเทาเข้มหลังเล็ก…ช่วงเที่ยง…แสงแดดยามเที่ยงวันส่องสว่าง ชักนำความอบอุ่นเข้ามาปัดเป่าความหนาวเย็นชืดของฤดูหนาวให้บรรเทาลง... พิมพ์รดานอนฟุบหลับอยู่บนโซฟาตัวเล็กด้วยความเหนื่อยอ่อนนาผู้เป็นพี่สะใภ้เดินเข้ามาในบริเวณบ้านด้วยความตกใจ เมื่อสายตาปะทะเข้ากับเสื้อผ้าผู้ชายจำนวนมากที่ถูกซักและตากไว้บนราวหน้าบ้าน เธอรีบเลื่อนประตูเปิดเข้าไปด้วยความลุกลี้ลุกลน ทว่า ผลปรากฏว่าลูกชายคนโตกลับยกนิ้วขึ้นจุ๊ปากส่งสัญญาณบอกให้เธอเงียบเสียง แล้วชี้มือไปทางน้าสาวที่กำลังหลับไหลอยู่บนโซฟา หญิงสาวจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะกวักมือเรียกเด็กๆ ให้ก้าวตามออกมาด้านนอกเมื่อเลื่อนบานประตู กระจกปิดลงอย่างเบามือ นาก็หันมาถามลูกๆ พลางชี้ไปที่ราวตากผ้าที่มีแต่เสื้อผ้าผู้ชาย “ของใครกันลูก... รู้ไหม”“ของลุงบ้านไม้หลังนั้นครับ เขาบอกว่าน้าพิมพ์ขโมยถังซักผ้าของเขามา เลยเอาผ้ามาให้น้าพิมพ์ซักให้” นัดลูกชายคนโตชี้มือไปทางบ้านไม้หลังเก่า“ตอนน้าพิมพ์เก็บผ้าใส่ถัง... น้าพิมพ์ร้องไห้ด้วยแหละแม่ พุดวิ่งเข้าไปห้องน้ำเลยไปเจอเข้าพอดี” พุดลูกชายคนเล็กเอ่ยเสริมขึ้นมา“ตอนตากผ้าก็น้ำตาไหลครับ แม่ครับ... น้าพิมพ์เ
ณ บ้านไม้หลังเก่าท้ายหมู่บ้าน…ตรีภพกระแทกประตูไม้ที่สภาพแทบพังให้ปิดลงด้วยความหงุดหงิด และความรู้สึกเป็นห่วงที่เขาคิดว่าไม่ควรจะมอบให้เธอ... แต่สิ่งที่เขาและนทีผู้เป็นเพื่อนไปสืบมา แม้ชายชู้คนนั้นจะเดินขากระเผลก แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางหน้าที่การงานแต่อย่างใด แถมตอนนี้ก็แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว และคงจะเป็นผู้หญิงที่ชื่อใหม่คนเมื่อกี้นี้เองในคราแรก ทั้งเขาและนทีต่างเข้าใจว่า ตาม เป็นคนอารมณ์ร้ายและนิยมความรุนแรง แต่สิ่งที่ไปสืบเจอกลับตรงกันข้ามทั้งหมด ตามเป็นคนหน้านิ่ง เคร่งครัดเรื่องระเบียบวินัยในที่ทำงาน แต่กลับแอบมาแย่งภรรยาคนอื่น ทว่าในชีวิตจริง ตามกลับเป็นคนที่อ่อนโยน เพียงแค่รักษาความเคร่งขรึมเอาไว้จนผู้คนมักเข้าใจผิดคิดว่าเป็นคนนิสัยรุนแรง ยามที่คำพูดของนทีเมื่อวานย้อนกลับเข้ามาในหัว ตรีภพก็ปาแก้วบนโต๊ะทิ้งจนแตกกระจาย!เพล้ง!!‘เฮ้ย... ไอ้ภพ ถ้าไอ้ตาม ชายชู้ที่แกว่ามันเลือดร้อน นิสัยรุนแรงจริง เมียมึงจะลุกขึ้นมาปกป้องมันทำไมวะ ถามจริงเหอะ... มันเคยสู้มึงกลับบ้างไหมในคืนนั้น’ตรีภพพ่นลมหายใจยาว ชายหนุ่มพยายามนึกทบทวนเหตุการณ์ในคืนวันนั้นอีกครั้งว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง... เขาเพียงแค่
ณ บ้านหลังเล็กโทนสีเทาเข้ม...หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...ต่อ...ตรีภพขมวดคิ้วมุ่น... จังหวะนั้นเองที่สายตาคมกริบเพิ่งสังเกตเห็นรอยแผลเป็นขนาดใหญ่สามรอยที่แขนซ้ายของพิมพ์รดา รอยเย็บนั้นดูหยาบร้อน เหมือนทำไปเพียงเพื่อประสานเนื้อหนังให้ติดกัน โดยไม่ได้ใส่ใจเรื่องความสวยงามเลยสักนิด“ใช่... ฉันเป็นสามีของเธอ” ตรีภพโพล่งขึ้นมา “มีธุระอะไร ทำไมไม่พูดกับฉันตั้งแต่แรก จะให้ฉันพามาพบเธอทำไม”ใหม่หันไปมองตามน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย็นเยียบนั้น “ภรรยาของคุณบอกว่าจะพาคุณไปขอโทษสามีของฉัน... เพราะคุณทำให้ขาของเขามันพิการจนต้องเดินกระเผลกไปตลอดชีวิต!”พิมพ์รดารีบก้าวไปยืนขวางตรงหน้าตรีภพด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ เพราะเธอใช้เท้าเปล่าเหยียบลงบนกองหินคมๆ “ใหม่... เธอใจเย็นๆ ก่อน ฟังฉันก่อนนะ เหตุการณ์ในวันนั้นเธอไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ เธอไม่มีวันเข้าใจหรอก!”เพียะ!ใหม่เหวี่ยงฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าของพิมพ์รดาอย่างแรง! “ใช่! ฉันมันมาทีหลัง... แต่ก็เป็นฉันนี่แหละที่รักเขาด้วยใจจริง และประคบประหงมช่วยให้เขาก้าวข้ามความเจ็บปวดพวกนั้นมาได้! ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเธอมีดีอะไรนักหนา ถึงทำให้ผู้ชายดีๆ สอง
ณ บ้านไม้หลังเก่าท้ายหมู่บ้าน...ต่อ...พัตรเงียบเสียงลงกะทันหัน เมื่อนึกถึงภาพรอยเลือดสดๆ ที่เจิ่งนงอเต็มห้องน้ำ ขอบตาของเขาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที“เกิดอะไรขึ้นกับเธอ!” ตรีภพเค้นเสียงถามด้วยความตระหนกพัตรยกแก้วเหล้าขึ้นด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะกระดกมันลงคอไป “เธอกรีดข้อมือตัวเอง... วันนั้นลูกชายผมได้ยินเสียงร้องไห้แปลกๆ เลยวิ่งมาบอกผม ผมกับพ่อรีบวิ่งไปเคาะประตูเรียกเท่าไรก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ ผมเลยตัดสินใจทุบบานกระจกเข้าไป... สิ่งที่ผมเห็นในห้องน้ำ คือร่างของผู้หญิงคนหนึ่งนอนจมกองเลือด...”พัตรถอนหายใจแผ่วเบา “หลังจากวันนั้น ชาวบ้านถึงเริ่มเปลี่ยนท่าทีต่อเธอ... แต่เธอก็ไม่ยอมออกจากบ้านไปไหนง่ายๆ อีกเลย ยกเว้นแค่ออกมาดูแลพ่อกับแม่ของพี่”“นาย... พูดว่าอะไรนะ” ตรีภพย่นคิ้วจ้องมองพัตรด้วยความตะลึงงัน...ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ที่พิมพ์รดาลุกลี้ลุกลนรีบหดแขนลงใต้โต๊ะคอมพิวเตอร์ฉายซ้ำเข้ามาในหัว... ที่แท้เธอก็แค่ต้องการซ่อนรอยแผลเป็นนั้นไว้จากสายตาเขานั่นเองพัตรส่ายหน้าเบาๆ เรื่องราวพวกนี้เขาไม่เคยเอ่ยปากพูดคุยกับใคร เพราะมีแต่จะยิ่งตอกย้ำซ้ำเติมน้องสาว แม้แต่กับภรรยา เขาทำได้เพียงนั่งดื่
ณ บ้านหลังเล็กโทนสีเทาเข้ม...ตรีภพมองดูอาการลนลานนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดบทตัดอารมณ์ไปเรื่องอื่น “ฉันขอใช้ห้องอาบน้ำหน่อย... น้ำประปาที่บ้านจะใช้ได้ก็พรุ่งนี้เช้า”หญิงสาวพยักหน้ารับคำรวดเร็ว “ได้ค่ะ! พี่ภพเข้าไปอาบได้เลยค่ะ... หรือจะเปิดเครื่องปรับอากาศนอนพักผ่อนที่นี่ก่อนก็ได้นะคะ พิมพ์ต้องนั่งทำงานตลอดทั้งคืนอยู่แล้ว”ตรีภพจ้องมองใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาว... แม้ชาวบ้านจะบอกว่าพิมพ์รดาอาศัยอยู่เพียงลำพังและไม่มีใคร แต่เขาก็ยากจะเชื่อคำบอกเล่านั้น ยิ่งในตอนนี้ เธอกลับบอกให้เขานอนพักที่บ้านเธอได้โดยไม่ลังเลหรือกังวลสิ่งใด “เธอไม่กลัวสามีใหม่มาเห็นหรือไงพิมพ์... หรือเธอชอบความวุ่นวาย ชอบเห็นผู้ชายตีกันเพราะแย่งเธอนัก!”ร่างอวบอัดส่ายหน้าจนผมสะบัด น้ำตาคลอเบ้า “พี่ภพ... พิมพ์ไม่มีสามีจริงๆ ค่ะ ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้น... พิมพ์ก็ไม่มีใคร และไม่เหลือใครอีกแล้วจริงๆ”ตรีภพหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง เขาเดินตรงไปยังห้องน้ำในห้องนอนอีกครั้ง ทว่าชายหนุ่มกลับชะงัก ช้อนสายตามองไปทางห้องนอนโทนสีเทา... เขาถอนหายใจยาว พลันเค้นเสียงหัวเราะสมเพชตัวเองในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูหน้าบ้านเพ







