تسجيل الدخولณ บ้านหลังเล็กโทนสีเทาเข้ม...
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...
ต่อ...
ตรีภพขมวดคิ้วมุ่น... จังหวะนั้นเองที่สายตาคมกริบเพิ่งสังเกตเห็นรอยแผลเป็นขนาดใหญ่สามรอยที่แขนซ้ายของพิมพ์รดา รอยเย็บนั้นดูหยาบร้อน เหมือนทำไปเพียงเพื่อประสานเนื้อหนังให้ติดกัน โดยไม่ได้ใส่ใจเรื่องความสวยงามเลยสักนิด
“ใช่... ฉันเป็นสามีของเธอ” ตรีภพโพล่งขึ้นมา “มีธุระอะไร ทำไมไม่พูดกับฉันตั้งแต่แรก จะให้ฉันพามาพบเธอทำไม”
ใหม่หันไปมองตามน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย็นเยียบนั้น “ภรรยาของคุณบอกว่าจะพาคุณไปขอโทษสามีของฉัน... เพราะคุณทำให้ขาของเขามันพิการจนต้องเดินกระเผลกไปตลอดชีวิต!”
พิมพ์รดารีบก้าวไปยืนขวางตรงหน้าตรีภพด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ เพราะเธอใช้เท้าเปล่าเหยียบลงบนกองหินคมๆ “ใหม่... เธอใจเย็นๆ ก่อน ฟังฉันก่อนนะ เหตุการณ์ในวันนั้นเธอไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ เธอไม่มีวันเข้าใจหรอก!”
เพียะ!
ใหม่เหวี่ยงฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าของพิมพ์รดาอย่างแรง! “ใช่! ฉันมันมาทีหลัง... แต่ก็เป็นฉันนี่แหละที่รักเขาด้วยใจจริง และประคบประหงมช่วยให้เขาก้าวข้ามความเจ็บปวดพวกนั้นมาได้! ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเธอมีดีอะไรนักหนา ถึงทำให้ผู้ชายดีๆ สองคนต้องมาตีกันแย่งเธอ!”
ตรีภพยืนกอดอกมองดูพิมพ์รดา ใจหนึ่งก็อยากยื่นมือเข้าไปช่วย แต่อีกใจกลับสั่งให้ยืนมองดูเธอรับกรรมจากสิ่งที่เคยทำไว้
พิมพ์รดายกมือขึ้นมากุมใบหน้าร้อนผ่าว “ความผิดทั้งหมด... เป็นของฉันคนเดียวใหม่ อย่าไปโทษคนอื่นเลยนะ ฉันไม่มีสามี เขาไม่ใช่สามีของฉัน เขาเป็นแค่เพื่อนบ้าน!”
“ไปบอกหมาเถอะพิมพ์รดา!” ใหม่ตะคอกลั่น “พี่ตามเขาตามง้อเธอมาเป็นปีๆ แต่เธอผลักไสเขา เพราะเห็นว่าเขาเป็นคนพิการใช่ไหม!”
“มันไม่ใช่นะใหม่... มันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย!” พิมพ์รดาสั่นสะท้านไปทั้งตัว
ใหม่ชี้หน้าด่าต่ออย่างไม่ยอมลดละ “เพราะเธอมันเห็นแก่ตัว! ทั้งที่มีผัวอยู่แล้ว... แล้วเธอจะไปยุ่งกับพี่ตามทำไม!”
“อ้อ... นี่กำลังพูดถึงไอ้ผู้ชายที่มาเล่นชู้กับเมียฉันอยู่อย่างนั้นรึ” เสียงทุ้มต่ำเย็นเยือกดังแทรกขึ้น ขัดจังหวะคนทั้งคู่... ตรีภพเค้นยิ้มขื่น “เป็นยังไงบ้างล่ะ... สบายดีไหม อยากให้ฉันไปขอโทษเหรอ ได้สิ! บ้านหลังเดิมเมื่อสิบปีก่อนหรือเปล่าล่ะ พอดีฉันเพิ่งออกจากคุกมา ไม่ค่อยจะรู้เรื่องการเปลี่ยนแปลงสักเท่าไร”
“ไม่! อย่าไปนะ!” พิมพ์รดาหันขวับกลับมามองตรีภพด้วยแววตาเว้าวอนระทมทุกข์
ฝ่ามือหนาเอื้อมไปคว้าหมับเข้าที่ลำคอขาวของพิมพ์รดา ก่อนจะบีบแล้วกระชากร่างอวบอัดเข้ามาปะทะอกแกร่งอย่างดุดัน! “ยังรักมันมากขนาดนั้น... แล้วทำไมไม่ไสหัวไปอยู่กับมันล่ะ ห๊ะ!”
ชายหนุ่มสะบัดมือออกอย่างแรงจนร่างของเธอเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นหิน!
ใหม่ซึ่งไม่เคยเห็นผู้ชายใช้ความรุนแรงกับผู้หญิงขนาดนี้มาก่อน ถึงกับตกใจ รีบตรงเข้ามาพยุงพิมพ์รดาขึ้น... ความจริงแล้วตามสามีของเธอ ได้ยกโทษให้อภัยทุกคนไปนานแล้ว มีเพียงตัวเธอเองที่ยังหงุดหงิดเพราะเห็นสามียังคงเก็บรูปถ่ายเก่าๆ เอาไว้ ยิ่งได้ยินว่าสามีของพิมพ์รดาพ้นโทษออกจากคุกมา เธอจึงอยากมาทวงถามคำสัญญาในวันเก่าดูสักครั้ง
พิมพ์รดาพยายามหยัดกายขึ้น พลางมองตรีภพด้วยสายตาอ้อนวอน “พี่ภพ... อย่าเพิ่งเข้าใจผิดได้ไหม ช่วยใจเย็นลงหน่อยได้ไหม ให้พิมพ์ได้อธิบายบ้างเถอะนะคะ”
ใหม่ช่วยพยุงร่างอวบอัด พลางช้อนสายตามองชายร่างสูงใหญ่ตรงหน้า... เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสามีของพิมพ์รดาจะมีอารมณ์ร้ายกาจและน่ากลัวขนาดนี้ จึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมในอดีต พิมพ์รดาถึงวิ่งเข้าหาความอบอุ่นอ่อนโยนจากตาม
“อธิบายเหรอ... เอาสิ” ตรีภพขยับกายเข้ามาใกล้ “บ้านพี่ก็อยู่ห่างแค่รั้วกั้น... ย้ายกลับมาได้อาทิตย์กว่าแล้ว พี่ไม่เห็นพิมพ์จะอธิบายอะไรให้ฟังเลยสักคำ! แต่กับชู้รัก... กลับออกรับหน้าปกป้องมันเหลือเกินนะพิมพ์!”
ร่างสูงใหญ่จ้องมองเธอด้วยสายตาวาวโรจน์ “จะบอกอะไรไว้อย่างหนึ่งนะ... ถ้าวันนั้น ฝ่ามือของพิมพ์ไม่ตบลงบนหน้าพี่ก่อน ไอ้ชู้รักของพิมพ์มันไม่โดนกระทืบปางตายแบบนั้นหรอก!”
พูดจบ ตรีภพก็หมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านไปทันที ก่อนที่อารมณ์คลั่งจะอยู่เหนือเหตุผลจนเขากลั้นใจไม่ไหวแล้วลงมือทำร้ายเธอจริงๆ
พิมพ์รดาทรุดกายลงบนกองหินอย่างหมดแรง เธอเงยหน้ามองผู้หญิงอีกคน “ใหม่... อย่าไปหาเรื่องเขาเลยนะ อยากให้ฉันทำอะไรก็บอกมาเถอะ แต่อย่าไปยุ่งกับเขาเลย”
ใหม่ถอนหายใจยาว พลางประคองร่างอวบอัดขึ้นมาอีกครั้ง “เขาหมายความว่ายังไง... เรื่องฝ่ามือนั้นทำไมพี่ตามถึงถูกทำร้าย”
“มันเป็นความผิดของฉันเองใหม่... ถ้าพี่ตามพร้อม เขาคงเล่าให้เธอฟังเอง เรื่องราวในคืนนั้น... ใหม่จะโกรธจะเกลียดอะไรก็มาลงที่ฉัน แต่อย่าเอาไปลงที่คนอื่น... โดยเฉพาะเขา อย่าพูดเรื่องพวกนี้กับเขาอีกเลยนะ” พิมพ์รดาชี้มือไปยังบ้านไม้หลังเก่า
“ได้... ฉันเข้าใจแล้ว งั้นฉันขอตัวกลับก่อน” พูดจบ ใหม่ก็หมุนตัวเดินกลับไปขึ้นมอเตอร์ไซค์แล้วขับออกไปทันที... เธอแค่มาระบายความหงุดหงิดขัดใจ แต่กลับต้องมารับรู้เรื่องราวอันหนักอึ้งซับซ้อนที่ไม่คาดคิด
Vortex Innovationต่อ...“เด็กอายุยี่สิบสี่... แม่งเอ้ย! ถ้าเกิดเจอเรื่องส้นตีนแบบมึงขึ้นมากูจะทำยังไงวะ เด็กอายุยี่สิบสี่... แม่งนั่งคุยกับกู แต่กูฟังอะไรจากเธอไม่รู้เรื่องเลยสักอย่าง! กูไม่ชอบเลยว่ะ” นทีหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา พลางรัวนิ้วพิมพ์ข้อความส่งตรงถึงผู้เป็นแม่ทันที[ “แม่ครับ... ผมไปเจอเธอมาแล้วนะ เราสองคนคุยกันไม่รู้เรื่องเลย ผมบอกซ้ายเธอจะไปขวา ผมไม่ชอบ! ผมชอบคนที่คุยกันรู้เรื่อง รู้จักคิด ผมต้องการคู่ชีวิตไม่ใช่ภาระ เด็กสาวน่าเบื่อแบบนั้นหาที่ไหนก็เจอ ผมไม่เอา! ถ้าแม่บังคับอีก ผมจะย้ายกลับสวิตเซอร์แลนด์แล้วจะไม่กลับเมืองไทยอีกเลย คราวนี้ต่อให้แม่ไปตามหา ผมก็จะหนีเข้าป่าไปหาทางตายในที่ที่พ่อแม่หาไม่เจอ อย่ามาบังคับผมอีก!” ]พิมพ์รดามองตรีภพด้วยความสงสัย พลางหันมาเอ่ยกับนที “พี่ทีคะ… มันอาจจะไม่ได้แย่ขนาดนั้นก็ได้มั้งคะ”นทีถอนหายใจยาวออกมาอีกเฮือก “ไม่จริงหรอกน้องพิมพ์... อันดับแรกเลยนะ อายุน้อยกว่าพี่ แน่นอนว่าพี่ชอบ แต่... ก็อย่าเอาเรื่องอายุน้อยมากดดันให้พี่ต้องวิ่งไล่ตามเอาใจทุกอย่างสิ มันไม่ใช่ชีวิตคู่! สักวันพี่ก็ต้องเหนื่อย ต้องเครียด แต่กลับบ้านไปต้องไปนั่งเอาใจเมียที
ณ บ้านหลังเล็กสีเทาเข้ม…ต่อ..“อื้อ… พี่ภพคะ… อ้า… มันลึกเกินไปค่ะ อ๊า…” หญิงสาวครางหวานพลางร้องขอ เมื่อแก่นกายขนาดยักษ์บดกระแทกกระทบจุดเดิมซ้ำๆ ทว่าท่อนเนื้อขนาดมหึมาที่ขยับครูดครัดภายในร่องรักอย่างเนิบนาบ กลับทำให้เธอสัมผัสได้ถึงทุกอณูของความร้อนระอุ และเส้นเลือดปูดโปนรอบความยิ่งใหญ่ที่เต้นตุบตามจังหวะหายใจของร่างหนา ฝ่ามืออวบอิ่มจิกเกร็งผ้าปูที่นอนไว้แน่นจนแทบขาดวิ่น เพราะความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วตัวตรีภพขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน ความอุ่นร้อนภายในกายเมียรักสร้างความรัญจวนใจ ชายหนุ่มเปลี่ยนจังหวะเนิบนาบมาถาโถมกระหน่ำแรงเข้าไปในร่างอวบ ตอกอัดความเป็นชายเข้าไปในผนังเนื้อนุ่มอุ่นอย่างดิบเถื่อน พลางขยับโน้มกายไปด้านหน้า ทำให้ขาอวบสวยย้ายลงมาอยู่ที่แขน เขาเท้าแขนลงกับเบาะพลางโหมกระหน่ำความเป็นชายอันทรงอำนาจเข้าไปด้วยความเร็วแรง จนเรือนร่างอวบอัดสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกดุดัน“อ๊ะ… เบาค่ะ… อ๊า… เบา เบา” ใบหน้างามเหยเกด้วยความเจ็บจุก เมื่อก่อนตรีภพไม่ค่อยทำเช่นนี้กับเธอเพราะกลัวเธอเจ็บ แต่ยามนี้เขากำลังกระแทกกระทั้นแก่นกายมโหฬารเข้าใส่เธอไม่ยั้ง แรงตอกอัดดิบเถื่อนทำเอาร่างกายของเธอสั่น
ณ บ้านสีเทาเข้มหลังเล็ก…กลางดึก…ตรีภพเดินกลับมาจากบ้านไม้หลังเก่า เขารู้สึกโชคดีที่ตนเองได้ซ่อมแซมระบบไฟฟ้าและสายไฟต่างๆ ไว้จนเรียบร้อย เพราะไม่อย่างนั้นคงมีปัญหาเรื่องที่พักเวลานทีเมาหัวราน้ำแบบนี้ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน พลางทอดสายตามองดูร่างอวบอิ่มที่กำลังนั่งอยู่บนพื้น รัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เพื่อแต่งนิยายอย่างตั้งอกตั้งใจ “พิมพ์… พี่อยากมีลูกแล้ว”พิมพ์รดาชะงักมือที่กำลังกดแป้นพิมพ์ทันที เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบากใจ ก่อนจะหันไปมองหน้าเขา “ขอเวลาพิมพ์สักปีได้ไหมคะ... พิมพ์อยากใช้เวลาอยู่กับพี่ให้หายคิดถึงก่อน”ตรีภพถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะขยับตัวเข้าไปนั่งลงข้างกายของเธอ พลางก้มลงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่และแชมพูจากเรือนร่างอวบอิ่มอย่างแสนรัก “ได้สิ… พี่เองก็อยากอยู่กับพิมพ์ให้หายคิดถึงเหมือนกัน”พิมพ์รดายิ้มออกมาอย่างงดงาม เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขจากหัวใจ “พี่ภพไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ ตัวเหม็นกลิ่นเหล้ามากๆ เลย”ฝ่ามือหนาเอื้อมไปลูบศีรษะภรรยาอย่างอ่อนโยน “เหม็นมากเลยเหรอครับ”พิมพ์รดาพยักหน้ารับทันที “เหม็นมากจริงๆ ค่ะ”ตรีภพยิ้มขำพลางส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะยอมลุกขึ
Vortex Innovation…ต่อ...“เวรกรรม… เวรกรรม… คำว่าเวรกรรมสะกดยังไง ให้ตามมาดูไอ้สองตัวที่นั่งกอดกันกลมตรงนี้ได้เลย! เชี่ยเอ้ย! ไอ้ภพ... แม่ง... มึงนี่มันควายถวายเจ้าที่ของแท้ล้วนๆ ไม่มีวัวผสมเลยสักนิด!” นทีนั่งบ่นงึมงำอย่างเอือมระอาหลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจมารับตัวพรรณนิภาออกไปแล้ว เขาก็ได้แต่นั่งอึ้ง ทึ่ง ตะลึง... เพราะต่อให้คิดอย่างไรเขาก็คิดไม่ออกจริงๆ ว่ายัยนั่นไปเอาความคิดมาจากไหนว่าตรีภพเคยยื่นมือเข้าไปช่วยตอนโดนแกล้ง เพราะลำพังแค่ไอ้ภพเดินผ่านแล้วยอมหันไปมองหน้าใครสักคนได้ ก็นับว่าที่สุดของมันแล้ว จะเอาอารมณ์ที่ไหนไปช่วยคนอื่น!ตรีภพกอดกระชับร่างอวบอิ่มของภรรยาไว้ในอ้อมอก “ส้นตีนเถอะไอ้ที! กูบอกมึงแล้วว่าอย่าเอาตัวเข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่น สุดท้ายผลกรรมมึงทำไว้ มันเลยตกมาลงที่กูเนี่ย!”“แต่กูก็ต้องยอมรับเลยนะว่ายัยนั่นฉลาดมากจริงๆ” นทีถอนหายใจยาว “มึงคิดดูสิ... วางแผนเล่นงานมึงได้อย่างแยบยวนสุดๆ อาศัยจังหวะและรอยร้าวในใจของพวกมึงจนจัดฉากได้แนบเนียนขนาดนี้ เสียดายความสามารถชะมัดที่เอาไปใช้ผิดทาง” นทีเอ่ยขึ้นเรียบๆ... โดยปกติเขาเป็นคนเคารพคนเก่งเสมอ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาตัดสินใ
นทียกมือขึ้นนวดขมับตัวเองแรงๆ ด้วยความเหนื่อยหน่าย เพราะตัวเขากับตรีภพสนิทกันจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว ขนาดเวลาพาผู้หญิงไปเปิดห้องนอนยังต้องเปิดห้องติดกัน แล้วการที่ตรีภพจะแยกตัวไปนั่งกับเธอเพียงลำพังมันจะเป็นไปได้อย่างไร... “พรรณนิภา... เธอตั้งสติแล้วคิดดูดีๆ มองหน้าฉันสิ! เธอไม่เห็นฉันตอนที่ไอ้ภพเข้าใกล้เธอจริงๆ เหรอ”ตรีภพส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่พรรณนิภาพูด แต่ก็ยังคงกอดร่างอวบอิ่มของภรรยาไว้แน่น พยายามเค้นนึกถึงช่วงเวลาเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน ทว่ากลับไม่มีความทรงจำเหล่านั้นอยู่ในหัวเลย “พรรณนิภา... ฉันไม่รู้จักเธอจริงๆ เรื่องที่บอกว่าฉันช่วยเธอจากการโดนแกล้ง ฉันไม่รู้เลยว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน และฉันมั่นใจว่าไม่เคยทำเรื่องแบบนั้น แล้วเรื่องที่บอกว่าฉันเข้าไปนั่งใกล้เธอตามลำพัง ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่! เพราะฉันกับไอ้นทีอยู่ติดกันตลอดเวลาที่อยู่ในมหาวิทยาลัย!”พรรณนิภาจ้องมองภาพสองสามีภรรยาที่กอดกันกลมด้วยความอิจฉาริษยาที่ปะทุขึ้นในอก “ฮ่าๆ นั่งกอดเมียที่แสนรัก... เมียที่แสนน่ารังเกียจ! แล้วจะกล้าพูดออกมาได้ยังไงว่าเคยหรือไม่เคย! ฮ่าๆ ผู้หญิงที่ยอมคุณทุกอย่าง ไม่เถียง ไม่ตอบโต้ ยอมใ
Vortex Innovation…ต่อ...“ก็ใช่นะสิ!” นทีสบถกร้าว “ส่วนไอ้ควายตัวนี้… ก็เอาแต่ปิดหูปิดตาตัวเอง ไม่ยอมรับฟังความจริงอะไรเลยตอนที่อยู่ในคุกตั้งสิบปี! ถ้ามันรู้จักใช้สมองเปิดใจรับฟังเรื่องราวรอบตัวสักนิด มันก็คงคิดได้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ไม่ต้องปล่อยให้เวลาล่วงเลยมานานขนาดนี้หรอก!” นทีทิ้งตัวลงนั่งกระแทกกับโซฟาด้วยความหัวเสียและโกรธแค้นแทนเพื่อน“สรุปก็คือ... ทั้งตัวกู พิมพ์ และไอ้ตาม... ตกเป็นเหยื่ออยู่ในเกมของผู้หญิงจิตวิปริตคนนั้นสินะ” ตรีภพแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยันตัวเอง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความใจร้อนและทิฐิของเขาเองที่ไม่ยอมรอบคอบให้ดีเสียก่อน“ก็เออนะสิ!” นทีตอกกลับทันควัน “ยัยนั่นเฝ้าสังเกตชีวิตมึงมาหลายปี ตั้งใจเล็งจุดอ่อนที่เปราะบางที่สุดของมึง คอยกวนตะกอนอารมณ์ให้มึงเดือดดาลแล้วลงมือทำลายทิ้ง แถมยังจงใจทรมานคนที่มึงรัก ที่สามารถครอบครองมึงให้แหลกคามือเล่นอีก... เรื่องเล่าตลกบ้าบอคอแตกอะไรตั้งสิบปี เวรจริงๆ! มึงคอยดูนะไอ้ภพ เรื่องตลกเหี้ยๆ แบบนี้น่ะ กูจะเก็บเอาไว้เล่ากรอกหูยันทายาทลูกหลานของมึง! กูจะบังคับให้มันเล่าสืบทอดต่อไปยันโคตรเหง้าศักราชของหลานมึงโน่นเลยคอยดู!”นทีส







