เมียตามกฎหมายคนเดิม

ณ บ้านสีเทาเข้มหลังเล็ก…

​ช่วงเที่ยง…

​แสงแดดยามเที่ยงวันส่องสว่าง ชักนำความอบอุ่นเข้ามาปัดเป่าความหนาวเย็นชืดของฤดูหนาวให้บรรเทาลง... พิมพ์รดานอนฟุบหลับอยู่บนโซฟาตัวเล็กด้วยความเหนื่อยอ่อน

​นาผู้เป็นพี่สะใภ้เดินเข้ามาในบริเวณบ้านด้วยความตกใจ เมื่อสายตาปะทะเข้ากับเสื้อผ้าผู้ชายจำนวนมากที่ถูกซักและตากไว้บนราวหน้าบ้าน เธอรีบเลื่อนประตูเปิดเข้าไปด้วยความลุกลี้ลุกลน ทว่า ผลปรากฏว่าลูกชายคนโตกลับยกนิ้วขึ้นจุ๊ปากส่งสัญญาณบอกให้เธอเงียบเสียง แล้วชี้มือไปทางน้าสาวที่กำลังหลับไหลอยู่บนโซฟา หญิงสาวจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะกวักมือเรียกเด็กๆ ให้ก้าวตามออกมาด้านนอก

​เมื่อเลื่อนบานประตู กระจกปิดลงอย่างเบามือ นาก็หันมาถามลูกๆ พลางชี้ไปที่ราวตากผ้าที่มีแต่เสื้อผ้าผู้ชาย “ของใครกันลูก... รู้ไหม”

​“ของลุงบ้านไม้หลังนั้นครับ เขาบอกว่าน้าพิมพ์ขโมยถังซักผ้าของเขามา เลยเอาผ้ามาให้น้าพิมพ์ซักให้” นัดลูกชายคนโตชี้มือไปทางบ้านไม้หลังเก่า

​“ตอนน้าพิมพ์เก็บผ้าใส่ถัง... น้าพิมพ์ร้องไห้ด้วยแหละแม่ พุดวิ่งเข้าไปห้องน้ำเลยไปเจอเข้าพอดี” พุดลูกชายคนเล็กเอ่ยเสริมขึ้นมา

​“ตอนตากผ้าก็น้ำตาไหลครับ แม่ครับ... น้าพิมพ์เป็นอะไรไปเหรอครับ” นัดเอ่ยถามด้วยความสงสัยตามประสาเด็ก

​นาทอดสายตามองเสื้อผ้าที่ตากเรียงรายอยู่บนราวตากผ้า พลางพ่นลมหายใจออกมา... เพราะดูท่าแล้ว ไม่ใช่แค่ยัยพิมพ์รดาคนเดียวหรอกที่ตัดใจไม่ได้ แม้แต่ตรีภพเองก็คงยังตัดใจไม่ลงเช่นกัน เพียงแต่ความโกรธและความแค้นมันยังคงฝังลึกอยู่ในหัวใจเท่านั้นเอง

​หญิงสาวหันกลับไปมองลอดบานกระจกเข้าไปในบ้านอีกครั้ง... หรือบางที เธอควรจะเอ่ยปากพูดคุยกับตรีภพดูสักครั้ง? บอกให้เขารู้ว่า ยัยพิมพ์รดานอนกอดทะเบียนสมรสที่ไร้ชีวิตแผ่นนั้นมาตลอดสิบปี... เพราะในวันที่พิมพ์คิดสั้นกรีดข้อมือ เป็นเธอเองที่เข้าไปค้นเอกสารสำคัญจนเจอแผ่นกระดาษนั้นเข้า และในตู้เสื้อผ้าของพิมพ์รดา ก็ยังคงมีเสื้อผ้าของตรีภพถูกจัดเก็บไว้อย่างดีเสมอมา

​“น้าพิมพ์เขาเหนื่อยน่ะลูก... เรากลับบ้านกันเถอะ เลิกกวนให้น้าพิมพ์ได้พักผ่อน เดี๋ยวตอนเย็นพอน้าเขาตื่น ค่อยมาเล่นกันใหม่นะ”

*+*+*+*+*

Vortex Innovation…

​ช่วงบ่าย…

​ท่ามกลางแสงแดดภายนอกที่สาดรับกับท้องฟ้าปลอดโปร่ง... นทีเดินเข้ามาในห้องผู้บริหารด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พลางโยนปึกเอกสารในมือลงบนโต๊ะให้เพื่อนรัก

​“ซวยเช็ดเถอะ! พวกมึงสองสามคนเล่นเกมอะไรกันอยู่วะ... มึงนึกดูให้ดีนะเว้ยไอ้ภพ ว่าไอ้ตามมันเคยเจอมึงไหม หรือพวกมึงเคยมีเรื่องอะไรกันมาก่อนหรือเปล่า”

​นทียืนกอดอก ชี้มือไปที่ปึกเอกสาร “ข้อมูลทั้งหมดในนี้คืออะไรมึงรู้ไหม... ไอ้ตามมันเป็นฝ่ายวิ่งตามจีบน้องพิมพ์รดาเว้ย!”

​ตรีภพยกมือขึ้นนวดขมับอย่างเหนื่อยอ่อน “แล้วห้องทำงานกูเสร็จหรือยัง”

​นทีทำหน้าตาแตกตื่นลนลาน “ห้องทำงานอะไร! ก็มึงนั่งอยู่ตรงนี้ไง ห้องทำงานของมึง!”

​ปัง!!

​เสียงฝ่ามือหนาของตรีภพกระแทกลงบนโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ดังลั่นห้อง! “ไอ้นที... มึงหมายความว่ายังไง!”

​นทีรีบกระโดดถอยกรูดออกมาอย่างรวดเร็ว เพราะเขารู้จักนิสัยเพื่อนคนนี้ดี “เฮ้ย! มึงใจเย็นหน่อยจะได้ไหมวะ!”

​ตรีภพจ้องมองเพื่อนรักด้วยสายตาดุดัน “อธิบายมา เดี๋ยวนี้... ก่อนที่กูจะเดินออกไป”

​นทีรีบยกมือขึ้นห้ามปรามพัลวัน “ใจเย็นๆ มึง... กูจะเป็นลูกครึ่งหรือลูกเสี้ยวอะไรก็ช่างแม่งมันเถอะ แต่ทางบ้านกำลังบังคับให้กูแต่งงาน แล้วบริษัทนี้กูไม่อยากให้มันกลายเป็นสินสมรส มึงช่วยกูหน่อยเถอะ ถือว่าเป็นความภูมิใจเดียวในชีวิตกูนะเว้ย”

​ตรีภพยกมือขึ้นนวดขมับด้วยความระอา “ไอ้ที... กูเพิ่งออกจากคุกมาได้แค่เดือนกว่า มึงเข้าใจไหมว่ากูเป็นขี้คุก... มึงเข้าใจคำว่าขี้คุกไหมไอ้นที!”

​นทีเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวยาวกลางห้อง “แล้วไงวะ... ความสามารถของมึงมันไม่ได้ตายตามไปด้วยสักหน่อย ก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรนี่หว่า”

​ตรีภพทรุดกายลงบนเก้าอี้หนัง “นที... ครอบครัวมึงเป็นใครกันแน่ ถึงสามารถเอื้อมมือเข้าไปช่วยกูในคุกได้”

​“สนใจทำเหี้ยอะไรว่าครอบครัวกูเป็นใคร มึงมีหน้าที่ดูแลบริษัทนี้ไว้ให้ดีเถอะ อย่าลืมว่าหุ้นสี่สิบเปอร์เซ็นต์มันเป็นของมึง!” นทีล้มตัวลงนอนบนโซฟากลางห้อง แต่แล้วก็เด้งตัวกลับขึ้นมานั่งอีกครั้ง

​“เดี๋ยวสิ... เอาเรื่องไอ้ตาม ชายชู้ของมึงก่อน! ทนายของกูบอกว่า เมียมึงไม่ได้เซ็นใบหย่านะเว้ย เธอยังเป็นเมียตามกฎหมายของมึงอยู่นะไอ้ภพ!”

​“อะไรนะ... ไม่ได้เซ็นใบหย่า? แต่กูขอให้ทนายทำเรื่องหย่าไปแล้วไม่ใช่หรือไง” ตรีภพถามด้วยความสงสัย เพราะในตอนนั้นที่เขามั่นใจว่าจะต้องติดคุกแน่ๆ เขาได้ขอให้นทีหาทนายมาทำเรื่องหย่า เพื่อเปิดทางให้เธอไปใช้ชีวิตกับชายชู้

​“ก็เออน่ะสิ! เธอไม่ได้เซ็น ทนายบอกว่าเธอฉีกเอกสารทิ้งปลิวกระจายเลยนะเว้ย” นทีเอ่ยบอก เพราะตอนนั้นมัวแต่สนใจเรื่องตั้งบริษัท จึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องทนายมากนัก

​“แล้วก็เรื่องถุงยางอนามัยของมึงด้วย...” ตรีภพบ่นออกมาเสียงหนัก “มึงเลิกเอามายัดไว้ในกระเป๋ากางเกงกูสักทีเถอะ ถึงเราจะไซส์เดียวกัน แต่กูไม่มีอารมณ์ไปนอนกับใครทั้งนั้น!”

​“เอ่อ... ทราบแล้วคร้าบ” นทีทำหน้ารับรู้ ก่อนจะพูดต่อ “ว่าแต่ไอ้ผู้ชายที่ชื่อตามเนี่ย แม่งสุดยอดเลยนะเว้ยที่กล้ามาแย่งเมียมึง ทั้งๆ ที่มันเป็นถึงสุภาพบุรุษระดับที่สาวๆ ในออฟฟิศต่างหลงรัก แย่งกันจีบหัวแทบแตก แต่ดันมาหลงรักน้องพิมพ์ของมึงเนี่ย”

​“บางทีอาจจะเป็นเมียกูก็ได้... ที่เป็นฝ่ายไปอ่อยมัน” ตรีภพพูดพลางถอนหายใจยาว เพราะแม้พิมพ์รดาจะมีรูปร่างอวบ แต่เสน่ห์และความเย้ายวนของเธอไม่ได้น้อยหน้าผู้หญิงคนไหนเลย ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ตกหลุมรักเธอหัวปักหัวปำขนาดนี้