تسجيل الدخولเสียงดนตรีบรรเลงก้องกังวานไปทั่วตำหนักจัดเลี้ยง ต้อนรับงานเลี้ยงฤดูใบไม้ร่วงซึ่งจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ภายในพระราชวัง เหล่าพระบรมวงศานุวงศ์ ขุนนางชั้นสูง และพระสนมจากตำหนักต่าง ๆ ทยอยเข้าประจำที่นั่ง บนพระที่นั่งตำแหน่งประธาน ฮ่องเต้หยางเฉิงเหอประทับเคียงข้างฮองเฮา พระพักตร์ขององค์จักรพรรดิยังคงเรียบเฉยเช่นเคย ขณะที่ฮองเฮาทรงทอดพระเนตรความเรียบร้อยภายในงานด้วยท่าทีสง่างามเมื่อพิธีดำเนินมาถึงช่วงสำคัญ ขันทีประจำงานก็ประกาศเสียงดัง“ถวายพัสตราภรณ์ฤดูใบไม้ร่วงจากสำนักพัสตราภรณ์!”เสียงสนทนาค่อย ๆ เบาลง สายตาของผู้ร่วมงานต่างหันไปยังทางเข้าหลิวเหมยก้าวเข้ามาพร้อมจ้าวซ่างฝู หัวหน้าผู้ควบคุมสำนักพัสตราภรณ์ นับตั้งแต่ผ่านการสอบเลื่อนขั้น เธอก็ได้รับตำแหน่งช่างปักหลวงชั้นสูงอย่างเป็นทางการ และวันนี้ ผลงานที่เธอตั้งใจรังสรรค์กำลังจะได้รับการถวายต่อหน้าพระพักตร์เป็นครั้งแรกเบื้องหน้าทั้งสองมีขันทีประคองถาดไม้แกะสลัก คลุมด้วยผ้าไหมบางสีฟ้าคราม บนถาดนั้นคือชุดพัสตราภรณ์มังกรหงส์ร่วมเมฆา ผลงานที่ทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ตั้งแต่วันที่
หนึ่งชั่วยาม [1] ก่อนเริ่มการสอบเลื่อนขั้นประจำปี เรือนเตรียมการสำนักพัสตราภรณ์เต็มไปด้วยความวุ่นวายนางกำนัลและช่างปักฝึกหัดต่างเร่งมือจัดเตรียมผ้าไหม ด้ายปัก และอุปกรณ์ตัดเย็บ เสียงฝีเท้าสลับกับเสียงเรียกหาข้าวของดังระงม บรรยากาศวุ่นวายจนแทบไม่มีใครสนใจสิ่งรอบข้างหลิวเหมยเองก็ใช้เวลาช่วงสุดท้ายตรวจสอบอุปกรณ์ของตน เธอเปิดหีบไม้ที่เก็บแบบร่างสำหรับการสอบเอาไว้ แต่ทันทีที่เห็นความว่างเปล่า รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าก็พลันจางหายเธอค้นดูอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ทั้งใต้ผ้าคลุมและตามช่องเก็บของในหีบ แต่กลับไม่พบแม้แต่เศษกระดาษ“กำลังหาอะไรอยู่หรือ หลิวเหมย”เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง เสี่ยวถางก้าวออกมาพร้อมกระดาษแบบร่างในมือ นางคลี่มันออกอย่างจงใจให้คนรอบข้างมองเห็น ลวดลายหงส์เหินนภาที่วาดไว้อย่างประณีตปรากฏแก่สายตาทุกคนนั่นคือแบบร่างที่หลิวเหมยเตรียมไว้สำหรับการสอบอย่างไม่ต้องสงสัย“เรียนนางกำนัลผู้คุมกฎ” เสี่ยวถางกล่าวพลางยกกระดาษขึ้น “นี่คือแบบร่างที่ข้าเตรียมไว้สำหรับการสอบวันนี้เจ้าค่ะ”เสียงซุบซิบพลันดังขึ้นทั
เสียงระฆังจากลานทดสอบดังกังวานไปทั่วสำนัก เหล่านางกำนัลและช่างปักหลวงต่างทยอยเข้าประจำตำแหน่ง บรรยากาศวันนี้แตกต่างจากทุกวัน เพราะเป็นการสอบเลื่อนขั้นประจำปีที่เปิดโอกาสให้ช่างฝีมือได้แสดงความสามารถต่อหน้าผู้มีอำนาจในวังหลวง ผู้ที่ทำผลงานโดดเด่นที่สุดจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นช่างปักหลวงชั้นสูง นับเป็นก้าวสำคัญที่หลายคนเฝ้ารอมานาน หลิวเหมยยืนอยู่ท่ามกลางผู้เข้าสอบ สีหน้าสงบนิ่ง แม้จะรู้ดีว่าการสอบครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการแข่งขันฝีมือ แต่ยังเป็นโอกาสที่ทำให้ผู้คนจับตามองเธอมากขึ้นด้วย “การสอบครั้งนี้มีเวลาให้ผู้เข้าสอบสองเค่อ [1] จงใช้วัตถุดิบที่ได้รับให้เกิดประโยชน์สูงสุด ผลงานจะได้รับการตัดสินจากความประณีต ความคิดสร้างสรรค์ และความเหมาะสมกับธรรมเนียมในราชสำนัก” จ้าวซ่างฝู หัวหน้าผู้ควบคุมสำนักพัสตราภรณ์ประกาศกติกาเสียงดังฟังชัดก่อนจะส่งสัญญาณให้เริ่มการทดสอบ เสียงพูดคุยพลันเงียบลง เหล่าผู้เข้าสอบเริ่มลงมือทันที บ้างตรวจสอบวัตถุดิบ บ้างขมวดคิ้วพิจารณาแบบร่างปักของตนเอง ไม่มีใครกล้าปล่อยเวลาให้ผ่านไป
ยามค่ำคืน แสงเทียนในเรือนพักนางกำนัลสำนักพัสตราภรณ์ส่องสว่างริบหรี่ เงาไม้ด้านนอกหน้าต่างไหวเอนตามแรงลม ภายในห้องพักมีนางกำนัลหลายคนนั่งรวมกลุ่มกัน เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเป็นระยะ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ ด้วยความสนุกปากหัวข้อสนทนาในคืนนี้หนีไม่พ้นชื่อของหลิวเหมยนับตั้งแต่ได้รับความไว้วางใจให้เป็นหัวหน้าทีมตัดเย็บฉลองพระองค์ขี่ม้าถวายฮ่องเต้และชินอ๋อง หญิงสาวที่เคยเป็นเพียงนางกำนัลในสำนักพัสตราภรณ์ก็กลายเป็นคนที่ใครหลายคนจับตามอง ยิ่งมีข่าวว่านางได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้ ทั้งยังได้รับคำชมจากชินอ๋อง ข่าวลือก็ยิ่งแพร่สะพัดไปทั่วเรือนพัก“พวกเจ้าได้ยินหรือยัง หลิวเหมยน่ะ ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือปักผ้าหรอกนะ”นางกำนัลฝึกหัดคนหนึ่งลดเสียงลง ก่อนจะเหลือบมองคนรอบข้างอย่างมีเลศนัย“ข้าได้ยินว่านางรู้จักใช้มารยาเอาใจบุรุษ ต่อให้เป็นฮ่องเต้กับชินอ๋องก็ยังตกเป็นเป้าหมายของนางได้”“จริงหรือ? ข้าก็สงสัยอยู่ว่าเหตุใดนางถึงได้รับความไว้วางใจเร็วนักทั้งที่เข้ามาอยู่ในสำนักพัสตราภรณ์ได้ไม่นาน”อีกคนรับคำทันที“วันวัดตัวฮ่องเต
เขตล่าสัตว์พยัคฆ์เหินกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ขุนเขาสูงตระหง่านทอดตัวสลับซับซ้อน ใบไม้ตามแนวป่าเปลี่ยนเป็นสีแดงส้มรับฤดูใบไม้ร่วง กระโจมของขบวนเสด็จตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบตามแนวลำธาร กระโจมของสำนักพัสตราภรณ์ตั้งอยู่บนเนินเขาทางทิศตะวันออกหลิวเหมยสวมอาภรณ์หรูฉวินปักลายกล้วยไม้เหินนภา ระดับ SR ถุงผ้าไหมบรรจุตรายางสลักทองของสำนักพัสตราภรณ์ห้อยอยู่ข้างเอว เธอกำลังประคองถาดไม้ที่วางฉลองพระองค์ขี่ม้าพยัคฆ์เหินเมฆา ซึ่งตัดเย็บเสร็จเรียบร้อยแล้วกำลังจะนำไปส่งยังที่ประทับของชินอ๋องเส้นทางจากกระโจมของสำนักพัสตราภรณ์ไปยังที่ประทับของชินอ๋องต้องผ่านทางเดินหินเลียบลำธาร หลิวเหมยจึงถือโอกาสเดินเล่นชมทิวทัศน์พลางตรวจดูความเรียบร้อยของผ้าในถาดอีกครั้งแต่ยังเดินไปได้ไม่ไกล เสียงกีบม้าก็ดังขึ้นจากด้านหลังม้าสีน้ำตาลทองขนเป็นเงางามควบตรงเข้ามา ก่อนหยุดลงห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว ไออุ่นจากลมหายใจของมันลอยปะทะอากาศเย็นจนกลายเป็นไอสีขาวจาง ๆผู้ที่นั่งอยู่บนหลังม้าคือชินอ๋องหยางเฉิงหยวนวันนี้พระองค์สวมชุดขี่ม้าสีครามหม่น คาดเข็ม
แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างแกะสลัก ลวดลายมังกรทองบนฉลองพระองค์สีดำสนิทสะท้อนแสงวาววับ ยามหลิวเหมยค่อย ๆ คลี่ผ้าไหมเนื้อดีออกจากห่อ แล้ววางลงบนถาดไม้อย่างระมัดระวังภายในตำหนักทรงงานเงียบสงบ มีเพียงเสียงฝีเท้าของเหล่านางกำนัลกับเสียงผ้าเสียดสีกันแผ่วเบาวันนี้เป็นขั้นตอนสำคัญก่อนส่งฉลองพระองค์ขี่ม้าเข้ารับการตัดเย็บขั้นสุดท้าย และผู้ที่ต้องสวมฉลองพระองค์เพื่อตรวจสอบความพอดีด้วยพระองค์เอง ก็คือฮ่องเต้หยางเฉิงเหอ“เริ่มได้”พระสุรเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นหลิวเหมยสูดลมหายใจ ก่อนประคองฉลองพระองค์สีดำขึ้นด้วยสองมือ จ้าวซ่างฝู หัวหน้าผู้ควบคุมสำนักพัสตราภรณ์ ยืนรออยู่ด้านหลังพร้อมกล่องอุปกรณ์เย็บผ้า สายตาของนางจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวราวกับไม่ยอมให้เกิดข้อผิดพลาดแม้เพียงฝีเข็มเดียวพระวรกายสูงใหญ่ประทับยืนกลางห้องในฉลองพระองค์ขี่ม้าสีดำรัตติกาล เมื่อทรงกางพระกรออก หลิวเหมยก็เดินเข้าไปช่วยจัดผ้าให้เข้าที่“ขอฝ่าบาททรงยกพระกรขึ้นอีกเล็กน้อยเพคะ”เธอเอ่ยอย่างนอบน้อม ก่อนจัดแนวตะเข็บตรงหัวไหล่และปรับขอบเอวให้กระ







