LOGINยามหัวค่ำก็คลี่คลุมทั่วหมู่บ้านผู้คนปิดประตูลงกลอน ต่างพากันหลบเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวในเรือนของตน แม้กลับมาถึงบ้านลู่ชิงหรูยังไม่เอ่ยบอกใครว่าพบน้องชายเรียบร้อยแล้ว
แต่มอบหมายให้ป้าเจาไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านว่านางหาน้องชายพบแล้ว ป้าเจารับคำอย่างรู้หน้าที่ แล้วจากไปเงียบ ๆ โดยไม่ซักถามอันใด
กระทั่งฟ้ามืดสนิทสนม ลู่ชิงหรูก็ปลุกน้องชายขึ้นมา นาง แต่งตัวให้เขาด้วยชุดคลุมผ้าดำตัวหลวมคล้ายของตน จากนั้นพากันเร้นกายในเงาความมืด มุ่งหน้าไปยังบ้านของนางหูที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก
“พี่ เราจะไป...เอาคืนอามู่ ใช่ไหม”
ลู่เทียนหรงถามด้วยเสียงตื่นเต้น แววตาเขาเปล่งประกายขณะพูด
“ไม่ใช่เอาคืน” ชิงหรูก้มลงกระซิบเสียงเบา “แต่เราจะสั่งสอนเขาให้รู้บ้างก็เท่านั้น จำไว้นะอาหรง การเอาคืนไม่จำเป็นต้องใช้กำลัง แค่ต้องฉลาดกว่าเขาก็พอ”
ลู่เทียนหรงพยักหน้าเล็กน้อย แม้จะยังไม่เข้าใจหมด แต่เขาก็รู้ว่าพี่สาวของเขาจะต้องทำให้ดู
เมื่อมาถึงหน้าบ้านของนางหู ทั้งสองก็เดินมาที่หน้าต่างห้องที่ชิงหรูเคยสังเกตไว้ก่อนหน้านี้ว่าเป็นห้องของอามู่
นางอุ้มน้องชายขึ้นแล้วกระซิบใกล้หู
“เริ่มเลยตามที่ซ้อมไว้นะ”
มือเรียวเคาะหน้าต่างสองครั้งเบา ๆ
ก็อก ๆ…
ภายในห้อง อามู่สะดุ้งตื่นอย่างหงุดหงิด เขานั่งงัวเงียขึ้นขยี้ตา พลางตะโกนเสียงอู้อี้
“ใครมาเคาะอะไรนักหนา! คนจะนอน!”
เขามองหน้าต่างด้วยหางตาแล้วก็พลิกตัวกลับจะนอนต่อ แต่ยังไม่ทันหลับตาดี...
ก็อก...ก็อก...
เสียงเคาะครั้งที่สองทำให้เขาผวาขึ้นมานั่งเต็มตัว คราวนี้เขาจ้องหน้าต่างตรง ๆ สายตาพร่าเบา ๆ จากแสงจันทร์ข้างนอกมองไม่เห็นอะไร แต่ในใจกลับรู้สึกหนาวเยือกอย่างไร้เหตุผล
แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเบา ๆ ราวกับลอยมากับสายลม
“อา...มู่...อา...มู่...”
เขาขนลุกซู่ทันที เสียงนั้นทั้งแหบพร่า ทั้งเย็นเยียบ เหมือนหลุดมาจากความตาย
“ใครวะ!”
เขาร้องออกไป แต่น้ำเสียงเริ่มสั่น ไม่เหมือนเมื่อตอนตะโกนครั้งแรก
“ข้า...เทียนหรง...ข้าเจ็บ...เจ้าทำข้าเจ็บ...จนตาย...”
ลมหายใจอามู่ขาดเป็นห้วงทันใด ความเงียบในบ้านตอนดึกทำให้ทุกคำดังชัดในหูเกินทน เขามุดตัวลงใต้ผ้าห่ม กอดเข่าซุกตัวแล้วร้องปฏิเสธอื้ออึง
“อย่ามาหาข้า...อย่ามาหาข้าเลย!”
แต่เสียงยังตามมาไม่หยุด ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยานครางบางทีก็เหมือนเข้ามาใกล้บางที่ก็เหมือนอยู่ไกลแสนไกล
ทว่านานไปเสียงของผีอาหรงก็เงียบลง อามู่ค่อย ๆ โผล่หัวออกมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ทว่าเขากลับเห็น !
ใบหน้าขาวซีดของเด็กชายที่เขาคิดอยู่ว่าอาจตายไปในป่าไผ่ โผล่ขึ้นที่ขอบหน้าต่าง ดวงตาคู่นั้นจ้องนิ่งตรงเข้ามาในห้องราวกับจะกลืนกินเขา
“เจ้าทำ ข้าตาย...ข้าจะเอาเจ้าไปด้วย...”
อามู่กรีดร้องในลำคอแล้วพนมมือสั่น ๆ น้ำตาไหลพรากเสียแล้วตอนนี้
“ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจ! อย่าฆ่าข้า!”
เสียงของลู่เทียนหรงเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น
“หากเจ้า...ไปบอกกับผู้ใหญ่บ้าน...ว่าทำอะไรข้า...ข้าจะไม่เอาชีวิต...”
“ข้าไป! ข้าไปแน่ ๆ! ข้าสาบานเลย!”
เงานิ่งที่หน้าต่างเงียบไปเพียงครู่ ก่อนเสียงสุดท้ายจะดังขึ้นอย่างเด็ดขาด
“ถ้าเจ้า...ไม่ทำ...ข้าจะมาหักคอเจ้า...”
ประโยคนั้นชัดเจนเกินคาด…ชัดเสียจนลู่ชิงหรูก้มมองน้องชายแล้วอมยิ้มอย่างพึงพอใจ
เสียงร้องขาด ๆ หาย ๆ ดังจากในห้อง แล้วก็เงียบลงเหมือนอีกฝ่ายหมดสติไปในที่สุด
ลู่ชิงหรูอุ้มน้องชายลงจากหน้าต่าง แล้วรีบพาเขาหลบออกจากบริเวณไปเงียบ ๆ เดินไปได้ไม่ไกล ลู่เทียนหรงก็หันมายิ้มตาเป็นประกายให้พี่สาวทันใด
“พี่...ข้าชอบมากเลย”
“เช่นนั้นหรือ?” ชิงหรูเอียงคอมอง ดวงตาเปล่งประกายอ่อนโยน “แต่เรายังไม่รู้หรอกว่า...เขาจะทำตามหรือไม่”
“ถ้าเขาไม่ทำ...ข้าจะหักคอจริง ๆ” เด็กชายพูดตามบทซ้ำเบา ๆ อย่างไม่ติดขัด
ชิงหรูหัวเราะเบา ๆ พลางยีหัวผู้เป็นน้องอย่างเอ็นดู
“เจ้าพูดชัดเชียวนะคราวนี้”
เท่าที่นางสังเกตการที่น้องชายพูดไม่เต็มประโยคอาจไม่ใช่เพราะสมองเติบโตช้ากว่าเด็กวัยเดียวกัน แต่เป็นเพราะเขากลัวการที่จะพูดหรือแสดงอารมณ์มากกว่า
“เพราะ...ข้าสนุก” เด็กชายยิ้มตาเป็นประกายสดชื่นกว่าคราไหน ๆ
ลมยามค่ำพัดใบไผ่ไหวเบา ๆ เหนือศีรษะ สองพี่น้องเดินกลับบ้านของตน มือเล็ก ๆ จับมือพี่สาวไม่ยอมปล่อยพร้อมหัวใจที่อุ่นขึ้นกว่าเคย...
เช้าวันถัดมา ลู่ชิงหรูลืมตาตื่นตามเวลาเดิมพลางยืดแขนบิดตัวเบา ๆ แต่ยังไม่ลุกจากฟูกนอนนางมองไปที่น้องชาย
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ของน้องชายดังอยู่ไม่ไกล เขานั่งมองไปที่นอกหน้าต่างห้องอย่างจดจ่อ
“ท่านพี่...”
เสียงเรียกเบา ๆ นั้นแฝงความตื่นเต้น ลู่ชิงหรูเดินมาหยุดอยู่ข้างเขา แล้วมองตามออกไป
“อยากรู้จนนอนไม่หลับเลยสินะ...”
เด็กชายพยักหน้าแทนคำตอบ ดวงตาใสแจ๋วเป็นประกาย
ก่อนที่ทั้งสองจะพูดอะไรไปมากกว่านั้น เสียงตะโกนกึ่งลนลานก็ดังแว่วเข้ามาแล้ว...
“แม่! เร็วเข้า! ไปกับข้าเดี๋ยวนี้!”
เสียงของเด็กชายมู่ดังขึ้นเขากำลังพยายามลากแม่ของตนออกจากบ้านอย่างรีบร้อน ทั้งสองคนพุ่งตรงไปยังทางของผู้ใหญ่บ้าน
แม้จะอยู่ในบ้านอีกฟากถนน แต่เสียงของพวกเขาที่ดังท่ามกลางความเงียบสงบก็พอให้ได้ยินอย่างชัดเจน
มารดาของลู่ชิงหรูซึ่งเพิ่งฟื้นตัวจากไข้ เหลือบตามองออกไปทางหน้าต่าง ริมฝีปากซีดจางขยับเอ่ยช้า ๆอย่างฉงนไม่ต่างกัน
“เสียงเอะอะตั้งแต่เช้า...จะรีบร้อนกันไปไหน”
น้ำเสียงยังคงถือดีเช่นเดิม นางไม่ได้อยากรู้เรื่องของผู้อื่นแต่เสียงนี้ปลุกนางให้ตื่นจึงอดไม่พอใจไม่ได้
แต่ลู่ชิงหรูกับลู่เทียนหรงเพียงหันหน้ามองกัน ดวงตาของทั้งสองเปล่งประกายอย่างรู้กัน ยิ้มนิด ๆ อย่างมีเลศนัย โดยที่ไม่มีใครต้องพูดอะไรต่างก็เข้าใจกัน
“ท่านแม่” ชิงหรูพูดเรียบ ๆ “ข้าจะพาอาหรงไปเดินเล่นรอบหมู่บ้านสักครู่ พวกท่านกินข้าวกันก่อนก็แล้วกัน ไม่ต้องรอเรา”
มารดาเงยหน้าขึ้นจากถ้วยน้ำชา สีหน้าดูแปลกใจเล็กน้อยที่ลูกสาวผู้เงียบขรึมพูดจาแบบนี้ทั้งที่ปกติตื่นขึ้นมาก็เตรียมอาหารและออกไปทำงานเลยแท้ ๆ
แต่ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรต่อไป ลู่ชิงหรูก็จูงมือน้องชายออกไปจากบ้านเสียแล้ว
บทที่ 64ขนมเป็นเหตุตำหนักชิงหลงเงียบงันเช่นทุกคราแต่ที่ต่างออกไปคงกลิ่นหอมของผลไม้จาง ๆ ที่ลอยโชยเข้ามาพร้อมเสียงฝีเท้าขันทีที่ก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวังกล่องไม้เนื้อดีผูกเชือกอย่างดีถูกวางลงบนโต๊ะไม้จันทน์ เฉินกงกงขยับเข้าใกล้ เอ่ยรายงานเสียงเบา“เป็นขนมมาจากตำหนักเฉินหลงพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายรองทรงรับสั่งให้ส่งมาถวายพระองค์… พร้อมอีกส่วนหนึ่งส่งไปตำหนักของฮองเฮา”ฉู่เหวินซีไม่เอ่ยถามใด ดวงตาสีนิลจับอยู่ที่กล่องนั้นนิ่ง ๆ ไม่ใช่เพราะสนใจขนมที่ใครส่งมาแต่เป็นเพราะกลิ่นที่ลอยโชยออกมามันคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดต่างหาก เขายื่นมือไปคลายเชือกไหมช้า ๆ ฝาเปิดออก กลิ่นหอมละมุนของผลไม้สุกก็ลอยแตะปลายจมูกทันทีปลายนิ้วของเขาชะงักทันใด ขนมหน้าตาเช่นนี้ ประหลาดแต่เขาเคยเห็นมาก่อน เพียงแต่ต่างออกไปแค่น้ำราดข้างบนเท่านั้น แต่แก่นแท้ดูแล้วไม่ต่างออกไปจากสิ่งที่เขาคิดแน่นอนว่าขนมตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหนจะทำได้!“เตรียมเสื้อคลุม”เฉินกงกงสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายทันใด “พระองค์จะเสด็จออกไปยามนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ?”คำถามไม่ได้รับคำตอบ ฉู่เหวินซีเพียงก้าวออกจากตำหนักชิงหลงด้วยจังหวะการเดินไม่ช้าแต่ก็ไม่เร็วให้ใค
บทที่ 63ให้ส่งไปของตำหนักของพี่ใหญ่ด้วยลู่ชิงหรูก้าวเข้าสู่ครัวของตำหนักองค์ชายรอง สถานที่ซึ่งแม้เรียกว่าครัว แต่กลับกว้างขวางสะอาดสะอ้านจนนึกว่าเป็นห้องรับรองชั้นดีอีกห้องหนึ่ง เครื่องครัวเรียงรายครบถ้วนจนน่าอิจฉา กระเบื้องเคลือบพื้นหินเย็นจับฝ่าเท้าอาฮวาเดินตามหลังมาอย่างเงียบเชียบ เมื่อครู่ก็เพียงช่วยจัดเตรียมผ้ากันเปื้อนให้นางพ่อครัวหลวงสามคนที่ประจำครัวต่างจ้องนางด้วยสีหน้าสงบแต่มีคำถามในแววตา พวกเขาอาจไม่กล้าแสดงออกชัดเจน แต่ดูจากกิริยาก็รู้ว่ารู้สึกเหมือนโดนล้ำเขตอาชีพชิงหรูมองไปรอบห้อง ก่อนจะแสร้งยิ้มอย่างครุ่นคิด“ข้าจะทำขนมโดยใช้ลูกพลับสุกที่ต้องคัดเฉพาะจากต้นลูกโตเปลือกบาง สีแดงเข้ม มีไหมเจ้าคะ? และสาลี่น้ำผึ้งรสหวาน แต่ขอที่ผิวนุ่มเล็กน้อยนะเจ้าคะ...อ้อ ถ้ามีผลไม้เปรี้ยวหวานอย่างอื่นด้วยก็จะดีมาก”พ่อครัวใหญ่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ของพวกนี้มิได้เตรียมไว้ครบขอรับ ต้องไปเลือกที่คลัง”“เช่นนั้นก็ขอรบกวนท่านช่วยดูให้หน่อยเถิดเจ้าค่ะ” ลู่ชิงหรูกล่าวพร้อมรอยยิ้มจริงใจและท่าทีนอบน้อมพ่อครัวหลวงทั้งสามสบตากันก่อนจะพยักหน้าอย่างมิอาจปฏิเสธ แล้วรีบออกไปทันทีเมื่อประตูครัวปิดลง ควา
บทที่ 62สะพานเชื่อมไปยังอำนาจหลายวันก่อน มีนางกำนัลของตำหนักเฉินหลงมามอบจดหมายถึงมือของบ่าวชิงหรู บอกว่าองค์ชายรองมีความประสงค์ให้นางไปพบที่พระตำหนัก มิได้ระบุเหตุผลชัดเจนอาฮวาเองก็อดถามขึ้นมาไม่ได้“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ…วันนี้ท่านจะไปวังจริงหรือเจ้าคะ? หากฮูหยินรองไม่ยินดี…”“ฮวา” ลู่ชิงหรูเอ่ยเรียบ ๆ ดวงตาฉายแววเยียบเย็น “ข้าก็ไม่อาจขัดพระประสงค์ขององค์ชายรองได้เช่นกัน เจ้าคิดว่าระหว่างคำสั่งเวินซื่อกับองค์ชายในวัง…ข้าควรเลือกฟังผู้ใด?”อาฮวาก้มหน้า “บ่าวไม่กล้าคิดเพคะ”“เพียงแต่…” ลู่ชิงหรูวางเสียงราบเรียบ “ข้าคิดว่าวันนี้นางคงไม่ปล่อยให้ข้าไปเพียงลำพัง เสวี่ยเอ๋อร์…คงจะตามไปด้วยแน่นอน”คำคาดการณ์นั้นแม่นยิ่งกว่าคำทำนายใดเมื่อแต่งตัวเสร็จแล้ว ชิงหรูออกมายืนรอหน้าจวนเพียงครู่ รถม้าประดับตราเฉินหลงขององค์ชายรองก็มาหยุดอยู่หน้าประตูอย่างเด่นตระหง่าน บ่าวข้างจวนและชาวบ้านละแวกนั้นต่างแอบมามุงดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลนัก บ้างก็ซุบซิบ บ้างก็แย้มยิ้มแต่เงี่ยหูรอคอยและไม่นานนัก เวินซื่อก็ค่อย ๆ พยุงเสวี่ยเอ๋อร์ในชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนปักลายกวางชมดอกเหมย ออกมาหน้าจวนอย่างถนุถนอม ราวกับกลัวบุตรสาว
บทที่ 61นางมีนัดกับองค์ชายรองยามค่ำคืนในตำหนักชิงหลงสงบเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงสายลมพัดกิ่งไผ่กระทบกันเบา ๆ เงาไฟจากตะเกียงน้ำมันสะท้อนเคลื่อนไหวอยู่บนผนังหินสีดำ พระพักตร์ขององค์ชายใหญ่แลดูไร้อารมณ์ ขณะถอดเสื้อนอกออกอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีนิลของเขากลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัวคุณหนูจากสกุลลู่…หญิงสาวที่ปรากฏตัวแทนยังสถานที่นัดในวันนี้...ไม่ใช่นางคนนั้นภาพของหญิงสาวในชุดเรียบง่ายที่เคยก้มหน้าก้มตารอเขากินอาหารตอนเขาพักอยู่ที่เมืองเฟิ่งเซียนยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ สีหน้าระรื่นหยาดเยิ้มของคุณหนูจากสกุลลู่ในวันนี้ขัดแย้งกับความสุขุมลึกของแววตาของนางยังแจ่มชัดในสายตาเขาเขาเอื้อมมือหยิบกล่องขนมที่ถูกส่งมาจากจวนลู่ซึ่งยังวางอยู่บนโต๊ะ เปิดฝาแล้วจ้องมองขนมถั่วสลักรูปเหยี่ยวบน รูปร่างและลายเส้น...เหมือนป้ายหยกของเขาไม่มีผิดเพี้ยน“แล้วนางรู้ได้อย่างไร...” เสียงต่ำของเขาดังขึ้นแผ่วเบาในห้องเงียบงันไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะรู้ตราประจำตัวของเขาในฐานะผู้นำองค์กรเงาในเมืองเฟิ่งเซียน นอกจากผู้เคยอยู่ใกล้ชิดเขาตอนอยู่เมืองเฟิ่งเซียนแล้วจะมีใครไหนรู้อีกเล่าเขาหรี่ตา แววตาเย็นเยียบ“เฉินอัน” เขาเอ่ยเร
บทที่ 60เจ้าติดหนี้ข้าหนึ่งครั้งเมื่อบทสนทนาในห้องทำงานจบลง ลู่ชิงหรูก็ค้อมกายขอตัวออกมาอย่างนอบน้อม นางเดินออกจากห้องไปโดยมีอาฮวาเดินตามเงียบ ๆฝีเท้าของนางช้ากว่าปกติเพราะรออะไรบางอย่างอยู่‘เจ้าวางเหยื่อล่อ กระตุกความรู้สึกคนได้ชำนาญนัก’ดวงตานิ่งราบของลู่ชิงหรูกะพริบช้ายิ้มรับคำชมของหยางอิ๋นแล้วแล้วในจังหวะที่กำลังจะเลี้ยงออกจากเขตของเรือนหลักแล้วนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลัง“คุณหนูลู่”ลู่ชิงหรูหยุดฝีเท้าก่อนหันกลับมาอย่างเชื่องช้าฉู่เหวินซานยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าสงบ สายตาทอดมองมาอย่างเรียบเรื่อย แต่ในแววตากลับเหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่“องค์ชายรองมีเรื่องอันใดให้หม่อมฉันรับใช้หรือเพคะ?”“ข้ามาเยี่ยมจวนคราวนี้ยังไม่ได้ชมเหล่าดอกท้อที่กำลังบานเลย พาข้าเดินชมสวนหน่อยสิ”เขาเอ่ยเหมือนพูดเรื่องธรรมดาทั้งที่ในยุคนี้พบปะของบุรุษสตรีพบไม่บ่อยนักลู่ชิงหรูยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะย่อคำนับ “หม่อมฉันยินดีเพคะ”เมื่อหันไปส่งสัญญาณให้อาฮวา อาฮวาก็เข้าใจถอยห่างไปพร้อมบ่าวคนอื่น ทิ้งให้ทั้งสองเดินเคียงกันในสวนที่ยังไม่เห็นดอกไม้บานสะพรั่งอย่างที่อีกคนเอ่ยอ้างก่อนหน้าสักนิดเดินเงียบมาพ
บทที่ 59คะแนนความพอใจหลักร้อยมาอีกแล้วสายตาของฉู่เหวินซานจับจ้องอยู่ที่ชิงหรูอย่างไม่ปิดบัง...ไม่ใช่เพราะเครื่องแต่งกาย ไม่ใช่เพราะความงามเหนือกว่าสตรีใดที่เขาเคยเจอ แต่เพราะบางอย่างในดวงตานิ่งลึกคู่นั้นที่ดูคล้าย...ไม่ยินดียินร้ายต่อการมีอยู่ของเขาเท่าที่ควรต่างหากใต้เท้าลู่กระแอมเบา ๆ ขัดบุตรสาวที่เขาเองก็เพิ่งใกล้ชิดคราแรกอย่างพยายามแสดงออกว่าไม่ได้ห่างเหินกันต่อหน้าคนนอก แม้จะประหลาดใจว่าเหตุใดบุตรสาวคนโตถึงมาหาเขาในวันที่มีแขกพอดีแต่ก็ต้องรับสถานการณ์ตรงหน้าก่อนจึงปัดความสงสัยทิ้งไปชั่วคราวก่อน“ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว นั่งลงก่อน เจ้านำขนมอะไรมาด้วยหรือ?”ลู่ชิงหรูยิ้มรับอย่างยินดีก่อนพยักหน้าเบา ๆ ให้ฮวาวางขนมในถาดลงบนโต๊ะที่คั่นระหว่างบุรุษในห้องทั้งสองก่อนสีไข่น่าจะนุ่มส่งกลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสอทันใด“ข้าเพิ่งลองทำขนมสูตรใหม่เจ้าค่ะ ...คิดว่าอยากให้ท่านพ่อได้ลองชิม...”“ไม่รู้ว่าเจ้าก็ทำขนมเป็นด้วย มันคือขนมอันใดเหตุข้าไม่เคยเห็นมาก่อน...”ลู่ไห่เทียนเลื่อนขนมจานหนึ่งให้ไปอยู่ตรงหน้าของผู้มีศักดิ์สูงกว่า ก่อนจะเงยหน้าถามบุตรสาวของตน“เป็นขนมเนื้อนุ่มรสเกาลัดเจ้าค่ะ”“กลิ่นหอมอีกท
บทที่ 30พวกเขาทั้งสองต่างไม่มีทางถอยทั้งคู่เช่นนั้น ชิงหรูก็ตัดสินใจได้แล้ว! นางถอนหายใจยาวเหยียดในใจ ‘หากเขาหลับเจ้าว่า ข้าจะแอบถีบเขาให้ตกเตียงสักหน่อยดีไหม’หยางอิ๋นรีบเอ่ยเสียงรีบร้อนห้ามทันใด “นายท่านโปรดคิดถึงฟังก์ชันครัวยุโรป วัตถุดิบจากทั่วหล้า... โอ้... เบคอน...ชีส...เจ้าไม่มีหนทางอื่นที
บทที่ 28ใช้เล่ห์มาก็ใช้กลับลู่ชิงหรูกอดเข่าบนกองฟางอันเย็นชื้นหลังพิงกำแพงหินเย็นเฉียบ แสงตะเกียงด้านนอกส่องผ่านซี่ลูกกรงเป็นเงาทอดยาวบนพื้น นางไม่ได้หลับตลอดคืน ไม่ได้ใช่เพราะหวาดหวั่นใดใดนางนอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงคนที่บ้านว่าจะเป็นห่วงนางแค่ไหนต่างหาก ตอนนี้น่าจะขึ้นเช้าวันใหม่แล้วหากพวกเขาพบว
บทที่ 27นักฆ่าเดนตายเสียงฝีเท้าหนักแน่นสะท้อนผ่านความเงียบสงัดของคุกใต้ดินในยามค่ำคืน ลู่ชิงหรูที่นั่งสงบนิ่งอยู่ภายในห้องขังลืมตาขึ้นช้า ๆ แววตาคมดั่งมีดปลายแหลมเหลือบไปยังประตูเหล็กที่เปิดออกพร้อมร่างสูงของพ่อบ้านเฉินปิ่งย่างกรายเข้ามาแสงตะเกียงในมือเขาสาดผ่านบานเหล็กเผยให้เห็นแววตาที่เคยมั่นค
บทที่ 26นางถูกจับไปขังในคุกใต้ดิน“แม่นางลู่ ขออภัยที่ต้องรบกวนยามวิกาลเช่นนี้ ข้าจำต้องให้คนไปเชิญเจ้า เพราะข้าอยากรบกวนให้เจ้าช่วยทำอาหาร...สำหรับผู้ป่วยหน่อย”ลู่ชิงหรูได้ฟังคำขอ พอจะเดาได้ทันที...คุณชายหยวนป่วยอย่างนั้นหรือ? เมื่อบ่ายจึงไม่ได้ให้นางมาทำงานนางเพียงคิดเงียบ ๆ แต่ไม่ได้เอ่ยถามอ







