บทที่ 17 ทุกคนหายไปไหนหมด?

บทที่ 17

ทุกคนหายไปไหนหมด?

‘แค่ก้าวแรกก็ถูกไล่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ให้ข้าเดาไหมล่ะว่าเขาเรื่องมากระดับไหน’

เสียงเจ้าอิ๋นอิ๋นดังแว่วขึ้นในหัวด้วยน้ำเสียงติดขำเชิงหยอกเย้าเจ้านาย

‘อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ไล่ข้ากลับตั้งแต่แรก ถือว่ายังพอมีโอกาสอยู่บ้าง’ ลู่ชิงหรูตอบในใจ

นางได้รับชุดบ่าวของสตรีมา เมื่อเปลี่ยนเป็นชุดผ้าฝ้ายสะอาดของคฤหาสน์ นางก็อดไม่ได้ที่จะลูบแขนเสื้อเบา ๆ

“แม้แต่ชุดบ่าวก็ยังดูดีกว่าที่บ้านข้าเสียอีก…”

นางพึมพำขณะจัดชายเสื้อให้เรียบร้อยเดี๋ยวจะถูกไล่ออกมาอีกทีได้ จากนั้นจึงรีบกลับไปยังห้องรับรองเดิมที่เจ้าบุรุษจอมเย็นชารออยู่

เมื่อก้าวเข้าไปในห้อง หยวนเหวินซีกำลังนั่งหลังตรงอยู่ที่โต๊ะ ชายหนุ่มเพียงปรายตามองนางทีหนึ่ง ก่อนจะหันสายตากลับไปยังอาหารที่จัดวางเรียงตรงหน้าที่เพิ่งเอาออกจากกล่องไม้ แววตาเขายังนิ่ง แต่คล้ายแฝงความแปลกใจเมื่อเห็นรูปลักษณ์อาหารที่ไม่คุ้นตา

บ่าวส่วนตัวที่ยืนข้างนายรีบเอ่ยเตือนเสียงเข้มเมื่อเห็นว่าชิงหรูกำลังเข้ามาใกล้เกินว่าควรแล้ว

“แม่นางไม่ต้องเข้าใกล้ เพียงวางไว้แล้วออกมายืนนิ่ง ๆก็พอ คุณชายไม่ชอบให้ใครจุกจิกกับมื้ออาหารขอรับ”

ยังไม่ทันที่ลู่ชิงหรูจะก้าวถอย เสียงของหยวนเหวินซีก็ดังแทรกขึ้น เรียบเฉียบจนบ่าวคนสนิทต้องชะงักไปทันใด

“ปล่อยให้เขาทำสิ่งที่ควรเถอะ”

เป็นคำพูดง่าย ๆ แต่กลับแฝงอำนาจมากพอให้ทุกคนในห้องเงียบลง ลู่ชิงหรูสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะก้าวเข้าไปช้า ๆ แล้วเริ่มแนะนำอาหารแต่ละจานด้วยน้ำเสียงสงบมั่นคง

“ข้าวปั้นปลาย่างสมุนไพร ปั้นด้วยข้าวร้อน ๆ คลุกงาคั่วและน้ำมันงา ด้านบนคือปลาย่างลมควันแบบแห้งหั่นบาง คลุกเครื่องเทศกลิ่นหอมอ่อน ๆ ผสมซีอิ๊ว เห็ดหอมและเหล้าจีน... หากท่านจะเริ่มจากจานนี้ จะได้กลิ่นรมควันค่อย ๆ แทรกขึ้นในลำคอจะช่วยให้อยากอาหารมากขึ้น...”

หยวนเหวินซีไม่พูดอะไรเพียงฟังนิ่ง ๆ แต่หยิบข้าวปั้นขึ้นมาอย่างสงบนิ่ง กัดและเคี้ยวคำแรก สีหน้าไม่เปลี่ยนแต่อย่างใด

ติ๊ง! ได้รับคะแนนความพอใจ: +200

อิ๋นอิ๋นแทบจะระเบิดเสียงร้องยินดีในหัวจนชิงหรูเกือบเก็บอาการไม่ไหว

‘สองร้อย! พระเจ้า เพียงซูชิหน้าปลาย่างเขาก็พอใจถึงเพียงนั้นแล้ว!?’

ลู่ชิงหรูกลั้นยิ้ม ในใจตะโกนดีใจกับความฝันที่นางจะได้ใช้ครัวยุโรปภายในระบบเสียที

หยวนเหวินซียังคงกินอาหารอย่างเงียบงันแต่ต่อเนื่อง ทุกคำของเขาส่งผลต่อคะแนนในระบบ บ้างเพิ่มหลักสิบ บ้างร้อยต้น ๆ แต่นางก็จดจำได้หมดว่าเขาชอบรสใดเป็นพิเศษ

จนกระทั่ง...เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับนางอย่างจัง ลู่ชิงหรูก็เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอมองเขาไม่ละสายตาไปพักใหญ่แล้ว

นางรีบเบนหน้าไปอีกทางทันที แต่ก็นั่นแหละไม่ทันเสียแล้ว...

“เจ้ามีอะไรจะพูดหรือ?”

น้ำเสียงของเขาทำให้นางสะดุ้งเล็กน้อยอย่างคนร้อนตัว พอคิดไม่ทันสิ่งที่พูดออกไปจึงเป็นความคิดที่นางวนคิดไปคิดมาเฝ้าฝันโดยไม่รู้ตัว

“ท่านต้องการพ่อครัวเพิ่มบ้างหรืไม่? อุ๊บ..”

คำพูดหลุดออกจากปากก่อนที่นางจะทันกลั่นกรองปิดปากไปก็ไม่ทันเสียแล้ว ลู่ชิงหรูแทบอยากเอากระบวยเคาะปากตัวเองให้ได้สติขึ้นมา

จากคำพูดหลุดปากของนางทำให้หยวนเหวินซีเงียบไปครู่หนึ่ง

“กลับไปได้แล้ว”

เขาเอ่ยเรียบ ๆ โดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆนอกจากเดิมอีก อย่างน้อยก็ดีที่เขาไม่เอ่ยดูถูกหรือสมน้ำหน้านาง แม้ไม่ได้เอ่ยปฏิเสธตึความเงียบนี้ก็เป็นตัวเทนคำตอบแล้วนั่นล่ะ

ลู่ชิงหรูรีบโค้งตัวก่อนจะหมุนกายออกไปตามพวกบ่าวที่ถือถาดที่มีจานชามว่างเปล่าออกไป

ทว่านางยังเดินไม่ทันพ้นประตู เสียงของเขาก็ดังตามมาอย่างไม่คาดคิด

“ข้ามีพ่อครัวแล้ว... แต่ยังไม่มีแม่ครัว...”

ชิงหรูชะงักไปหันมองเขาเพียงวูบเดียวก่อนจะเดินต่อ ใจเต้นโครมครามเสียจนระบบต้องแซวไม่ขาดปาก

เมื่อเดินมาถึงหน้าคฤหาสน์ นางก็เอ่ยถามบ่าวคนสนิทของหยวนเหวินซีเดินตามมาส่ง

“เช่นนั้นข้า… ได้รับการว่าจ้างแล้วหรือไม่?”

บ่าวคนนั้นนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงประหลาดใจและสงสัยไม่ต่างกัน

“เรื่องนั้น...ข้าก็ไม่อาจตอบแทนคุณชายได้ คงต้องรอรับคำสั่งอีกครั้ง แล้วจะรีบไปแจ้งแม่นางที่ภัตตาคาร”

แม้จะยังไม่แน่ชัด แต่แววตาของลู่ชิงหรูกลับมีประกายขึ้นมาแล้ว ในหัวของนางขณะนี้มีเพียงคำว่าครัวยุโรป ๆ  

หากได้ทำอาหารให้เขากินบ่อย ๆ เช่นนี้ อาจได้คะแนนพอเปิดห้องครัวยุโรปในระบบก่อนฤดูหนาวมาถึงเสียแล้ว

นางจะไม่ยอมปล่อยโอกาสเกาะขาทองคำนี้ให้หลุดมือเป็นอันขาด!

นางกลับไปทำงานต่อตกเย็นก็จัดการงานที่ภัตตาคารจนเสร็จเรียบร้อย ลู่ชิงหรูก็ล้างมือ ก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนแล้วออกจากโรงครัวทางข้างหลังร้าน เสี่ยวเอ้อที่รู้จักกันดีต่างโบกมือส่งนางด้วยใบหน้าเป็นมิตร ชิงหรูก็พยักหน้ารับเบา ๆ ให้อย่างเช่นทุกวัน

ยามเย็นในเมืองเฟิ่งเซียงยังคงคึกคัก ผู้คนทยอยกลับบ้านหลังจากทำมาหากินกันทั้งวัน แสงอาทิตย์คล้อยต่ำจนเฉดทองเรื่อกลายเป็นแดงอมส้ม แสงตะวันสาดกระทบผิวน้ำในลำคลองแวววาว สะท้อนแผ่นไม้ของสะพานที่นางเดินผ่านเป็นเงาทอดยาว

การเดินทางกลับหมู่บ้านย่อมเงียบกว่าในเมือง ถนนแคบคดเคี้ยวค่อย ๆ ลัดเข้าสู่แนวไร่นา มีกลิ่นดิน กลิ่นฟางแห้ง และเสียงแมลงยามเย็นดังคลอเคลียไปกับเสียงฝีเท้าของนาง กลิ่นควันจากเตาฟืนของบ้านเรือนประปรายยิ่งทำให้หัวใจรู้สึกวาบวาบ เหมือนถูกดึงเข้าสู่อ้อมอกของความคุ้นเคยที่เจือด้วยความเหนื่อยล้าของวัน

แต่เมื่อเท้าก้าวพ้นแนวไม้หน้าบ้านของตน...ความเงียบงันก็จู่โจมเข้ามา

แปลก...

หน้าบ้านว่างเปล่า ไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วของลู่เทียนหรง ไม่มีแม้กระทั่งเงาของป้าเจาที่มักจะออกมารดน้ำผักที่ข้างบ้าน ยิ่งก้าวเข้าไปก็ยิ่งรู้สึกว่าบ้านเย็นชืดเงียบงันผิดปกติ

ชิงหรูวางห่อผ้ากับของใช้ที่เพิ่งซื้อมาไว้บนโต๊ะอย่างลวก ๆ แล้วรีบเดินไล่หาทุกห้อง เริ่มจากห้องของตน ต่อด้วยห้องนอนมารดา...ว่างเปล่าเช่นกัน

“ท่านแม่...?” นางเรียกเบา ๆ แล้วเสียงก็สะท้อนกลับมาแต่ไร้การตอบรับใดใด

หัวใจของชิงหรูเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ

มารดาของร่างเดิม ไม่ใช่คนแข็งแรง ไม่เคยออกไปไหนหากไม่จำเป็น แล้วยังเทียนหรงกับป้าเจาล่ะ?

...ทุกคนหายไปไหนหมด?

ในจังหวะที่นางกำลังจะวิ่งออกจากบ้าน เสียงของหญิงชราข้างบ้านก็ดังขึ้น

“แม่นางลู่ เจ้าเพิ่งกลับมาใช่ไหม?”

หญิงชราเดินหลังงุ้มมาจากบ้านฝั่งตรงข้าม ใบหน้าเปื้อนเหงื่อเต็มไปด้วยความห่วงใย

“ใช่แล้ว พวกเขาไม่อยู่บ้าน ท่านป้าทราบหรือไม่ว่าพวกเขาไปที่ใด?”

ชิงหรูรีบถาม สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างห้ามไม่อยู่ มาชาตินี้นางถือว่าพวกเขาคือคนในครอบคัวของนาง

หญิงชราผ่อนหายใจยาวทันใด

“สามีนางหูน่ะสิ...เขากลับมาจากล่าสัตว์เมื่อวานกลางคืน เพิ่งรู้เรื่องที่ลูกเมียตัวเองโดนรังแก เห็นทีจะโกรธจัด เมื่อครู่ข้าเห็นเขาลากพวกเจ้าไปทางบ้านผู้ใหญ่บ้านน่ะ ดูน่าจะเอาเรื่องไม่น้อย...”

ยังไม่ทันจบคำ ชิงหรูก็รีบหันหลังกลับ หัวใจของนางบีบแน่นทันควัน

เสียงฝีเท้าของนางดังสะท้อนในหัวใจ คล้ายกลองเตือนภัยที่ตีดังไม่หยุด ความมืดของค่ำคืนค่อย ๆ คลี่ตัวลงจากฟากฟ้า แต่ลู่ชิงหรูไม่สน ไม่แม้แต่จะเหลือบตามองทิวทัศน์ยามเย็นที่เคยน่ารื่นรมย์สำหรับใครหลายคน

นางต้องไปให้ถึงบ้านผู้ใหญ่บ้านก่อนที่จะสายเกินไป...