مشاركة

ระดับวาสนา

last update تاريخ النشر: 2025-04-19 14:09:39

เนื่องจากเรือนศึกษาประกอบด้วยเด็กเล็กจำนวนมากจึงมีเพียงชั้นเรียนในช่วงเช้า หลังจากเที่ยงเหล่าคุณหนูนายน้อยล้วนสามารถกลับบ้านหรือเลือกพักผ่อนในห้องพักศิษย์ได้ตามอัธยาสัย

เด็กส่วนใหญ่จะใช้เวลาเล่นกับสหายหรือทำความรู้จักกันในโถงกลาง มีบ้างที่กลับบ้านไปพักผ่อนหรือเรียนต่อกับครูที่ทางบ้านหามาเป็นการส่วนตัว

เหมยลี่อิงเพิ่มมาใหม่นางไม่ได้สนิทสนมกับใครและไม่ใส่ใจจะสนิทสนม รวมถึงไม่มีภาระหน้าที่หรือแรงกกดดันใดๆ

คุณหนูใหญ่เซียวพรูลมหายใจ ทรุดตัวลงบนตั่งด้วยอากาศเวียนศีรษะจากเสียงการแจ้งเตือนของระบบในหัวที่ดังระงมมาตั้งแต่เช้า

ในหมู่เด็กๆ มีบ้างที่จะพบพานวาสนา ทว่าอย่างมากก็เป็นวาสนาระดับดินและระดับมนุษย์เท่านั้น

ใช่แล้ว

โชควาสนาเองก็มีระดับของมัน ตัวอย่างเช่นวาสนาของเซียวอวิ๋นหังที่สามารถพลิกฟ้าเปลี่ยนชะตาถือว่าเป็นวาสนาระดับสวรรค์ วาสนาที่สามารถส่งเสริมเกื้อหนุนแก่ผู้คนได้เรียกว่าวาสนาระดับฟ้า ส่วนโชคลางหรือมงคลที่เกิดขึ้นเป็นครั้งคราวเรียกว่าวาสนาระดับดิน สำหรับโชคลาภเล็กๆ น้อย ประเภทประเภทของหายได้คืน พ้นจากอากาศป่วยไข้จัดเป็นวาสนาระดับต่ำสุดคือวาสนาระดับมนุษย์

ส่วนวาสนาระดับที่สูงกว่านั้นตัวนางยังไม่เคยเจอ เพราะในโลกของภารกิจสามารถจำลองระดับวาสนาได้ถึงเพียงระดับสวรรค์เท่านั้น

หลังจากนางตื่นขึ้นมาจากโลกจำลองคล้ายฟังก์ชั่นของระบบส่วนใหญ่จะหลับใหลเนื่องจากขาดพลังงาน

เปิดทิ้งไว้เพียงการทำงานขั้นพื้นฐานเท่านั้น

แตกต่างจากความีชีวิตตอนอยู่ในโลกของภารกิจมาก เสี่ยวเทียน*คล้ายกลับไปเหมือนครั้งแรกที่ได้พบกัน เป็นเพียงจักรกลอันเย็นเยียบไร้ชีวิตชีวา นางต้องเก็บเกี่ยวโชควาสนาจำนวนหนึ่งเพื่อเปิดใช้งานคู่หู่ของนางอีกครั้ง

มือเล็กของเด็กหญิงเปิดฝาชามข้าว น้ำระเหยไอเกาะพราวข้างขอบชามเผยให้เห็นเนื้ออวบขาว น้ำซุปสีส้มเข้มข้นของมันปูปุดฟองเล็กน้อยชวนน้ำลายสอ

ในบรรดาอาหารทุกจานนางโปรดปราณเนื้อปูที่สุด

เหมยลี่อิงคีบเนื้อปูใส่ชามเด็กชายพลางหน้ามองสหายร่วมเรียนของนางที่ปิดปากเงียบแต่เช้าด้วยสายตาเป็นประกาย

เจ้าหัวหอมวาสนาระดับสวรรค์ของเจียเจี่ย กินเยอะๆ นะ จะได้ไวๆ ให้เจี่ยเก็บเกี่ยวค่าวาสนาไว้ใช้

เซียวอวิ๋นหัง “…..!?”

เซียวอวิ๋นหังที่ถูกมองด้วยแววตาหิวกระหาย (?) ถึงกับขนซู่ แต่เมื่อไม่เห็นมวลอารมณ์ลบใดๆ จากนางก็พลันสบสันในใจ

คุณหนูใหญ่ผู้นี้พิกลนัก

“เจ้าไม่กินหรือ” นางถามก่อนชะงักไปครู่หนึ่งแล้วเข้าใจ (ผิด) เอาเอวว่า เขาห้องใช้ตะเกียบเองไม่ได้แต่ละอายใจเกินกว่าจะบอกนาง

นางพนักหน้าหงึกหงักให้ตนเองในใจ นั้นก็ถูกแล้ว เขาถูกเลี้ยงดูด้วยการทำงานแบบบ่าวรับใช้ ได้อาหารน้อยนิดยิ่งกว่าเดรัจฉาน

นางยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นใจ ความขุ่นมัวในใจจากเหตุการณ์เมื่อชาติก่อนจางลงไปมาก

เมื่อเช้าได้ยินจากแม่นมว่าเขาถึงขนาดไม่สัดทัดในการใส่เสื้อผ้า แสดงว่านอกเหนือจากถือของ ซักผ้า กวาดพื้น หาบน้ำแล้ว เขาแทบจะทำให้อะไรที่สมกับเป็นชนชั้นสูงไม่ได้เลย

เหมนลี่อิงหรี่ตาครุ่นคิดใช้ตะเกียบไม่ได้ ใส่เสื้อผ้าไม่ได้ก็คงอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้เช่นเดียวกัน การอ่านเขียนในเด็กรุ่นหลังของสกุลส่วนมักมากเรียนที่เรือนศึกษาอยู่แล้วดูเหมือนไม่มีปัญหาใด

แต่เมื่อเขาอยู่ข้างกายด้วยสถานะของนางอาจทำให้เขาถูกเล่นงานเอาได้

ไม่ได้การแล้ว

นางขุนหัวหอมต้นหอมต้นน้อย (?) ต้นนี้ ให้กลายเป็นหัวผักกาดอ้วนขาวโดยไว เด็กหญิงคีบข้าวกับเนื้อปู่เจ่อปากอีกฝ่ายด้วยสายตามุ่งมั่น

ต้นหอมผอมแห้งที่ถูกเข้าใจผิด (?)

อันที่จริงเหมยลี่อิงเข้าใจผิดแล้ว เซียวอวิ๋นหังเป็นคนเฉลียวฉลาดอย่างยิ่ง แม้ไม่เคยกินหมูก็เคยเห็นหมูวิ่ง เขาจะใช้ตะเกียบไม่เป็นได้อย่างไร

ส่วนเสื้อผ้าที่เขาใส่ไม่ได้นั้นเป็นเพราะว่าเสื้อผ้าชนชั้นสูงเหล่านั้นล้วนซับซ้อนเกินไป ต่างจากชุดเนื้อหยาบที่เขาใส่ประจำจึงทำให้ลำบากเล็กน้อยก็เท่านั้น

เด็กชายไม่รู้จะปฏิเสธความหวังดีของอีกฝ่ายอย่างไร จึงเอาปากไปงับเอาไว้ด้วยความกระอักกระอ่วน

เหมยลี่อิงไหนเลยจะเข้าใจความละอายของเขาได้ นางเพียงพยายามป้อนอาหารเขาด้วยความเอาใจใส่ด้วยหัวอกของแม่นกที่ต้องให้อาหารลูกๆ

เคราะห์ดีในเวลานี้เองประตูห้องก็เปิดออกอย่างถือวิสาสะ

เด็กชายชุดเขียวเดินย่ำเท้าเข้ามา เครื่องหน้าเขางดงามสะดุดตาดูคล้ายนางสามถึงสี่ส่วน ผู้มาใหม่แปดขวบทว่าส่วนสูงกว่าเด็กวัยเดียวกันมาก ดวงตาคมจมูกโด่งเชิดรั้นฉายแววเจ้าเอาแต่ใจดื้อดึงตั้งแต่ยังเล็ก

“น้องหญิงใหญ่อุส่าห์ออกจากเรือนมาเรียนวันแรกกลับไม่มีใจจะทักทาย พี่ชายรองคนนี้น้อยใจนัก”

เด็กชายผู้นี้คือเซียวสือรุ่ย ลูกพี่ลูกน้องคนรองของนาง

เหมยลี่อิงสีหน้าเรียบเฉยระงับความระทมปวดร้าวในอก ดีเหลือเกิน เซียวสือรุ่ยผู้นี้ชีวิตนี้ก็ยังไม่เปลี่ยน

ในชีวิตที่แล้วของนางเนื่องจากลูกพี่ลูกน้องคนโตเซียวสือหลงตกตายกระทันกลายเป็นศพชืดชา ทัดฟ้าของพี่ชายผู้นี้ก็คลับคล้ายผันพลิกแปรเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

เขาต้องแบกรับความโศกเศร้าเสียใจและคำครหา แบกรับแรงกดดันแสนสาหัสเพื่อพาตัวเองมาอยู่ในตำแหน่งทายาทรุ่นสามสายตรงประคับประคองตระกูลเซียวที่เริ่มเน่าเฟะภายในที่กระสับกระส่ายเพียงลำพัง

เบื้องหน้าชายผู้หนึ่งที่ยืนหยัดอย่างอาจองประกายแม้เบื้องหลังจากเนืองนองไปเลือดและน้ำตา

นางยังจำวันวานก่อนนางอายุสิบห้า พี่ชายรองผู้นั้นแม้ไม่ทรนงทว่ายังคงเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณอันสำราญใจคลายบนโลกนี้ไม่ต้องเผชิญความทุกข์ยากใดๆ ดุจเมฆคล้ายลอยตามลมเวหาไม่มีใครจับต้องได้ ด้วยนิสัยเจ้าเล่ห์ กะหล่อนลื่นไหล พาให้พี่ใหญ่และลุงรองต้องปวดหัวเพราะเขาไม่น้อย

นางยิ้มรับประโยคนี้บางๆ อย่างไม่มีความลำบากใจ “เหมยลี่อิงคาราวะพี่รองเจ้าคะ”

เซียวอวิ๋นหังคล้ายจับต้องความรู้สึกของนางได้ ดวงตาสีเทาซีดเย็นชามองนางนิ่งๆ ด้วยความกังวลใจ

ฝ่ายผู้เข้ามาใหม่เห็นเด็กชายจับจ้องน้องสาวตามสายเลือกของตนตาเป็นมันพลันรู้สึกคล้ายแมวโดนขโมยปลาย่าง ผุนผันเข้าไปใช้พักจิ่วกางกั้นระหว่างเด็กทั้งสองอย่างยียวนกล่าว “เจ้าคือลูกครึ่งมารสายสี่สินะ กล้าใช้สายตานี้จับจ้องน้องสาวตามสายเลือดของข้า เจ้าคู่ควรหรือ?”

เหมยลี่ฟังแล้วก็ปวดเศียรเวียนเกล้าขั้นมา นางจะกล้าลืมไปได้อย่างไรว่าพี่รองผู้นี้ยิ่งยโสถือตนถึงที่สุด เพราะเหตุนี้นางถึงจงใจไม่ไปห่เขาตั้งแต่แรก

ใช่

คนเช่นเขาหากมีคนเป็นฝ่ายเข้าหา เขาจะจับตามองว่าเจ้ามีจุดประสงค์ใดหรือไม่

อีกอย่างความเป็นไปได้ที่เขาจะพูดจาทำร้ายจิตใจต้นหอมระดับสวรรค์ของนางค่อนข้างสูง ซึ่งผิดไปจากที่นางคิดเสียที่ไหน

เด็กหญิงสบตาสีเข้มของคนที่กางด้ามพัดอย่างระอา

[ตรวจพบผู้มีวาสนาระดับฟ้า ทำการหาโอกาสในการเพิ่มพูนวาสนา]

ภาพเด็กชายชุดเขียวชวนระอาตรงหน้านางแปรเปลี่ยนไป

“คุณชายทำเช่นนี้มิใช่การลบลู่บรรพบุรุษหรือ”

“การลบลู่คือการถูกจับได้ พวกเจ้าไม่พูดข้าไม่พูดจะถูกจับได้อย่างไร”

เหมยลี่อิงมองเซียวสือรุ่ยผู้นี้ด้วยสายตาซับซ้อนเพราะสถานที่ที่คนผู้นี้ไปพบเจอโชควาสนาคือสุสานบรรพชน เหตุผลคือพาสหายไปทดสอบความกล้า

ความซุกซนของพี่รองผู้นี้ช่าง....

เกินจะบรรยายนัก

มิน่าท่านลุงรองถึงกล่าวว่าจะตีเขาวันล่ะหลายๆ ส่วนป้าสะใภ้รองเปรยว่าจะจับเขายัดลงท้องแล้วค่อยปั้นๆ ออกมาจากครรภ์ใหม่ in

อารมณ์ประดังประเดทั้งหลายได้หายไป เหมยลี่อิงรู้สึกเหม็นหน่ายขึ้นมาทันที “เป็นลูกครึ่งมารแล้วอย่างไร เป็นลูกอนุจากสายสี่แล้วอย่างไร อย่างไรคนผู้นี้ก็คือสหายร่วมเรียนของข้า!”

เซียวสือรุ่ยขมวยคิ้วมุ่น บรรยากาศระหว่างสองลูกพี่ลูกน้องที่เพิ่งพบหน้าพลันคุกรุ่นขึ้นมา

“ท่านปู่ยอมให้เจ้ารับคนผู้นี้เป็นสหายร่วมเรียนได้อย่างไร ?”

“จะได้หรือไม่นี่ก็เป็นสิ่งที่ท่านตาตัดสินใจ ! เป็นมารแล้วอย่างไร ไม่เป็นมารแล้วอย่างไร”

เซียวสือรุ่ยกล่าวอย่างไม่พอใจ “เขาว่ากันว่าผู้ที่อยู่ใกล้เผ่ามารจะโชคร้าย !”

สิ่งที่เซียวสือรุ่ยพูดคือความเชื้อเรื่องโชคลาง อันที่การฝึกของมนุษย์และเผ่ามารมีวิธีแตกต่าง จึงมักแย่งชิงทรัพยากรซึงกันและกัน วิธีทางการบำเพ็ญยังตรงข้ามกันจึงมักขัดแย้งกันอยู่เสมอ

หลังจากประวัติศาสตร์สงครามหลายครั้งหลายคราทำให้ความร้ามฉานยังรากลึก แม้ปัจจุบันจะไร้ซึ่งสงครามเพราะการแบ่งอาณาเขต ทว่าความขุ่นข้องที่เกิดขึ้นไม่ได้หายไปโดยง่าย ต่างฝ่ายต่างมองหน้าอีกตัวโชคร้ายพารังเกียจ

ขอเพียงเจ้าไม่ข้ามเขตแดนไป ข้าก็อยู่อย่างน้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • ระบบเพิ่มพูนวาสนา บพิธมิสิ้นไร้วาสนาบุปผาตระการ   เรือนเหมยจรุง

    เหมยลี่อิงตื่นขึ้นมาอีกคราก็มองเห็นแต่เพดานไม้ รอบๆ กาย กลิ่นสมุนไพรฉุนกึกพวยพุ่งเข้าสู่โสตประสาทจนสมองนางแทบจะมึนเบลอ- “เจ้าฟื้นแล้วเหรอ” เป็นเสียงแหบห้าวของเด็กสาวนามว่าจินเกอ เหมยลี่อิงหันหน้าไปมองพบว่านางนอนอยู่เตียงข้างๆ กันนี่เอง เหมยลี่อิงค่อยยันตัวขึ้นกล้ามเนื้อทั่วร่างนางเหมือนถูกป่นจนแหลกแหละ แขนที่ค้ำยันกับเตียงเจ็บร้าวจนต้องสูดลมหายใจลึก ใช้เวลาปรับร่างกายสักพักนางจึงค่อยตั้งสติมองไปรอบๆ ได้ ในเรือนขนาดใหญ่เต็มไปด้วยเตียงมากมายวางเรียงราย บางมีสหายร่วมสอบที่คุ้นหน้าคุ้นตาอยู่บ้าง “ที่นี่คือ ?” “เรือนเหมยจรุง เป็นเรือนพยาบาลผู้ป่วย เจ้าถึงกับสลบไปสามวันเลยนะ นับว่าสุดยอดยิ่งนัก ” เหมยลี่อิงได้ยินดังนั้นก็ทำตัวไม่ถูกหมดสติไปนานขนาดนี้นับว่าดีอย่างไร จินเกอเห็นนางทำสีหน้างงงวยก็อธิบายให้อย่างมีน้ำใจ สุ้มเสียงของนางเต็มไปด้วยความยอมรับนับถือ “เจ้าฝืนขึ้นไปยังขั้นสูงสุดที่ไม่มีผู้ใดเคยไปถึงมาก่อนตั้งแต่สำนักก่อตั้ง แม้แต่ศิษย์พี่หญิงผู้คุ้มสอบยังถูกลงโทษเพื่อเจ้า เจ้าไม่เรียกว่าสุดยอดได้อย่างไร เจ้าไม่ลองดูว่าเจ้าได้ผลประโยชน์

  • ระบบเพิ่มพูนวาสนา บพิธมิสิ้นไร้วาสนาบุปผาตระการ   บันไดหินทดสอบจิตสำนึก

    บันไดศิลาดำทอดยาวเป็นวงเวียนจรดฟ้า กลางนภาสีครามสว่างเจิดจ้า ฟ้าเหนือศีรษะเป็นหมู่เมฆและดวงตะวัน หันหน้าลงมาเพียงเงาลานหินสีดำและผู้คุ้มสอบที่สีหน้าเย็นชา“ผู้เข้าสอบซ่งหลิงหลิงตกรอบ” ฟ่งปิงเยว่ประกาศ ศิษย์สายนอกสวมเครื่องแบบสีเขียวมรกตดิ้นเงินขึ้นไปรับตัวเด็กหญิงที่ไร้เรี่ยวแรงลงมาด้วยความเร็วแทบเป็นภาพติดตานี่สามารถพิสูจน์ได้ว่าแม้แต่ศิษย์สายนอกของสำนักแพทย์เขาปุบผาก็ยังมีพลังจิตสำนึกในระดับน่าตระหนกผู้รอบการทดสอบเห็นดังนั้นก็พยายามรุดหน้าต่อไป เพราะขอเพียงพวกหยุดช้าเพียงยี่สิบลมหายใจ สายตาอันแหลมคมของผู้คุมสอบก็จะจับจ้องไปยังพวกเขาในทันใด หากมีวี่แววว่าเจ้าจะไปต่อไม่ไหว สุ้มเสียงไร้น้ำใจไมตรีก็ประกาศว่าเจ้าตกรอบทันทีเด็กชายที่อยู่ข้างคนที่เพิ่งประกาศตกรอบไปถึงกับเสียวสันหลังวาบ ขนหัวลุกชี้ชัน กัดฟันเดินต่อแทบไม่คิดชีวิตเสียงสายลมกระพือพัดชายผ้าดุจท้องฟ้าคำรามหวีดวิวอยู่ข้างหู เหมยลี่อิงยังคงก้าวขึ้นบันไดดำอย่างใจเย็น สีดำทะมึนใต้ฟ้าเท้าราวกับมีชีวิตชีวายื่นมือออกมาดึงรั้งขายิ่งกว่าตะกั่วหนัก ช่างเป็นจิตสำนึกนึกอันทรงพลังอะไรเช่นนี้ขั้นที่ห้าสิบ เด็กหญิงยังเดินรุดหน้าด้วยท่าทาง

  • ระบบเพิ่มพูนวาสนา บพิธมิสิ้นไร้วาสนาบุปผาตระการ   การทดสอบเข้าสำนักด่านแรก

    “เหอะ หากข้าไม่ขอโทษแล้วอย่างไร พวกเจ้าจะทำอะไรข้าได้” สวี่อวี้หลันยังคงเย่อหยิ่ง เรื่องอันใดต้องให้นางไปขอโทษคนไม่หัวนอนปลายเท้าจินเกอพ่นลมหายใจคราหนึ่ง เดินผ่านนางเข้าห้องไปเลือกเตียงที่อยู่หัวมุม“พวกเราก็จะได้รู้เช่นเห็นชาติสันดานเจ้ากระมัง”“เจ้า !!”“อวี้หลัน!! เจ้าพอได้แล้ว ที่นี่ไม่ใช่ที่บ้าน”สุดท้ายแล้วกลับเป็นสวี่ฟางเฟยที่เกลี้ยกล่อมน้องสาวอย่างอดทนพลางขอโทษสหายร่วมห้องแทน คนอื่นๆ ไม่พูดอะไร แม้แต่หลินรั่วอีก็ไม่รับคำขอโทษนั้น มีเพียงเหมยลี่อิงที่มองพวกนางสองพี่น้องอย่างมีความหมายสวี่ฟางเฟยได้แต่ยิ้มเจื่อน นางเองก็อับจนปัญญากระทั่งเพื่อนร่วมห้องอีกสองคนมาถึงบรรยากาศที่อึดอัดระหว่างพวกเขาถึงได้ผ่อนคลายลงรุ่งสางอาทิตยายังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า รัตติกาลกำลังจะจางหาย แสงรำไรเพียงมองเห็นปลายฝ่ามือได้รางๆ ปรางแก้มสีชมพูอิ่มนิ่มนวลคลอเคลียเกศางาม อารามสาวน้อยกอดจิ้งจอกสีขาวขนฟูหลับสนิทด้วยความเหนื่อยล้าเมื่อคืนนางวางค่ายกลป้องกันไว้รอบเตียง จึงสามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจจินเกอที่นอนอยู่เตียงข้างกันพลันลืมตาโผล่ เอื้อมมือคว้ามีดพกในอกเสื้อทันใด ประตูไม้ในเรือนนอนพวกนางเปิดออกโดยไร้ผ

  • ระบบเพิ่มพูนวาสนา บพิธมิสิ้นไร้วาสนาบุปผาตระการ   สหายร่วมห้องสอบ

    แสงตะวันพลบค่ำอัสดงสีส้มนวลสว่างฉาบย้อมท้องฟ้าจนกลายเป็นผ้าไหมทองเข้มผืนหนึ่ง เหมยลี่อิงไม่ได้มีเวลาในรำพึงในใจนานนัก รองเท้าปักเดินก้าวตามขบวนคุ้มกันเข้าสู้สำนักในที่สุดพวกนางเดินตามสันเขาชมเมฆา ม่านหมอกเมฆหนาทึบลอยเอื่อยอ้อยอิ่ง กิ่งพัดใบไม่ไหวตามสายลมดังเคล้า เหล่าภมรปราณเริงร่าชมแนวผกาทอดทิวเขา ราวเหล่าภูติกระซิบสำเนียงแห่งพงไพร หัวใจที่เต้นกระหน่ำของเด็กหญิงก็ค่อยๆ เบาลง “เจ้าเป็นอะไรไป” จิงซิงเฉินถามเมื่อเห็นนางเหม่อลอย เหมยลี่อิงส่ายหน้าหยิบองหญิงจิ้งจอกหน่อยสีขาวฟูออกมาจากถุงเลี้ยงสัตว์ โม่เสวี่ยงัวเงียอยู่ในอ้อมแขนนางพลางหาวหวาดแม้แต่ตายังไม่ลืม “นั่นสัตว์สัญญาของเจ้าหรือ สายเลือดไม่เลวเลย แต่เจ้าต้องระวังการทดสอบไม่อนุญาติให้ใช้สัตว์ปราณช่วยเหลือเจ้าสามารฝากไว้ที่โถงสำนักระหว่างการสอบได้” ศิษย์หญิงที่เป็นผู้นำขบวนมากล่าวกับนางเล็กน้อยด้วยใบหน้าเรียบเฉยผู้ไม่สนิทย่อมฟังไม่ออกถึงความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใน แต่ชาติที่แล้วนางคบหากับศิษย์พี่หญิงจางผิงจูมาหลายปีไหนเลยจะไม่ออก เหมยลี่อิงคลี่ยิ้มจนตาปิด เด็กหญิงนัยน์ตาดอกท้อใสกระจ่าง เรื่องหน้าจิ้มลิ้มม

  • ระบบเพิ่มพูนวาสนา บพิธมิสิ้นไร้วาสนาบุปผาตระการ   นางมาถึงแล้ว

    เสียงกระบี่ฟาดฟันไล่ล่า คลื่นพลังปราณประทุเดือดพล่านทำลายป่าไม้ล้มระเนระนาด เหมยลี่อิงกับจิงซิงเฉินเห็นผู้ถูกไล่ล่าก็ม่านตาหดแคบ เป็นหลงเทียนสือผู้นั้นที่เคยมีปากเสียงกันที่โรงเตี๊ยมตงฟู ยามนี้ที่เด็กชายที่จมูกชี้ฟ้าสง่างามยิ่งผยองกลับไม่หลงเหลือความหยิ่งยโสเลยแม้แต่น้อย เสื้อผ้าอาภรณ์ชั้นดีของเขาในยามนี้ล้วนขาดวิ่นเนื้อตัวเต็มไปตัวบาดแผลฉกรร บางตำแหน่งลึกแทบเห็นกระดูก หากไม่ได้ผู้คุ้มกันทั้งสองสละชีวิตรั้งศัตรูไว้ตัวเขาก็แทบเอาชีวิตไม่รอด เด็กผู้นั้นเห็นได้ชัดว่าหนีการไล่ล่ามา เมื่อพวกจิงซิงเฉินในแววตาก็ปรากฎแววโล่งใจ แคว้นหลงกับแคว้นจินอยู่ข้างเคียงกัน ราชวงศ์ของพวกเขาล้วนมีความสัมพันธ์อันดี ถึงขึ้นมีการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กันมาหลายรุ่น ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด จิงซิงเฉินไม่อาจปล่อยให้เขาตายโดยไม่ช่วยเหลือ หลงเทียนสือแม้หยิ่งผยองแต่ไม่ใช่ตัวโง่งม เพียงประสานมือคาราวะพวกเขานัยต์ทอแววอับอายอยู่บ้าง “บุญคุณครั้งนี้ข้าจะทดแทนภายหลังอย่างแน่นอน” จิงซิงเฉินลังเลเล็กน้อยหากมีเพียงเขาคนเดียวย่อมลงมือช่วยเหลืออีกฝ่ายโดยไม่คิดอะไร แต่ยามนี้เพื่อนร่วม

  • ระบบเพิ่มพูนวาสนา บพิธมิสิ้นไร้วาสนาบุปผาตระการ   อ้ายฉินฮวา

    ปัง ! กระแทกผนังจนแตกกระจาย ผนังไม่กลับเป็นเพียงรอยขีดข่วน ผู้คุ้มกันทั้งลายออกมาคุ้มกันคุณหนูคุณชายของพวกเขาไว้ตรงกลางป้องกันการโดนลูกหลง เหมยลี่อิงอดพำพึมไม่ได้ “ช่างเป็นพนังไม้ที่แข็งแกร่งสมคำโอ่จริงๆ” “อาศัยสวะเช่นเจ้ากล้าเหิมเกริมกับข้า ช่างไม่รู้จักคำว่า ‘ตาย’สะกดอย่างไร” ดรุณีนางหนึ่งหน้าตาสระสวยสะพายกระบี่เล่มใหญ่ ระเบิดพลังสวะของหนิงม่ายออกมาเต็มที่ พวกเหมยลี่อิงมีผู้คุ้มกัยปิดป้องย่อมไม่เป็นไร เหล่าเสี่ยวเอ้อร์ล้วนหลับไปยังค่ายกลหลังร้านอย่างรู้หน้าที่ มีเพียงรู้ค้าบ้างคนพลังฝีมือต่ำอยู่บ้างทุกลูกหลงกันไปหอมปากหอมคอ ไม่มีใครเข้าไปห้าม ประการแรกเพราะยอกข้าวของในร้านแล้วไม่มีผู้ใดได้รับความเสียหาย นับว่าหญิงสาวนางนั้นควบคุมตนเองได้ดีอยู่บ้าง ประการที่สองผู้ใดจะอยากหาเรื่องใส่ตัวด้วยการแส่เรื่องของผู้อื่น หญิงสาวนางนั้นร่างกายไม่กำยำแต่สังขารแข็งแกร่งยิ่ง ปราบอันธพาลรานถิ่นที่กล่าววาจาแทะโลมนางด้วยหมัดหลุนๆ อีกหมัดตามด้วยอีกหมัด เสียงถูกชกอย่างรุนแรงปานนี้ อันธพาลผู้นั้นโดนอัดไม่กี่ทีก็หลงเหลือเพียงลมหายใจรวยริน ถู

  • ระบบเพิ่มพูนวาสนา บพิธมิสิ้นไร้วาสนาบุปผาตระการ   ค้นหาแดนลัพธ์บรรพบุรุษ

    เด็กหญิงยิ้มหวานอย่างไม่คิดอะไรให้พี่รองและเซียวอวิ๋นหังที่ห่วงกังวล แล้วพาพวกเขาออกไปจากตรงนั้น“แล้วเราจะไปที่ใด” เซียวสือรุ่นไพล่ตามเปี่ยนบรรยากาศ“ท่านเคยสำรวจที่ใดมาแล้วบ้าง”เซียวสือรุ่ยพออกทำท่าทางภาคภูมิใจ “ใคร่ควรถามว่าที่ใดที่พวกข้ายังไม่ได้ไปบ้างจะดีกว่า”“แต่ท่านก็ไม่เจอสิ่งใดไม่ใช่หรือ

  • ระบบเพิ่มพูนวาสนา บพิธมิสิ้นไร้วาสนาบุปผาตระการ   เซียวฟางฟรู เซียวฟาวหรง

    “เขาที่ว่านั่นคือผู้ใดกันเจ้าคะ การเลือกทำกับผู้อื่นเช่นนั้นเพราะความเชื่อที่ไร้ที่มาที่ไปนั่นนั่นคร่ำครึยิ่ง”เหมยลี่อิงยิ่งคิดยิ่งไม่พอใจ นางอยู่ในโลกจำลองมานานรับเอาค่านิยมเรื่องความเท่าเทียมและความขัดแย้งทางเผ่าพันธุ์มามาก ทั้งยังมองว่าอคติของพี่รองของนางนั้นไม่ดีต่อตัวเขาเท่าไรไม่ว่าในอตีดชาติ

  • ระบบเพิ่มพูนวาสนา บพิธมิสิ้นไร้วาสนาบุปผาตระการ   อัจฉริยะน้อย

    ในความเห็นของนางสถานศึกษามักพร่ำบอกถึงความเที่ยงธรรมแม้จะเพียงฉากหน้าอย่างน้อยเรื่องนี้ก็ไม่ควรถูกผ่อนปรนง่ายๆ เพื่อทำลายภาพลักษณ์ที่ตระกูลเซียวสายหลักเป็นผู้สร้าง คำถามนี้เป็นกับดักที่บิดานางกำชับไว้อย่างแยบคาย นางไหนเลยจะปล่อยผ่านไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ ในความเห็นของนาง เด็กหญิงคนหนึ่งย่อมสะท้

  • ระบบเพิ่มพูนวาสนา บพิธมิสิ้นไร้วาสนาบุปผาตระการ   สำนักศึกษา

    ฝ่ายคุณหนูใหญ่ผู้เปี่ยมไปด้วยความลึกลับอันหญิงใหญ่กลับถอนหายใจอยู่ในรถม้ามองท่านตาที่ทำตาอาลัยอาวรอย่างเสียไม่ได้ แบบนี้นางได้มีหวังไปเข้าเรียนสายตั้งแต่วันแรกเป็นแน่แท้ เด็กน้อยฉีกรอยหวานประจบเอาใจผู้เป็นตา พลางเอ่ยปลอยว่า “ท่านตาเจ้าขา เดี๋ยวตอนเย็นพวกเราก็ได้เจอกันแล้วเจ้าคะ” เซียวจงสิงยัง

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status