บทที่ 4

แผนการลุล่วงองค์ชายรองได้ขึ้นครองบัลลังก์ แต่ทุกอย่างกลับยังคงไม่จบ เพราะรากฐานของบัลลังก์นี้ยังไม่มั่นคง เช่นนี้เกาเฟิงเหยียนจึงไม่อาจกลับขึ้นหนี่ว์ซานดังใจหมาย เช่นกันกับหวังอวี่ที่ไม่อาจทิ้งศิษย์พี่ของตนเอาไว้ที่เมืองหลวง

“ส่งคนมาตอนนี้เท่ากับเปิดเผยตัวตน มีพวกเจ้าสี่คนอยู่กับข้า ผู้ใดกล้าบุกเข้ามามิเท่ากับเอาชีวิตมาทิ้งหรอกหรือ”

เกาเฟิงเหยียนเองก็ตระหนักว่าตนตกเป็นเป้าสังหารของอีกสองแคว้น สองปีที่รับตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี มือสังหารที่ถูกส่งเข้ามาลอบสังหารเขา มีมากจนทุกวันนี้เขาเลิกนับไปแล้ว

การมาครั้งนี้เป็นความลับที่มีเพียงจักรพรรดิที่ทรงล่วงรู้ แม้เสี่ยงแต่หากเป็นเรื่องที่หวังอวี่ร้องขอ เขาเองก็ไม่อาจปฏิเสธ

สหายที่เติบโตมาพร้อมกับเขาผู้นี้แม้นิสัยประหลาด แต่ไม่เคยทำเรื่องเหลวไหลไร้สาระ

เสียงเอะอะดังขึ้นทันทีที่ฟ้าสาง เสียงตะโกนและความวุ่นวายตามมาติดๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนมากมาย “นางวิ่งไปด้านหลังโรงเตี๊ยมแล้ว รีบตามเร็วเข้า!!!”

เสียงหนึ่งตะโกนแทรกเสียงแห่งความวุ่นวายขึ้น เรียกความสนใจของเกาเฟิงเหยียน เขามองไปยังทิศทางของต้นเสียงจากนั้นคิ้วเข้มก็มุ่นลงเล็กน้อย หลายคนที่ได้ยินเสียงตะโกนไม่ทันได้ฉุกคิดก็วิ่งอ้อมไปยังหลังโรงเตี๊ยม

“เกิดอะไรขึ้นหรือ” เยี่ยหลิงคว้าตัวเสี่ยวเอ้อน้อยเอาไว้ได้ก็รีบเอ่ยถาม

“มีคนเห็นเทพธิดาหนี่ว์ซานขอรับ นางสวมเสื้อคลุมสีขาวราวหิมะ ใบหน้างดงามสมกับเป็นเทพธิดาจริงๆ ข้าน้อยเห็นกับตาเลย!” เสี่ยวเอ้อกล่าวจบก็วิ่งจากไปทันที ไม่ต้องสงสัยว่ากำลังวิ่งตามสิ่งใดไป

“นายท่านให้ข้าน้อยตามไปหรือไม่ขอรับ” ต้าเหมิงเสนอตัว

“ไม่ต้อง” เกาเฟิงเหยียนส่ายหน้า “พวกเรากลับเมืองหลวงกันเถิด” เขาไม่ละสายตามาจากรถม้าของตนซึ่งจอดอยู่ไม่ไกล

โม่สวินมองตามจากนั้นก็หรี่ดวงตาลง

เกาเฟิงเหยียนก้าวนำไปยังรถม้า แต่โม่สวินกลับเป็นคนก้าวขึ้นไปก่อน และทันทีที่ชายหนุ่มเปิดม่านรถม้าก้าวเข้าไป ดวงตาของเขาพลันเบิกกว้าง

เกาเฟิงเหยียนสะกิดคนของตนจากด้านหลัง

โม่สวินที่มีท่าทีตกตะลึงเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย ดังนั้นเกาเฟิงเหยียนจึงได้เห็นสตรีนางหนึ่ง เปลี่ยนมาสวมเสื้อคลุมกันลมสีดำอีกตัวของเขาซึ่งทิ้งเอาไว้ในรถม้า

มองดูพื้นรถม้าเสื้อคลุมสีขาวราวหิมะถูกทิ้งเอาไว้ บวกกับเสี้ยวหน้าที่โผล่พ้นออกมาจากหมวกเสื้อคลุม ชายหนุ่มทั้งสองเดาได้ทันทีว่านางก็คือผู้ที่ถูกตามล่าในขณะนี้

โม่สวินเอื้อมมือไปดึงม่านรถม้าปิดลง เพื่อกั้นสายตาคนด้านนอก เกาเฟิงเหยียนขยับก้มตัวลงหยิบเสื้อคลุมสีขาวตัวนั้นขึ้น แต่ทันทีที่ขยับหญิงสาวตรงหน้ากลับยื่นปลายมีดสั้นออกมา ทำท่าทางราวกำลังป้องกันตัว

“อย่าเข้ามา” เสียงของนางสั่นเทาและแตกตื่น ริมฝีปากซีดขาวท่าทีอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด

“ข้าเพียงจะก้มลงหยิบเสื้อคลุมของเจ้าเท่านั้น ไม่ได้คิดร้าย” เกาเฟิงเหยียนยื่นมือออกไปให้นางเห็น จากนั้นย่อตัวลงหยิบเสื้อคลุมของหญิงสาวส่งให้คนของตน

“โม่สวิน”

“ขอรับนายท่าน”

“สวมเสื้อคลุมตัวนี้ ล่อคนพวกนั้นไปอีกทาง” เขาสั่งคนของตนทั้งที่ใบหน้ายังคงจดจ้องหญิงสาวตรงหน้า

“นายท่านขอรับ” โม่สวินขมวดคิ้ว

“ไม่เป็นไร นางไม่ทำอะไรข้าหรอก” เขายิ้มให้หญิงสาวตรงหน้าจากนั้นส่งเสื้อคลุมให้โม่สวิน “บอกด้านนอกออกรถได้แล้ว”

หญิงสาวขยับตัวพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มทั้งสอง ดวงตาคู่งามฉายแววแตกตื่นหวาดกลัว ดวงหน้าซึ่งนับเป็นโฉมสะคราญโผล่พ้นหมวกเสื้อคลุมตัวยาวสีดำ

ในมือของหญิงสาวมีมีดสั้นเล่มหนึ่ง แขนเสื้อและมือของนางเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ใบหน้าซีดขาวและเหงื่อผุดพราย ทั้งที่อากาศเย็นเยียบ

เกาเฟิงเหยียนสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ เขาก้าวขึ้นหน้าก่อนย่อตัวลงนั่ง ดวงตาคมสานสบกับดวงตาส่องประกายของหญิงสาวที่จ้องเขาเขม็ง

“นายท่าน” โม่สวินรู้สึกไม่สบายใจจึงยังรั้งรอ

“นางไม่เป็นวรยุทธ์” เกาเฟิงเหยียนกระซิบเสียงเบา เขาปรายตามองเท้าเปล่าเปลือยของหญิงสาว ซึ่งบัดนี้ถูกหิมะกัดจนเป็นแผลเหวอะหวะ

“เจ้าไปเถิด”

แม้ไม่เต็มใจแต่โม่สวินเองก็รับรู้ได้ว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่มีวรยุทธ์ ดังนั้นเขาจึงได้แต่จากไปพร้อมกับย้ำสหายของตนให้จับตามองผู้เป็นนายกับหญิงสาวเอาไว้

เกาเฟิงเหยียนมองหญิงสาวหันปลายมีดมายังตนก็ยิ้มบาง “ไม่ต้องกลัว ...ผู้คนข้างนอกนั่นกำลังตามหาเจ้าใช่หรือไม่”

นางหรี่ดวงตามองเขาด้วยความลังเล ดวงตาคล้ายพิจารณาจับจ้องเข้าไปในดวงตาคมกล้าของชายหนุ่ม “ใช่”

ในที่สุดนางก็ตอบออกมาเสียงแผ่ว

“เมื่อครู่เสียงตะโกนของเจ้าหรือ”

แม้พยายามดัดเสียงให้ทุ้ม แต่เขาฟังอย่างไรก็ยังคงเป็นเสียงของอิสตรี นั่นทำให้เขาล่วงรู้ว่าบนรถม้าของเขามีคนที่ถูกตามล่าซุกซ่อนอยู่ ความเฉลียวฉลาดที่มาพร้อมกับความโง่งมของนาง ทำให้เขารู้สึกสนใจขึ้นมา