บทที่ 13 ฉันเป็นเธอ/เธอเป็นฉัน

            พวกเธอนัดเจอกันบนดาดฟ้า  เวลาสองทุ่มกว่าๆ  เสียงรถยนต์ยังวิ่งตามหน้าที่ของตนเอง  และแม้แต่แสงไฟจากเสาไฟฟ้าก็ส่องสว่างจ้าแทนแสงดาวในเขตเมืองใหญ่  พวกเธอสบายใจที่ได้เป็นตัวเอง  ณ  ตอนนี้สุปรีย์กำลังมาสก์หน้า  ส่วนศศิกานต์สวมแว่นตากรอบดำหลบสีหน้าอ่อนล้า  ทั้งคู่เหมือนหนูที่วิ่งจักรตลอดทั้งวัน  เพิ่งมีเวลาพักของตัวเอง  แต่การเจออีกฝ่ายก็เหมือนการเติมพลังใจให้ตัวเอง  แม้จะล้าเพียงไร  แต่สีหน้าก็ผ่อนคลายในที

            "เรียกศศิมามีอะไรเหรอ"

            "อยากถามว่าการแสดงของปรีย์เป็นยังไงบ้าง"

            "ก็...เอ่อ....ดีนะ" 

            ร่างบางไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงพูดติดอ่าง  หรือมีเรื่องที่เจ้าตัวพูดไม่ได้

            "แล้วปรีย์ดูไร้พิษสงเหมือนบทหรือยัง"  เธอถาม  เดินเข้าไปใกล้ๆ หน้าที่ซ่อนอยู่หลังแว่นกรอบสีเทา

            "ก็ดี"

            "ก็ดีอีกแล้ว  แต่ปรีย์ว่าไม่โอเคนะ  ตัวจริงทะโมนเหมือนลิง  ดุอย่างกับสิงห์  แถมแพรวพราวเหมืนหมาจิ้งจอก"

            "ศศิก็ว่าอย่างนั้น"  หัวเราะกับคำเปรียบเทียบ

            "เอ้า  แล้วทำไมไม่ตอบแบบนี้ตั้งแต่แรก"

            "ศศิ...ศศิ...ขอโทษ"

            "ไม่ต้องขอโทษ  แค่พูดตรงๆ บ้าง  เช่น  เราว่าศศิเหมาะกับสีแดงนะ"

            "แต่ว่าศศิชอบ..."

            "แล้วก็  คราวหลังลองสวมเสื้อตัวนี้นะ"  โชว์รูปจากมือถือเป็นเสื้อเปิดไหล่สีแดง  แต่ศศิกานต์ขมวดคิ้ว  ไม่ชอบนัก  "ทีนี้  เรามาเคลียร์กันเถอะ  ศศิชอบให้พวกเราเข้าใจกันและกันใช่ไหม"

            "ค่ะ"

            "สิ่งนั้นคือ"

            "เราว่าอยากให้เธอเลิก..."

            "อย่าพูดตรงๆ เกินไปใช่มะ"

            ศศิกานต์ไม่ตอบ

            "ใช่สินะ"  ร่างบางถอนหายใจ  เสียใจเล็กน้อยแต่อยากรู้ความจริงมากกว่า  "เราอยากให้ศศิพูดตรงๆ  ถ้ากังวลก็เลือกคำซอฟท์ๆ มาก็ได้"

            "โอเค"

            "มาเกี่ยวก้อยสัญญากันนะ"

            "ค่ะ"

.

.

            ฉากต่อมาพวกเขาคุยกันในห้องประชุมของโรงแรมดังใจกลางเมือง  เฟอร์นิเจอร์สีดำแวววาวสะท้อนแสง  ทุกชิ้นบ่งบอกรสนิยมของเจ้าของคนก่อน  แม้จะนานมาแล้วแต่ก็ยังดูทันสมัยอยู่  อากาศเย็นเหมือนเดือนธันวาคม  เสียงเครื่องปรับอากาศเงียบกริบจนเหมือนไม่ทำงาน  นักแสดงเผชิญหน้ากัน  เป็นฉากที่รดาโกรธมากเมื่อรู้ว่าศิวิกาหรืออาของตัวเองที่แสดงโดยเกล  ให้กรรมการบริษัทกู้เงินและกลายเป็นหนี้เสียกว่ายี่สิบล้านบาท  จนโรงแรมขาดสภาพคล่องทางการเงิน 

            "นางเอก  เลิกทำหน้ามั่นใจในตัวเองก่อน  ในเรื่องหนูต้องดูจ๋องๆ ลูก  ทั้งๆ ที่โกรธอาแต่ก็เรียกมาคุยแบบผู้ดี"  ผู้กำกับประกาศ  ส่วนข้างๆ เขาคือครูสอนการแสดง

            "คุณอาใจร้ายมากนะคะ  เอาเงินโรงแรมที่ต้นตระกูลเราสร้างมาไปใช้เพื่อคนของตัวเอง"

            "ก็แค่ให้กรรมการยืม  อาบริสุทธิ์ใจ"  เกลแสดง  นั่งหลังตรง  ดูเหมือนนางพญาน้อยๆ  ส่งให้บทสุปรีย์ดูไร้พิษสงมากขึ้น  ในบทละครศิวิกาอายุไล่เลี่ยกับรดา  จึงทำให้รดาเคารพอาน้อยกว่าที่ควรจะทำ  แต่เกลเล่นละครได้ถึงเครื่องจึงไม่มีปัญหาเรื่องนี้

            "คนของคุณอาทั้งนั้น  เอาเงินสดที่บริษัทไว้ใช้ซื้อของหรือจ่ายพนักงานมาให้กรรมการบริษัทที่เป็นคนของคุณอา  นี่เหรอคะ 

บริสุทธิ์ใจ"

            "คุณเกลสู้ตาปรีย์ครับ  เราไม่ผิดเพราะไม่มีใครมีหลักฐาน  วางตัวเหนือกว่านางเอกไว้"

            "โธ่ หลาน  เดี๋ยวเขาก็คืน"

            "แล้วเราจะเอาเงินที่ไหนมาใช้บริหารโรงแรมคะ  หนูผิดหวังในตัวคุณอามากเลยนะคะ"  สุปรีย์หันไปทางผู้กำกับเมื่อเขาสั่งคัท  "คือถ้าเป็นหนูตัวจริง  คงจะจัดการศิวิกาไปแล้วค่ะ     ผู้กำกับเปลี่ยนบทได้ไหมคะ"

            "พี่ไม่ได้จ้างน้องให้มาเป็นตัวเองครับ  เป็นตัวละคร      เป็นนางเอกที่แสนดีครับ  เอ้า  ร้องไห้ด้วย  คัท  พี่ว่าไม่โอเคนะ  ครูสอนการแสดงว่าไง"

            "ปรีย์คิดนะคะ  ถ้าเป็นศศิเจอสถานการณ์นี้  เขาจะทำยังไง"

            "ติดอ่าง  ไม่กล้าสบตา  และพูดในคอค่ะ"

            คนตาคมหันขวับไปมองร่างบาง

            "เราเป็นแบบนั้นเหรอ" 

            สุปรีย์ยิ้มยิงฟันแทนคำตอบ 

            ซีรายงานสถานการณ์ไปยังธนู  "เลิศมากค่ะคุณผู้ชม  ฉันว่าแล้ว  สองคนนี้รู้จักกันดีที่สุด"

            "ฮะๆ แถมบุคลิกขัดกันจะตาย  เปลี่ยนบทไปเลยดีไหม"  ธนูแซวเล่น

            ร่างบางก้มหน้า  หลับตาทำสมาธิ  ร้องไห้ออกมา  พูดติดๆ ขัดๆ

            "แบบนั้นแหละ"  ผู้กำกับตะโกน  "ต่อไปนี้ให้สังเกตอีกฝ่าย  แล้วทำตามนะ  คัทๆๆ"

            จากนั้นถึงบทที่ผู้กองฉัตรชยาเดินออกมาพร้อมนักบัญชีฝีมือดี  เธอสวมสูทสีกรมท่า  กระโปรงรัดรูป  สวมแว่นตากรอบสี่เหลี่ยม

            "ขอแนะนำตัวเองนะคะ  ดิฉันชื่อบุษบา  เป็นที่ปรึกษาทางบัญชีค่ะ  ผู้กองเชิญดิฉันมาให้คำปรึกษาแก่คุณรดา" 

            "ค่ะ  ขอบคุณนะคะ ผู้กองฉัตร"  เธอหันไปยิ้มให้ตำรวจสาว

            "แบบนี้นะคะ  ดิฉันขออธิบาย  การให้กู้เงินแก่บริษัทนั้น  ธนาคารจะดูอัตราส่วนความปลอดภัยก่อนให้กู้เงิน  เช่น  อัตราหนี้สินต่อทรัพย์สิน  ซึ่งจะบอกว่าบริษัทมีหนี้เท่าใดเมื่อเทียบกับสินทรัพย์ทั้งหมดของบริษัท  สมมติหนี้สินหนึ่งส่วนต่อสินทรัพย์หนึ่งส่วน  คือสองส่วนนี้เท่ากัน  เห็นภาพนะคะ  ถ้าตอนนี้ส่วนของหนี้สินยิ่งน้อยลง  แปลว่าบริษัทยิ่งแข็งแรง  หรือขณะเดียวกันถ้าหนี้สินเท่าเดิม  แต่สินทรัพย์เพิ่มขึ้น  ก็แปลว่าบริษัทแข็งแรงได้เช่นกันค่ะ  ดังนั้นในกรณีนี้  ถ้าเราเพิ่มทรัพย์สิน  เราก็สามารถกู้เงินได้มากขึ้น"

            "ค่ะ  แล้วเราจะเพิ่มทรัพย์สินให้มากขึ้นได้ยังไงคะ"  รดานึกภาพไม่ออก

            "เราก็เอาทรัพย์สินระยะยาวไปประเมินราคาใหม่  เช่น  ที่ดินที่โรงแรมเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์  ครั้งสุดท้ายที่ประเมินคือเมื่อยี่สิบปีก่อน  เมื่อเอาราคาใหม่ไปอัพเดท  ธนาคารก็จะให้กู้มากขึ้นค่ะ  จากนั้นก็เอาเงินสดก้อนนี้มาหมุนระหว่างรอกรรมการบริษัทมาคืนเงินค่ะ"

            ทุกคนกระจ่างกับการแก้ปัญหาของบุษบา  ทำหน้าพอใจ เว้นศิวิกาคนเดียว  เธอทั้งโกรธที่สู้รดาไม่ได้  และผู้กองฉัตรชยาที่ตนแอบชอบก็ให้ความช่วยเหลือหลานสาวตนเอง

            "ชิ"  ศิวิกากัดนิ้ว  ทำเสียงไม่พอใจ  ก่อนเดินจากไป  เธอไปดักเจอผู้กองฉัตรชยานอกห้องประชุม 

            “ขอคุยด้วยหน่อยคะ”  ศิวิกาหยุดตำรวจสาวเอาไว้

            “มีอะไรคะ”  พวกเขาเดินเข้าไปยังห้องทำงานของศิวิกา  ตามลำพังสองคน

            ศิวิกาเดินมาใกล้ฉัตรชยา  จับมือแล้วเอามาอังไว้ที่หน้าของเธอ  แสดงออกเต็มที่ว่ารัก

            “ศิวิกาอย่างนั้นแหละ  คำพูดล้านคำก็ไม่เท่าการแสดงออกทางสายตาว่ารัก  ผู้กอง  เอ้ย  ไม่ใช่ให้สั่นแบบลูกหมา  สู้ตาเขา  สู้แบบคนเจนสนามรัก  เอ่อ  สนามรบนั่นแหละ”

            “ศิรู้นะคะว่าคุณไม่ได้รักศิแล้ว  แต่เรายังเป็นเพื่อนที่ดีได้ใช่ไหม  สำหรับศิแล้ว  แค่เป็นที่หลบแดด  หลบร้อน  ก็ไม่เกี่ยง  แค่เราคุยกันบ้าง  อยู่กันสองต่อสองบ้างก็พอ”  ศิวิกาแสดงออกว่ายอมเป็นเล็กเป็นน้อยให้ผู้กองเสน่ห์แรง  ทั้งที่เธอทั้งสาวทั้งสวย  แถมรวยจนไม่มีข้อให้ติ  เธอเข้าถึงบทบาทจนผู้กำกับไม่เอ่ยอะไร

            “คงไม่ได้ค่ะ  ฉัตรรักรดา  ฉัตรไม่อยากเสียเธอไป  ยังไงเรื่องของเราจบไปแล้วนะศิ”

            “ก็อย่าให้เธอรู้สิคะ”

            “โอเค  คัท  แบบนั้นแหละ  ทิ้งท้ายตอนนี้ไว้แค่นี้  เดี๋ยวผู้ชมจะอยากดูตอนต่อไปเอง”

            หลังการแสดง  สุปรีย์รู้สึกคุ้นกับเรื่องอัตราส่วนทางการเงิน  เธอนึกถึงศศิกานต์คนที่เคยติวหนังสือให้ก่อนไปเรียนแลกเปลี่ยนที่อเมริกา  เห็นภาพทับซ้อนกับศศิกานต์คนนี้  หรือพวกเธอจะมีอะไรเกี่ยวพันกัน  ถึงได้ทำให้นึกถึงได้ขนาดนี้  แต่จะเป็นไปได้อย่างไรที่ศศิกานต์จะสวยขึ้นขนาดนี้  ไม่เหลือเค้าเดิมแม้แต่น้อย

            ขณะเดียวกัน  เกลกัดเล็บตัวเองอยู่หลังจอมอนิเตอร์      หูของเธอไม่ได้ยินอะไร  เพราะเสียงในหัวดังกลบจนหมด  เธอมองสุปรีย์แล้วสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างบาง  เธอมีอดีตอะไร  ทำไมถึงเจ้าชู้  และกำลังครองใจศศิกานต์ได้  จนเกลเทียบไม่ไหว