บทที่ 14 อดีตของเธอ

            เกลนอนไม่หลับ  เธอพลิกตัวกลับไปกลับมาหลายตลบ  จนต้องหยิบมือถือขึ้นมาเล่น  แสงไฟแยงตาจนเธอรู้สึกตื่นเต็มที่  มีเรื่องหนึ่งที่หญิงสาวอยากรู้  ก็คือ  อดีตของสุปรีย์  เพราะอดีตของศศิกานต์ไม่มีอะไรในอินเตอร์เน็ต  ไม่มีเพื่อนหรือใครอ้างว่ารู้จักเธอ  เหมือนเธอโผล่ออกมาจากอุโมงค์ลึกลับอย่างไรอย่างนั้น 

            ในเกมหมากรุกนั้น  ยิ่งเรารู้จักและจดจำตำแหน่งหมากทุกตัวของคู่ต่อสู้ได้มากเท่าไหร่  เรายิ่งเพิ่มโอกาสเล่นงานจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ได้มากเท่านั้น  เช่นเดียวกัน  เธออยากรู้จักสุปรีย์ให้มากกว่านี้

            สุปรีย์เป็นดาวมหาวิทยาลัย  กรรมการนักศึกษา  พริตตี้  และนางแบบ  งานของเธอมีเรื่อยๆ  แต่เธอเคยคบกับชายคนหนึ่ง  เป็นเวลากว่าสองปีตอนที่เธอไปแลกเปลี่ยนที่อเมริกา  หลังจากนั้นเขาเดบิวต์เป็นนักร้องที่เมืองไทย  ตอนนั้นสุปรีย์ย้ายกลับมาไทยพร้อมกัน  ไม่นานเขาก็นอกใจเธอ  นักร้องคนนั้นเป็นลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศส  เป็นแบดบอยที่สักเต็มตัวและไว้ผมยาว  ไม่นานทั้งคู่ก็ตัดสินใจแยกทางกัน  เขาชื่อลีออง  และเกลคิดว่า  ด้วยเสน่ห์ระดับนั้น  การที่สุปรีย์ยอมเลิกด้วย  แสดงว่านางแบบสาวรักตัวเองเป็น  แต่ที่เธอไม่เข้าใจคือ  หลังจากนั้นข่าวที่ว่าสุปรีย์เจ้าชู้ก็ตามมา

            นอกจากนี้สุปรีย์ยังประกาศว่าเธอคบได้กับทั้งผู้หญิงและผู้ชาย  เกลอยากสืบเรื่องนี้  เพราะเธอรู้สึกว่าไม่ชอบมาพากล  นักแสดงสาวนัดเจอนักร้องหนุ่มที่ร้านอาหารเกาหลี  ซึ่งซอยห้องเป็นส่วนตัว  มีเพียงแค่พวกเขาและพนักงานเสิร์ฟเท่านั้นที่เห็นหน้ากัน

            "สวัสดีค่ะ  คุณลีออง" 

            ลีอองกอดทักทาย  เขาดูมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองมาก  แต่เกลไม่ได้ชอบสไตล์นี้

            "พม...ผมยินดีที่ด้ายเจอนะคร้าบ"  เขาพูดไทยไม่ชัด

            "คุณลีอองเป็นคนไทยครึ่งหนึ่ง  อยู่เมืองไทยก็นาน  ไม่ต้องแกล้งพูดไม่ชัดก็ได้ค่ะ  อยู่กับเกลไม่ต้องคีบลุคขนาดนั้น  เกลแค่อยากได้ข้อมูลบางอย่าง"

            "เอ้า  ถ้าอย่างนั้น  ช่วยเก็บความลับให้ผมด้วยแล้วกันนะครับ"  เขาขยิบตาให้พร้อมพูดชัดคล่องปร๋อ

            "เกลอยากทราบว่า  ก่อนที่ปรีย์จะเลิกกับคุณลีออง  เธอเป็นคนเจ้าชู้เหรอคะ" 

            "บอกตามตรง  เพราะผมอกหักเธอ  เธอคงจะเสียใจมาก  เรื่องธรรมดานะครับ  เธอเลยเสียศูนย์  คบได้ทั้งหญิงและชาย  แถมยังเจ้าชู้ชอบเล่นกับหัวใจคนอื่น  ว่าไม่ได้หรอก   ผมทำกับเธอแบบนั้นก่อน  เธอคงจะไม่กล้ารักใครจริงจัง  ก็เลยเล่นเกมส์กับคนอื่นเพื่อให้ลืมผม"  เอ่ยอย่างยืดยาว  จนเกลอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบกับพระนางของเธอ 

            ศศิน่ารักกว่าเยอะ

            "แหม  แต่ตอนนี้คุณลีอองคงจะตกข่าว"  เธอยกประเด็นนี้ขึ้นมา

            "อะไรครับ"

            "เธอลืมคุณลีอองได้แล้ว  และกำลังดูใจกับคุณศศิ"

            "จริงหรือครับ"  ลีอองทำเสียงและเลิกคิ้วสูง  เขารู้สึกเสียความมั่นใจเล็กน้อย  "แล้วคุณเกลมาบอกผมทำไม"

            "เราก็อยู่ในวงการบันเทิงเหมือนกัน  ทำไมจะไม่เข้าใจว่าเสน่ห์ของเราสำคัญมาก  ใช่ไหมคะ"

            "ผมคิดว่า  อยากไปเจอเธอสักครั้ง  จะได้เห็นกับตา       ว่าเธอมูฟออนได้แล้ว"

            "เดี๋ยวเกลจะให้สถานที่และเวลาที่ปรีย์เขาจะเข้าฉากให้นะคะ"

            บ่ายวันจันทร์  เป็นช่วงเวลาที่สุปรีย์กำลังพักผ่อนก่อนเข้าฉากต่อไป  เงาดำทอดผ่านตัวเธอไป  นางเอกสาวเงยหน้าขึ้นมองต้นเงานั้น  เพียงแค่เห็นน้ำตาเธอก็ไหล  ลีอองยิ้มและโบกมือให้เธอ

            ศศิกานต์เห็นฉากนั้นระหว่างซับหน้าพอดี  ซีถอนหายใจและเล่าสถานการณ์ให้ร่างสูงฟัง 

            "แล้วศศิต้องทำยังไง  เข้าไปเลยดีไหม"

            อดีตคู่รักคุยกันพักหนึ่ง  สุปรีย์ทั้งโกรธและเสียใจ  เดินหนีไปอีกทาง  นักร้องหนุ่มยักไหล่แล้วเดินกลับไปที่รถตนเอง  ทิ้งซากปรักหักพังไว้ให้คนเบื้องหลัง

            "ปรีย์"  เรียกเพียงสั้นๆ  แต่ทำให้คนร้องไห้หยุดสะอื้นได้  ร่างบางกอดศศิกานต์  ซึมซับเอาไอ้อุ่นที่จริงใจไว้ในอก  "มีอะไรอยากระบายไหม"

            "อืม...ปรีย์คิดว่าตัวเองลืมเขาได้แล้ว  แต่แค่เจอก็เป็นแบบนี้เลย  ไอ้พี่ลีอองยังมีความสุขอยู่ได้ทุกวัน  ทั้งๆ ที่ปรีย์นอนร้องไห้ทุกคืนเป็นเดือนๆ  แล้วแค่โผล่หน้ามา  ปรีย์ก็ร้องไห้อีกแล้ว  ปรีย์เศร้า  แล้วปรีย์ก็โกรธมากด้วย"

            "คนบางคนเล่นเกมส์ความรักแล้วเหลือแต่ความโดดเดี่ยวที่กัดกินใจทุกวัน  แต่บางคนหยุดแล้วหารักเดียว  หาคนที่ใช่  คนที่พร้อมจูงมือไปด้วยกัน   คนที่สองจะเจอรักแท้  มีความสุข  อุ่นใจ  ตลอดเวลาที่เหลือของตัวเอง"

            ร่างบางน้ำตาไหลเมื่อฟังคำปลอบใจนั้น

            "ศศิคะ"

            "ว่าไงคะ"  คนตาคมเลิกคิ้ว

            "มาคบกันไหม"  สุปรีย์เอ่ยเสียงเบา  ขอร้องจากใจ เพราะไม่อยากทรมานอีกต่อไป

            "รอวันที่ปรีย์ลืมเขาได้  ค่อยมาขอคบกับเรานะ  เราจะรอ" 

            ศศิกานต์ส่งยิ้มที่ตราตรึงไปถึงหัวใจอีกฝ่าย  ยังไม่อยากเปิดเผยตัวตนว่าเป็นศศิกานต์คนนั้น  ศศิกานต์ที่บินไปทำศัลยกรรมเพื่อให้ได้หัวใจของเธอมา  แม้ว่าพร้อมจะตอบรับคบกับเธอนานแล้ว  แต่ทำได้แค่เพียงรอคอยต่อไป  เพื่อให้ตัวเองมีเวลาทำคะแนนต่อ 

            หากสุปรีย์รู้  หรือคนอื่นรู้  ใจของพวกเขาจะเปลี่ยนไป  คนร้อยพ่อพันแม่คิดกับคนที่ทำศัลยกรรมไม่เหมือนกัน  ศศิกานต์ไม่อยากเสี่ยง  และเธอก็เดินมาไกลกว่าจุดเริ่มต้นนานแล้ว