เจ็บตัว

“ก็บอกว่าไม่สนิทอย่าเรียกอีไง!” ฟ้าใสพุงตัวเข้าไปหาป่านทันที ทว่าเอ็มไวกว่าเธอ ยันตัวลุกขึ้นมาคว้าร่างคนตัวเล็กเอาไวได้ทัน

“จะทำอะไร” พี่เอ็มเอ่ยถามน้ำเสียงแผ่วเบา

“ทำไม! แตะต้องมันไม่ได้เหรอ” ฟ้าใสสวนกลับพี่เอ็มทันที อารมณ์ของเธอตอนนี้เหมือนกำลังโกรธเอามากๆ โกรธที่แม่งต้องเห็นอะไรแบบนี้

“แต่หนูด่าเขาก่อนนะ” พี่เอ็มเอ่ย ปล่อยมือออกจากร่างเล็กก่อนที่จะเดินมาหยุดอยู่ข้างหน้าของป่าน เขากำลังปกป้องคนใหม่อย่างดี

“ไม่ได้ด่า ก็แค่ถามว่ามองจวยไร อย่าประสาท!”

“กูอายุมากกว่ามึงชวนพูดให้มันดีๆ หน่อย” ป่านเอ่ยขึ้นเสียงดัง ดันตัวเองขึ้นมายืนอยู่หน้าพี่เอ็ม

“เกิดก่อนก็แค่โตกว่าปะ ไม่ใช่ญาติทำไมต้องพูดดี” ฝุ่นเอ่ยขึ้น ยันตัวลุกขึ้นมายืนอยู่ข้างเพื่อนตัวเอง ก่อนที่มิ้นกับกายจะลุกขึ้นมายืนด้วยเช่นกัน

“อีเหี้ยนี่หาเรื่องโดนตบ” น้ำเสียงของป่านเกรี้ยวกราดมากในเวลานี้

“คิดว่ากูกลัวมึงหรือไงอีป้า”

“กูขอตบสักทีเถอะ” ป่านง้างมือขึ้น พุ่งตัวเข้าไปหาฟ้าใส ส่วนคนตัวเล็กเองก็ไม่ได้กลัว ไม่ได้หลบแถมยังยืนนิ่งอีกตั้งหาก

หมับ!

ยังไม่ทันที่ป่านจะได้ตบฟ้าใส ก็มีคนเข้ามาคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน ชายหนุ่มคว้าข้อมือของป่านเอาไว้ ก่อนที่จะออกแรงผลักเธอเล็กน้อย แต่เขาเป็นผู้ชาย แน่นอนว่าผู้ชายแรงเยอะ เลยทำให้ป่านถอยหลังไปหลายก้าวจนเกือบจะล้มแต่พี่เอ็มรับไว้ทัน

“เฮีย!” ฟ้าใสมองชายหนุ่มที่เข้ามาช่วยเธอไว้ ทันทีที่เห็นว่าเป็นใครเธอก็เอ่ยเรียกทันที

“เจ็บตรงไหนมั้ย” ธิเบศร์เอ่ยถามน้ำเสียงหนักแน่น สีหน้าและแววตาของเขาตอนนี้ดูน่ากลัว

“ไม่ค่ะ มะ..ไม่เจ็บค่ะ” คนตัวเล็กรู้สึกประหม่าขึ้นทันที

“มึงเป็นใครวะ นี่ผู้หญิงนะเว้ย” พี่เอ็มเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด ดันตัวพี่ป่านให้นั่งลงที่เก้าอี้ก่อนที่จะเดินเข้ามาหาธิเบศร์

“หยุดนะพี่เอ็ม!” ฟ้าใสเดินมาบังตัวของธิเบศร์เอาไว้ ไม่ให้พี่เอ็มเข้าถึงตัวของเฮียธิเบศร์

“ช่วยไม่ได้ ผู้หญิงของพี่มันหาเรื่องเอง” ฟ้าใสเอ่ย

“ฟ้าเป็นคนเริ่มก่อนนะ”

“ตลก! อย่าประสาท”

“ฟ้า!” พี่เอ็มตะโกนใส่ฟ้าใสจนคนตัวเล็กตกใจ สะดุ้งตัวเล็กน้อย

“มันทำผู้หญิงนะ” พี่เอ็มยังคงเสียงดังใส่เธอ

“ก็ไม่เห็นตายปะ”

“หน้าตัวเมีย” พี่เอ็มเอ่ยด่าเฮียธิเบศร์ ทำให้ฟ้าใสฟาดมือหนักๆ ลงที่ใบหน้าคมทันที จนใบหน้าของพี่เอ็มหันไปตามแรงตบของฟ้าใสทันที

“ก่อนจะว่าคนอื่นแหกตาดูตัวเองก่อนมั้ย มึงก็เหี้ย! เผลอๆ เหี้ยกว่าคนอื่นด้วยซ้ำ” ฟ้าใสเอ่ยขึ้นเสียงดัง เธอกำลังโกรธมาก ไม่เคยเห็นเธอโกรธแบบนี้มาก่อน

“เอ่อ…ลูกค้าครับ ช่วยเกรงใจลูกค้าท่านอื่นๆ ด้วยครับ” เสียงของพนักงานดังขึ้น ฉุดให้ทุกคนหันไปมองรอบๆ ตอนนี้ในร้านเริ่มมีลูกค้าแล้ว ถึงจะไม่มากเท่าไหร่ แต่ก็หลายคน ทุกสายตากำลังจับจ้องมองมาที่ทุกคนที่กำลังยืนทะเลาะกันอยู่

“มันไม่ได้ตาย ฟ้าขอไม่รับผิดชอบ” ฟ้าใสเอ่ยขึ้น เอื้อมมือไปจับมือของธิเบศร์ไว้ ก่อนที่จะพากันเดินออกไป แต่ก็เดินให้เพียงแค่สามก้าวเท่านั้น เสียงร้องเห้ยหลายๆ เสียงก็ดังขึ้นมาทำให้คนตัวเล็กหันกลับมามองก่อนที่จะเอียงตัวหลบ แต่ก็คงไม่พ้นอยู่ดี

เพล้ง!

เสียงของขวดแก้วที่กระทบกับโต๊ะแตกกระจาย ทำให้เศษแก้วกระเด็นเข้าแขนเล็กของฟ้าใสเต็มๆ จนมีเลือดไหลไม่หยุด ดีที่ยังเอียงหลบได้ เพราะถ้าเอียงหลบไม่ได้คงได้เจ็บหนักกว่านี้แน่ๆ

“เหี้ย! เลือด” เสียงของกายดังขึ้น ฉุดให้ที่ธิเบศร์ละสายตาจากคนที่โยนขวดหันกลับมามองที่ฟ้าใสทันที

“หนู!” นี้คงเป็นครั้งแรกที่ธิเบศร์เรียกแทนตัวฟ้าใสว่าหนู

“อีนี่เล่นแรงเกินไปแล้วนะ” ฝุ่นพุ่งตัวเข้าไปหาป่านทันที ก่อนที่ภายในร้านจะวุ่นวาย ลูกค้าต่างก็พากันแตกตื่น กายเดินมันดันพี่เอ็มให้ออกหาจากฝุ่น

“เรื่องของผู้หญิง ปล่อยให้เขาเคลียร์กันเอง” กายเอ่ย หันกลับมามองฝุ่นที่กำลังได้เปรียบ ผู้หญิงกลุ่มนี้พูดได้คำเดียวว่าน่ากลัวทุกคน

หลังจากที่สถานการณ์ตรงหน้าเริ่มวุ่นวาย ธิเบศร์เห็นว่าคนตัวเล็กก็ได้รับบาดเจ็บเลยรีบพากลับทันที ไม่ได้สนใจว่าทางนี้จะยังไงต่อ เพราะถ้าให้อยู่จัดการคงไม่ได้ แต่เขาจัดการแน่ เพียงแค่ยังไม่ใช่ตอนนี้เวลานี้เท่านั้น

ภายในรถหรูที่กำลังแล่นอยู่บนท้องถนนด้วยความเร็วที่ร้อยยี่สิบ ทำให้ฟ้าใสรับรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังโกรธแล้วก็โกรธมากด้วยเช่นกัน คนตัวเล็กทำได้แค่นั่งกดกระดาษทิชชูปิดบาดแผลไว้ ห้ามเลือดไม่ให้มันไหลเยอะไปมากกว่านี้ แต่ก็ยังคงไหลออกมาเยอะอยู่ดี ธิเบศร์ปรายตามองแขนของคนตัวเล็ก รอบถอนหายใจเบาๆ

“ขอโทษนะคะ” ฟ้าใสเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบา อยู่ๆ ในใจเธอก็รู้สึกผิดขึ้นมา ถ้าเธอไม่โทรตามเขามา เขาคงไม่ต้องมาโดนพี่เอ็มด่าแสกหน้าแบบนี้

“เรื่อง?” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ออกจะดุๆ หน่อย

“ก็ที่โทรตามเฮียให้มาโดนด่าแบบนี้”

“ถ้ารู้ว่าทำแบบนั้นแล้วจะเกิดเรื่อง แล้วทำทำไม”

“ตอนนั้นไม่มีสมองค่ะ เลยคิดไม่ได้” เธอตอบได้หน้าตายที่สุด

“ตอนนี้ก็ไม่มี นี่เธอกินข้าวหรือกินหญ้า”

“…” มึงพูดแรงมากนะอีเฮีย

“เงียบทำไม”

“รู้ว่าผิดเลยไม่เถียงไงคะ”

“เป็นผู้หญิงช่วยทำให้ตัวเองมีค่าหน่อย ถ้าเขาไม่รักไม่สนใจก็ไม่เห็นต้องไปทะเลาะหรือตบตีกันเลย”

“ค่ะ”

“ถามจริง โตมายังไงมันไม่สอนเหรอ ว่าผู้หญิงดีๆ เขาเป็นกันแบบไหน”

“…” ฟ้าใสนิ่งเงียบ เม้มปากเข้าหากันเป็นเส้นตรง เธอรู้แล้วว่าเธอผิดแต่ต้องด่าย้ำกันขนาดนี้ก็ได้ เจ็บจนจุกไปหมดแล้ว

เฮียธิเบศร์ฟาดแรงทุกดอก…

“กดแผลไว้ ใกล้จะถึงโรงพยาบาลแล้ว” ธิเบศร์เอ่ย

“เห้อ~” คนตัวเล็กรอบถอนหายใจ

ธิเบศร์เลี้ยวรถเข้ามาในโรงพยาบาลก่อนที่จะจอดรถส่งคนตัวเล็กให้กับบุรุษพยาบาล ร่างเล็กหายลับเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ส่วนธิเบศร์เองก็ขับรถไปจอดที่ลานจอดรถ ก่อนที่จะเดินเข้ามารอคนตัวเล็กที่หน้าห้องฉุกเฉิน ชายหนุ่มนั่งรออยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยท่าทางที่ร้อนใจ

“ไอ้ธิเบศร์” น้ำเสียงของผู้ชายดังขึ้น ธิเบศร์หันไปมองตามเสียงเรียก “มาทำอะไร”

“มาแดกข้าวมั้งครับ” กูอยู่โรงพยาบาลมึงให้กูมาทำอะไร

“กวนตีน!” หมอรามิลเอ่ยด่าเสียงเบา เดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ ชายหนุ่ม “มาทำอะไร”

“ปวดหัวนิดหน่อยเลยมาหาหมอ กำลังจะกลับแล้ว”

“คิดว่ากูเชื่อมั้ย” หมอรามิลจ้องใบหน้าคมอย่างจริงจัง จนธิเบศร์เองต้องเป็นคนหลบสายตารามิล

“เรื่องของมึง” ธิเบศร์ยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนที่จะเดินออกไปทันที

ชายหนุ่มเดินกลับมาที่รถ เปิดประตูรถก่อนที่จะสตาร์รถ แล้วเอื้อมมือไปเปิดแอร์รถ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดเข้าแชทของฟ้าใสทันที

Tibet : รออยู่ที่รถนะ เจอไอ้รามิลที่หน้าห้องฉุกเฉิน เลยรอตรงนั้นไม่ได้

Tibet : รถจอดอยู่ที่ลาดจอดรถด้านหน้านะ

ธิเบศร์กดส่งข้อความหาคนตัวเล็กทันที ฟ้าใสเริ่มมีผลต่อใจเขา ใจหนึ่งก็ห่วงเธอ แต่อีกใจก็รักเพื่อน ไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปยุ่งกับเธอ แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นกันอยู่ดี เขาย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเรื่องของเขากับฟ้าใสมันคงเป็นไปไม่ได้

Sky : เจ็บ

Sky : (ส่งรูปภาพแผล)

Tibet : เย็บเหรอ?

Sky : ค่ะ 2เข็มค่ะ แผลไม่ใหญ่แต่ลึก

Tibet : ใกล้เสร็จหรือยัง

Sky : ใกล้แล้วค่ะ

ธิเบศร์นั่งมองข้อความสุดท้ายที่เธอส่งมา คว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลง เอื้อมมือไปเปิดเพลงเบาๆ ก่อนที่เขาจะหลับตาลงช้าๆ ปล่อยใจให้ไปกับเสียงเพลง เหมือนว่ามั้งจะเพิ่งเริ่มต้น นี้ขนาดเริ่มต้นยังต้องเจอเรื่องราวมากมายขนาดนี้ แล้วถ้านานวันเข้าจะเป็นยังไง ฟ้าใสเป็นเด็กลุยๆ ตรงๆ วันแรกที่เจอกันเขาก็ยังไม่คิดว่าเธอจะเมาจนกล้าไปเสียทุกอย่าง แล้ววันนี้ที่เธอได้แผลก็คงเพราะความเมาแล้วความใจกล้าของเธอนั่นแหละ