The Moon 2

“ฉ่ำมากเลยครับ” ราเชนทร์ตอบกลับ แต่สายตายังคงจดจ้องอยู่บนรูปหน้าเรียวสวย ริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปกลอสเบาบางช่างดูฉ่ำวาวราวกับหอยที่เขาเพิ่งจะซดเข้าปากไป

ฉ่ำเรอะ...ใกล้เน่าสิไม่ว่า พุฒิตาคิดในใจ ก่อนจะเหลือบไปเห็นสายตาของรองประธานหนุ่มอย่างเมฆินทร์ ซึ่งหันมาจ้องเหมือนกำลังจับผิด เล่นเอาเธอถึงกับสะดุ้งแล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง เริ่มแสดงการทำเมนูของหวานปิดท้ายแทน

“ขออนุญาตแทนตัวเองว่าเตยนะคะ เมนูของหวานปิดท้ายสำหรับมื้อนี้จะเป็นโกลเด้นสวีทมัทฉะ ซิกเนเจอร์ของห้องอาหารเราค่ะ ผงชามัทฉะนี้สั่งนำเข้าจากเมืองอุจิ จังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองแห่งชาเขียว ขนมนี้จึงเป็นเมนูที่หาทานได้ยากทีเดียวค่ะ” เธอท่องตามสคริปต์ที่จำมาพรีเซนต์ลูกค้าทุกครั้งที่มีออเดอร์เมนูนี้

ระหว่างอธิบาย พุฒิตาจัดแจงวางแม่พิมพ์ลงบนถาด ตักไอศกรีมมัทฉะมาปั้นแต่งขึ้นเป็นรูปหัวใจ จากนั้นจึงนำมันม่วงใส่ลงอุปกรณ์บดมือ ทำการปั่นมันม่วงออกมาเป็นเส้นสายโรยครอบไอศกรีมทรงหัวใจอีกชั้นหนึ่ง แต่งด้วยน้ำตาลไอซิงและแผ่นทองคำเปลวด้านบนเล็กน้อยให้สมกับชื่อโกลเด้นสวีทมัทฉะ เท่านี้ก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

“เชิญรับประทานได้เลยค่ะ หวังว่าอาหารมื้อนี้จะทำให้ท่านทั้งสองมีความสุขนะคะ”

​

เมื่อการแสดงปั้นแต่งไอศกรีมเมนูเด็ดสิ้นสุดลง หญิงสาวเอ่ยลาพร้อมยกมือไหว้งาม ๆ ทว่าในใจนั้นอยากจุดธูปสักเก้าสิบเก้าดอก สวดมนต์อีกเก้าสิบเก้าจบ ขอให้คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองทั้งสองคนตรงหน้าเธอจากหอยนางรมด้วยเทอญ

สาธุเก้าเก้า...

เมื่อหญิงสาวเดินจากไป เหลือเพียงสองหนุ่มกับของหวานซิกเนเจอร์ตรงหน้า แต่ดูเหมือนไม่มีใครคิดจะประเดิมสักที ด้วยหนึ่งหนุ่มนั่งตาค้าง ส่วนอีกหนึ่งหนุ่มมองคนตรงหน้าแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย

“จ้องขนาดนั้นแล้วเอาคุณอ้อไปไว้ไหนวะ” เมฆินทร์เอ่ยถามเพื่อน

“หน้าคุ้น ๆ เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน” ว่าแล้วราเชนทร์พลันนึกถึงเหตุการณ์เมื่อไม่นานที่เขาเดินชนผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าทางเข้าออกโรงแรมนี้ รวมถึงสร้อยข้อมือที่วันนั้นเขาเอาติดกลับมาด้วย ว่าแล้วก็จำไม่ได้ว่าเอาไปเก็บไว้ที่ไหน

เชฟคนเมื่อกี้ชื่ออะไรนะ เตยงั้นเหรอ หน้าสวย เสียงหวาน ท่าทางสุภาพนอบน้อมขนาดนี้ คงไม่ใช่เจ้าของสร้อยข้อมือขี้วีนคนนั้นหรอก...

เขาเลิกคิดแล้วหันมาสนใจของหวานตรงหน้า พร้อมเอ่ยปากขอใช้โซนห้องอาหารบนตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองกรุงเทพมหานครไว้เซอร์ไพรส์วันเกิดดาราสาว แม้ระหว่างเขาและเธอจะไม่มีความรักมาเกี่ยวข้อง แต่ตอนนี้ขอแค่ทำให้แม่ของเขาหยุดหาคนโน้นคนนี้มาให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน จะเรียกเห็นแก่ตัวก็ได้

หลังจากโชว์ทำไอศกรีมจบลง พุฒิตาที่มือไม้สั่นเดินแกมวิ่งไปยังห้องน้ำโซนพนักงาน พร้อมปิดประตูล็อกกลอนทันที

“นี่แน่ะ ๆ ๆ” เธอยกมือขึ้นตีปากตนเองเท่าจำนวนอายุ เผลอทำตัวมีพิรุธต่อหน้าท่านรอง เขาต้องจับได้แน่ ๆ ว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น

“ทำยังไงดีเนี่ย” ลงโทษตัวเองจนสาแก่ใจเสร็จ เธอดึงฝาชักโครกปิด แล้วนั่งลงแคะเล็บสั้นกุดของตนอย่างกังวล

ลางสังหรณ์ของเธอบอกว่าคราวนี้แหละบรรลัยแน่แล้ว และทุกครั้งที่รู้สึกแบบนี้ มันมักจะแม่นเสียด้วย

หรือควรเดินไปบอกกับท่านรองให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยดีว่าหอยนางรมเมื่อกี้ไม่สด…ไม่ ไม่ดี เกิดโดนตำหนิกลับว่ารู้ทั้งรู้ทำไมยังเอาไปเสิร์ฟอีกจะตอบยังไง

แต่โธ่เอ๊ย เธอขัดเชฟกิ่งได้ที่ไหนกันเล่า แล้วถ้าบอกไปตามตรงว่าเชฟกิ่งสั่งมา ท่านรองจะเชื่อเธอหรือเปล่า

พุฒิตายกมือขึ้นทึ้งผมตัวเอง ก่อนจะได้ยินเสียงเคาะประตูห้องน้ำ

ก๊อก ก๊อก...

“เตยอยู่ในนี้หรือเปล่า”

​“อื้อ อยู่ค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงหวั่น ๆ

“ท่านรองเรียกพบแน่ะ ตอนนี้รออยู่ในห้องประชุมครัวนะ เสร็จแล้วรีบไปล่ะ” ว่าแล้วหญิงสาวที่เข้ามาบอกก็จากไป

นั่นไงล่ะ งานเข้าแล้วไหมเรา

หญิงสาวปั่นป่วนว้าวุ่น พยายามสงบสติปลอบขวัญตัวเองกว่าห้านาที ถึงค่อยตัดสินใจออกจากห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น แล้วจึงมุ่งตรงไปยังห้องประชุมครัว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ขออนุญาตค่ะ” เธอเอ่ยก่อนเปิดประตูเข้าไป พบว่าในห้องนั้นมีเพียงรองประธานหนุ่มนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ

“นั่งสิ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ พร้อมชี้นิ้วไปทางเก้าอี้ที่อยู่อีกฟากหนึ่ง

“คุณพุดตานใช่ไหม”

“พุฒิตา ค่ะ”

“อ้อ...โอเค คุณตา”

“เตยค่ะ” เมื่อครู่ตอนทำขนมหวานโชว์ เธอไม่ได้แนะนำตัวไปแล้วหรอกเหรอ...

“ซูเชฟ?”

“ใช่ค่ะ”

“เอาเป็นว่า ทำไมคุณถึงเป็นคนทำมื้อเที่ยงวันนี้” เขาถามพลางเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะ ราวกับกำหนดจังหวะเต้นของหัวใจเธอไปด้วย

“เชฟสั่งค่ะ”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วเป็นเชิงตั้งคำถาม ก่อนหน้าที่จะเรียกเธอมาพบ เขาได้สอบถามเชฟมาแล้ว ซึ่งคำตอบนั้นไม่ตรงกับที่ได้จากหญิงสาวตรงหน้า “แต่คุณกิ่งบอกผมว่าคุณเป็นคนอยากทำ ตกลงมันยังไงกันแน่”

“ไม่ใช่นะคะ! เชฟเป็นคนสั่งให้หนูทำต่างหาก” พุฒิตารีบแก้ต่าง เพราะเธอไม่ได้เป็นฝ่ายขอเสียหน่อย ตอนนั้นเธอกำลังจัดจานเมนูอาหารฝรั่งเศสให้ออเดอร์ก่อนหน้าอยู่ แล้วเชฟกิ่งก็สั่งให้เธอมารับหน้าที่จัดออเดอร์ครั้งนี้

“งั้นเหรอ แสดงว่ามีคนใดคนหนึ่งโกหกสิ”

“หนูไม่ได้โกหกนะคะ มีพยานในครัวด้วยค่ะ” เธอตอบทันที

ทำไมเชฟกิ่งต้องโกหกอย่างนี้ด้วย หรือข่าวลือที่เชฟชอบโยนปัญหาให้คนอื่น เอาแต่ได้ ไม่เห็นคุณคนจะเป็นความจริง

“เอาละ แล้วเมนูหอยนี่ยังไง” เขาถามจี้ใจดำ ทำให้เธอถึงกับสะดุ้ง

“คือ...” เธอคิดหาเหตุผลอยู่ครู่หนึ่ง จะบอกไปตามตรงดีไหมว่าหอยมีปัญหา หรือจะบอกยังไงดี โอ๊ย ทำไงดีนะ ในช่วงเวลาอกสั่นขวัญแขวนอย่างนี้ โอกาสบอกความจริงมาอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ ๆ สิ่งที่แวบเข้ามาในหัวเธอกลับเป็นเสียงเชฟกิ่ง

‘สั่งให้ทำก็ทำสิ คนสั่งคอร์สนี้คือบอส กินแล้วอาจมีหรือไม่มีปัญหาก็ได้ แต่ถ้าบอสไม่ได้กินตามที่สั่ง รับรองว่ามีปัญหาแน่ และเธอนั่นแหละที่จะโดน!’

‘เธอนั่นแหละที่จะโดน!’

‘เธอนั่นแหละที่จะโดน!’

‘เธอนั่นแหละที่จะ...’

“โอ๊ย! พอสักที!” พุฒิตาโพล่งออกมา

เมฆินทร์เลิกคิ้วขึ้น จ้องมองหญิงสาวอย่างฉงน

“อะ โอ๊ย ยุงกัดอยู่ได้ พอสักทีน่ะค่ะ” พุฒิตาแก้ตัวทำท่าก้มเกาขากลบเกลื่อน

สงครามประสาทสามเดือนที่ผ่านมา เชฟกิ่งทำเอาเธอหลอนใช่เล่นทีเดียว หญิงสาวสูดหายใจลึก

“คือ ทางเราลองปรับสูตรเล็กน้อยน่ะค่ะ ครั้งนี้เพิ่มน้ำส้มสายชู ไวน์ขาว หอมแดงซอย และเสริมพริกไทยไปด้วยน่ะค่ะ” เธออธิบาย อันที่จริงสูตรไม่ได้ปรับเปลี่ยนเลย เหมือนเดิมทุกประการ

“งั้นเหรอ...”

งั้นเหรอ งั้นเหรอ งั้นเหรอ พูดอยู่คำเดียวราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เธอกำลังอธิบาย

“โอเค งั้นคุณมีอะไรก็ไปทำเถอะ ผมอยากรู้แค่นี้”

แค่เนี้ย?

ว่าแล้วก็โบกมือไล่กลาย ๆ ทรงนี้น่าจะไม่เชื่อที่เธอพูดสักคำแน่นอน

“รับทราบค่ะ” เธอยกมือไหว้เขาและหันหลังจากไป

เมื่อเดินออกจากห้องประชุมครัวที่เพิ่งเข้าไปได้เพียงไม่กี่นาที พุฒิตาก็ตรงกลับไปยังส่วนทำงานพร้อมบ่นพึมพำถึงสิ่งที่เชฟใหญ่ทำกับตนเพื่อหนีความผิด

และเจ็บใจตนเองที่เลือกโกหกแทนที่จะบอกความจริง

ใจจริงเธออยากจะเดินไปถามป้ากิ่งตรง ๆ ว่าทำไมถึงทำเช่นนั้น แต่เมื่อจินตนาการถึงปฏิกิริยาของอีกฝ่ายจึงเลือกอยู่นิ่ง ๆ พยายามลืมเรื่องนี้ไปซะ ขอแค่อย่ามีปัญหาตามมาภายหลังอีกก็พอ

แต่...ใจมันนิ่งไม่ไหวน่ะสิ!

คิดดังนั้นพุฒิตาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันแชต เลือกบริการสนทนากับแม่จก หมอดูเจ้าประจำที่เธอเป็นสมาชิกเปิดไพ่รายวัน

Toei: สวัสดีค่ะ...

เธอทักไปราวห้านาทีกว่าจะได้รับการตอบกลับ

LadyGecko: สวัสดีค่ะ

Toei: อยากใช้บริการปรึกษาดวงค่ะ

LadyGecko: ตอนนี้คิวเต็มนะคะ ต้องจองค่ะ สนใจจะจองไหมคะ

Toei: ตอนนี้ไม่ว่างเลยเหรอคะ อยากถามแค่สองสามคำถามค่ะ

LadyGecko: ถ้าเป็นพิมพ์ถามตอบพอได้ค่ะ

Toei: อยากรู้ว่าทำไมคนที่เรารู้จักถึงต้องโกหกด้วย

LadyGecko: ก่อนอื่นเลยนะคะ...จ่ายเงินค่ะ สามคำถามร้อย เลขที่บัญชีอยู่ในเมนูค่ะ

งกไม่เคยเปลี่ยน...ทั้งในแอปฯ และตัวจริง

Toei: (ส่งรูปสลิป)

LadyGecko: รับยอดค่ะ ขอทราบชื่อค่ะ

Toei: เตยค่ะ

LadyGecko: ทวนคำถามนะคะ คุณเตยถามว่าทำไมคนที่เรารู้จักถึงต้องโกหกด้วย

Toei: ใช่ค่ะ

LadyGecko: คนเรามักจะโกหกเพื่อให้ตัวเองรอด อันนี้ไม่ต้องเปิดไพ่ก็ตอบได้นะคะ คนดี ๆ เขาไม่ทำกันหรอกค่ะ ทั้งการใส่ร้ายคนอื่น หรือว่าร้ายคนอื่นลับหลัง

Toei: ทั้ง ๆ ที่เราช่วยเขามาตลอดเนี่ยนะคะ

LadyGecko: แน่นอนสิ เคยอ่านนิทานเรื่อง ‘ชาวนากับงูเห่าไหม’ ถ้าไม่เคยลองไปอ่านดู สถานการณ์ก็คล้าย ๆ กัน เพียงแต่ของคุณอาจจะต่างออกไปนิดหน่อย

Toei: แล้วจะทำยังไงดีคะ

LadyGecko: ไม่ต้องทำอะไรค่ะ ต่อไปนี้ให้คิดใหม่นะคะ แบบนี้ ‘มันไม่ใช่แม่กู มันไม่ใช่ลูกกู’ ขออภัยที่หยาบค่ะ ถ้าคนพวกนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเรา จำไว้เสมอว่าวันหนึ่งเขาก็สามารถหันมาแว้งกัดเราได้ แล้วก็สามารถไปคบกับคนที่เขาเคยด่าเคยเกลียดได้ด้วยนะขอบอก

Toei: แม่หมอ...

LadyGecko: โทษที อินจัด...ก็นั่นแหละค่ะ จำไว้ว่า ทำชั่วน่ะง่ายนิดเดียว ทำดีสิยากยิ่งนัก

Toei: โอเคค่ะ คำถามที่สอง

LadyGecko: STOP หมดโควตาแล้วค่ะ

Toei: แต่เพิ่งถามได้คำถามเดียวเองนะคะ

LadyGecko: คำถามแรก ‘ทำไมคนที่เรารู้จักถึงต้องโกหกด้วย’ คำถามที่สอง ‘ทั้ง ๆ ที่เราช่วยเขามาตลอดเนี่ยนะคะ’ คำถามสุดท้าย ‘แล้วจะทำยังไงดีคะ’ ครบค่ะ

Toei: …

LadyGecko: ว่าแต่จะจองดูดวงไหมคะ ถ้าจองโอนมาด้วยค่ะ ห้าแปดเก้า เลขที่บัญชีอยู่ในเมนูค่ะ

Toei: (ส่งรูปสลิป)

LadyGecko: โอเคค่ะ จองได้วันที่...ช่วงบ่าย เดี๋ยวจะทักไปหานะคะ สวัสดีค่ะ

พุฒิตาได้แต่จ้องข้อความสนทนา พลางคิดว่าเธอได้อะไรจากการปรึกษาดวงครั้งนี้กันนะ...