หม้อไฟ ไอรัก

“กินอะไรดีอะ” หมอกถามขึ้น

แก้วใจชะงักไปนิด ก่อนหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองซองออกมา “ต้มมาม่าไหมครับ”

หมอกมองซอง แล้วมองของเต็มตู้เย็น “...” “แก้ว... เมื่อกี้เราซื้อของไปกี่บาทนะ” “ประมาณสี่พันกว่าครับ” “อือ... ซื้อของเป็นพัน... แต่กลับมากินมาม่า”

แก้วใจพยักหน้าจริงจัง “ใช่ครับ มันอร่อย” “แล้วเนื้อที่ซื้อมา?” “แช่ตู้เย็นครับ” “ปลาแซลมอน?” “พรุ่งนี้ครับ” “ผลไม้?” “ไว้หลังอาหารครับ” “แล้ววันนี้...” แก้วใจยกซองมาม่าโชว์ “มาม่าครับ”

หมอกหัวเราะลั่น “งบน้อยตรงไหน! คนที่เพิ่งอนุมัติงบเปลี่ยนโรงแรมทั้งหลังเมื่อบ่ายนี่ใคร!”

แก้วใจทำหน้าใสซื่อ “ผู้บริหารโรงแรมครับ” “แล้วคนที่อยากกินมาม่าตอนสี่ทุ่ม?” “แก้วเองครับ” “คนละคนกันเลยสินะ” “ครับ เวลาทำงาน... ผู้บริหาร เวลากลับบ้าน... มาม่า” “ถูกต้องครับ”

หมอกยกมือกุมขมับ “โอเค! งั้นคืนนี้กินมาม่า... แต่ใส่ไข่สองฟอง ใส่ชีส ใส่ไส้กรอก แล้วก็หมูสไลซ์ที่เพิ่งซื้อมา”

แก้วใจหัวเราะดัง “พี่หมอกครับ... นั่นไม่ใช่มาม่าแล้ว นั่นบุฟเฟต์ครับ!”

30นาทีต่อมา

“มาแล้วครับบบบบ!” แก้วใจยกหม้อมาม่าร้อน ๆ วางบนโต๊ะญี่ปุ่นกลางห้อง “บุฟเฟต์มาม่ามาแล้วครับ!”

หมอกมองหม้อที่อัดแน่น “นี่เรียกมาม่าเหรอ เรียกหม้อไฟได้แล้วมั้ง” “อย่าไปสนใจรายละเอียดครับ” แก้วใจเปิดทีวี รายการวาไรตี้ดังขึ้น คลอไปกับบรรยากาศในบ้านที่มีเพียงสองคน

หมอกเปิดกระป๋องเบียร์ “ชนไหม” “ชนครับ” กระป๋องกระทบกันเสียงกริ๊ก... ทั้งคู่นั่งกินไป หัวเราะไป ดูทีวีไป ไม่มีโต๊ะหรู ไม่มีเชฟ มีเพียงช่วงเวลาเรียบง่ายที่ดีที่สุด

“แก้ว” “ครับ?” “บ้านเรามีโต๊ะอาหารตั้งใหญ่ ทำไมมากินที่โต๊ะญี่ปุ่นทุกที”

แก้วใจคีบเส้นเข้าปาก “ก็นั่งพื้นแล้วมันอร่อยกว่าครับ... และกินแบบนี้อร่อยไหม” “อร่อยที่สุดครับ เพราะกินกับพี่”

หมอกยิ้มจนตาหยี ก่อนหยิบโทรศัพท์ “พี่ขอถ่ายรูปลงไอจีนะ” “ครับ” ทั้งคู่ยกชามขึ้นยิ้มให้กล้อง แชะ!

หมอกโพสต์ทันที พร้อมแคปชัน:

#ซื้อของเข้าบ้านเป็นหลายพันสั่งของเข้าโรงแรมหลายล้าน #สุดท้ายกลับมาต้มมาม่ากิน #ความสุขของเรา

ไม่ถึงห้านาที ยอดไลก์พุ่งรัว ๆ คอมเมนต์เด้งขึ้น:

- "คุณหมอครับ... ผมเห็นบิลในรถเข็นแล้วนะ 😂"

​

- "CEO โรงแรมห้าดาว กินมาม่าตอนสี่ทุ่ม เหมือนพวกเราเลย 🤣"

​

- "ซื้อของเป็นเกือบหมื่น...แต่จบที่มาม่า คือชีวิตจริงสุด ๆ 😂"

​

- "ขอสูตรบุฟเฟต์มาม่าหน่อยครับ ดูแล้วหิว!"

แก้วใจอ่านไป หัวเราะไป “พี่หมอกครับ... ผมว่าคนเขาสนใจมาม่าหม้อของเรามากกว่าโรงแรมแล้ว”

หมอกหัวเราะลั่น “สงสัยต้องเปิดเมนูใหม่แล้วมั้ง — มาม่าผู้บริหาร เสิร์ฟเฉพาะหลังสี่ทุ่มครับ!”

หลังจากเก็บล้างเรียบร้อย ทั้งคู่นั่งพิงโซฟาบนพรม ทีวียังเปิดอยู่แต่ไม่มีใครสนใจ ทั้งคู่หันมาสบตา ก่อนหัวเราะพร้อมกัน

“แก้ว...” หมอกพูดเบา ๆ “พี่ไม่ได้หัวเราะแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ”

แก้วใจนิ่งคิด “ผมก็... ไม่รู้เหมือนกัน น่าจะตั้งแต่ ม.ต้น ส่วนพี่... ก็เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย”

หมอกพยักหน้า “อืม... นานเหมือนกัน เมื่อก่อนแค่นั่งกินข้าวด้วยกัน คุยกัน หัวเราะกันทั้งวัน รู้ตัวอีกที... ต่างคนต่างมีหน้าที่”

“ใช่ครับ” แก้วใจทอดสายตา “พี่หมอกต้องดูแลคนไข้ ส่วนผม... ก็โตขึ้น มีบริษัท มีคนต้องดูแล มีหน้าที่ รู้ตัวอีกที... ก็กลายเป็นผู้บริหารที่คอยแก้ปัญหาแทบทุกวัน”

“เหนื่อยไหม”

“เหนื่อยครับ... แต่โชคดีที่ทุกครั้งที่กลับบ้าน ยังมีพี่อยู่”

หมอกจับมือเขาไว้ “พี่ก็เหมือนกัน ต่อให้โรงพยาบาลจะเหนื่อยแค่ไหน แค่กลับมาเห็นแก้ว... ก็รู้สึกว่าบ้านยังเป็นที่พักจริง ๆ”

แก้วใจเอนศีรษะพิงไหล่หมอก “บางครั้ง... ความสุขไม่จำเป็นต้องไปเที่ยวไกล ๆ ไม่ต้องเป็นอาหารราคาแพง ไม่ต้องเป็นบ้านหลังใหญ่ แค่มีคนที่พร้อมนั่งหัวเราะกับเรา หลังจากเหนื่อยมาทั้งวัน... เท่านั้นก็เพียงพอแล้วครับ”

ไม่ถึงสิบนาที โทรศัพท์ก็สั่นไม่หยุด — 99+ การแจ้งเตือน หมอกกำลังกินส้ม อ่านคอมเมนต์ด้วยสีหน้างุนงง

“แก้ว... ทำไมคนเขารู้ว่าเราไปห้าง”

แก้วใจเงียบไปสองวินาที ก่อนยื่นโทรศัพท์ให้ดู ในหน้าจอมีคลิปจากผู้ใช้หลายคน — ทั้งคลิปหน้าชั้นซอส... หน้าแคชเชียร์... แม้แต่ตอนถามว่า "ที่บ้านหมดแล้วเหรอ"

หมอกนิ่งไปพักใหญ่ ก่อนยกมือปิดหน้า “...พี่ดังขนาดนี้เลยเหรอ”

แก้วใจหัวเราะจนตัวงอ “ไม่ใช่พี่ดังครับ... พี่ฮาครับ!”

สิ้นประโยคนั้น บ้านทั้งหลังก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอีกครั้ง