บทที่ 3

กว่าจะถึงโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดได้ก็แสนลำบาก แต่หลังจากตรวจเสร็จ หมอกลับบอกพวกเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

แผลที่เท้าของสวีเหยาบาดเจ็บสาหัสมาก ทางเดียวในตอนนี้คือต้องตัดขา เพื่อตัดส่วนที่เนื้อตายออกไป

หากปล่อยให้แผลที่อักเสบและเป็นหนองลุกลามต่อไป เป็นไปได้สูงมากว่าจะรักษาขาข้างนั้นไว้ไม่ได้เลย

ไม่เพียงเท่านั้น ความหิวโหยอย่างรุนแรงยังทำลายระบบลำไส้และกระเพาะอาหารของเธอ หากต้องการฟื้นฟูให้กลับมาดีเหมือนเดิม อาจต้องใช้เวลาอย่างน้อย 10 ถึง 20 ปี

ฟู่เหวินอวี่ได้ยินดังนั้นก็ราวกับถูกของแข็งฟาดเข้าที่ศีรษะ เขาอึ้งไปพักใหญ่กว่าจะมีสติ จากนั้นก็เตะเก้าอี้จนล้มคว่ำด้วยความโมโห

“เป็นไปได้ยังไง?!”

“แค่แผลภายนอกนิดเดียวจะถึงขั้นต้องตัดขาได้ยังไง! ไอ้หมอเถื่อน อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อแถวนี้!”

หลินยางยางรีบเข้ามาห้ามเขาไว้

“พี่ฟู่เหวินอวี่ อย่าเพิ่งใจร้อนค่ะ”

“ต้องเป็นเพราะหมอที่นี่ไม่เก่งแน่ ๆ พอพาเธอกลับเมืองจิ่ง ต้องมีวิธีช่วยแน่นอนค่ะ!”

“พี่ชายของฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมระดับแถวหน้า ลองให้เขาดูดีไหมคะ?”

“ถ้าไม่ได้จริงๆ เรายังหาผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศได้อีกนะ”

ฟู่เหวินอวี่ถึงยอมสงบสติอารมณ์ลง แต่ในแววตายังคงมีความกระวนกระวายหลงเหลืออยู่

“ใช่ๆ ให้พี่ชายคุณช่วยดูอีกที” เขาพูดกำหมัดแน่นด้วยความไม่สบายใจ

“ตามหาหมอที่ดีที่สุดมา ต้องรักษาหายแน่นอน”

ดังนั้นพวกเขาจึงรีบพาสวีเหยากลับเมืองจิ่งอย่างทันที

หมอที่มาตรวจอาการให้สวีเหยาคือ หลินซื่อเซวียน พี่ชายของหลินยางยาง เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านบาดแผลที่เก่งที่สุดของโรงพยาบาลประจำเมือง

หลังจากเขาตรวจดูอาการบาดเจ็บของสวีเหยาเสร็จ ก็พูดกับฟู่เหวินอวี่อย่างไม่ใส่ใจว่า

“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แผลของสวีเหยาก็แค่แผลภายนอกเท่านั้น แค่พักฟื้นสักพัก รอแผลสมานตัวก็หายแล้ว”

“ส่วนเรื่องอวัยวะภายในยิ่งไร้สาระไปใหญ่ เธอแค่มีอาการขาดสารอาหารนิดหน่อยเท่านั้นเอง”

“ถ้าให้ผมเดานะ นี่คงเป็นแผนเดิมๆ ของสวีเหยาที่อยากจะเรียกร้องความสงสารจากคุณมากกว่า”

หลังจากฟังจบ ฟู่เหวินอวี่ยังคงมองเขาด้วยความสงสัย เพราะเขาก็เห็นกับตาว่าแผลของสวีเหยานั้นน่ากลัวแค่ไหน

ไม่มีปัญหาจริงใช่ไหมๆ?

หลินยางยางรีบควงแขนเขาไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“พี่ฟู่เหวินอวี่ ไม่ต้องกังวลนะคะ ฝีมือพี่ฉันเชื่อถือได้แน่นอน”

หลินซื่อเซวียนมองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ผมยังไม่ได้คิดบัญชีกับคุณเลยนะ! ไหนคุณบอกว่าจะปกป้องหลินยางยางให้ดีไง? แล้วทำไมมือเธอยังเจ็บจนถึงตอนนี้ยังไม่หายอีกล่ะ?”

“แทนที่จะมาห่วงตัวซวยอย่างสวีเหยา คุณเอาเวลามาห่วงหลินยางยางดีกว่า”

“มือของเธอเป็นมือที่ต้องใช้เป็นจิตรกรนะ ถ้าเกิดเป็นอะไรไป ผมจะเอาเรื่องคุณให้ถึงที่สุด!”

หลินยางยางยิ้มออกมาอย่างผู้ที่เข้าใจโลก

“พี่คะ อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ”

“พี่สวีเหยาคงไม่ได้ตั้งใจทำให้มือฉันเจ็บหรอกค่ะ เธอแค่คงโดนอะไรบังตาจนทำเรื่องแบบนี้ลงไปชั่ววูบเท่านั้นเอง”

“อีกอย่าง” เธอมองไปที่ฟู่เหวินอวี่ พร้อมกับเผยรอยยิ้มที่ดูเศร้าแต่เข้มแข็ง “ต่อให้หลังจากนี้จะวาดรูปไม่ได้อีกแล้ว...”

“ขอแค่มีพี่ฟู่เหวินอวี่อยู่ข้างๆ ฉันก็พอใจมากแล้วค่ะ”

“จะยอมให้เป็นอย่างนั้นได้ยังไง?” ฟู่เหวินอวี่ถูกดึงความสนใจไปตามคาด เขาจับมือหลินยางยางไว้แน่น

“หลินยางยาง สบายใจได้นะ ผมจะทำให้คุณกลับมาจับพู่กันได้อีกครั้งให้ได้!”

สองพี่น้องคู่นี้รับส่งบทกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย จนทำให้ฟู่เหวินอวี่ลืมเรื่องของสวีเหยาไปเสียสนิท

สวีเหยาเห็นจนชินชากับความสามารถในการปั้นน้ำเป็นตัวของพวกเขาแล้ว

หนึ่งสัปดาห์ก่อนตอนหิมะถล่ม จริง ๆ แล้วเธอหลบได้แล้ว แต่กลับถูกหลินยางยางผลักลงเขาอีกครั้ง ระหว่างที่ทั้งสองยื้อยุดกัน แขนของหลินยางยางเลื่อน ส่วนเธอกลับตกลงไปถึงก้นเหว

ตอนที่เธอตกลงมา ร่างกระแทกกับโขดหินอย่างแรง ข้อต่อทั่วร่างกายราวกับจะหลุดออกจากกัน ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้เธอขยับตัวไม่ได้ และไม่อาจเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้เลย

ขณะที่สวีเหยาร่วงลงจากที่สูง เธอได้ยินคำสาปแช่งอันชั่วร้ายของหลินยางยางว่า

“แกตายอยู่ที่นี่ไปเลยก็ดี จะได้ไม่ต้องกลับไปเป็นภาระใครอีก”

“ในภูเขานี้ก็มีสัตว์ป่าไม่น้อย ให้พวกมันได้กินอิ่ม ถือว่าเป็นบุญของแกก็แล้วกัน”