รักเราไม่เท่ากัน

ตั้งแต่ที่ฉันจำความได้

คุณแม่ของฉันพาฉันไปหาคุณพ่อทุกวัน

อยากจะใช้ฉันมัดคุณพ่อให้อยู่หมัด

“เรื่องในวันนั้นเป็นอุบัติเหตุ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณต้องปิดบังผม คลอดเด็กคนนี้ออกมา!”

“ต่อให้คลอดออกมาแล้ว ผมก็ไม่มีทางยอมรับเธอ!”

คุณแม่ของฉันหยิกแขนของฉันอย่างแรง ฉันทนความเจ็บปวดไม่ไหวจึงร้องไห้ออกมาทันที

“เธอเป็นลูกสาวของคุณ ทำไมคุณถึงใจร้ายขนาดนี้!”

“คนใจร้ายก็คือคุณ! ระหว่างผมกับคุณไม่ได้รักกันอยู่แล้ว ต่อให้คุณจะใช้เด็กมามัดตัวผม พวกเราก็จะไม่มีความสุข เพราะว่าผมไม่ได้ชอบคุณเลยด้วยซ้ำ!”

คนที่อยู่โดยรอบเข้ามามุงดูเยอะขึ้นเรื่อยๆ

เสียงตำหนิเริ่มดังขึ้นทุกที

คุณแม่กลับทำเหมือนไม่ได้ยิน คุกเข่าอยู่บนพื้น

และหยิกฉันอย่างแรง “ไม่ได้เรื่องเลย ฉันมีแกไว้จะมีประโยชน์อะไร!”

เสียงร้องไห้ของฉันดังขึ้นเรื่อยๆ

คุณพ่อหมุนตัวรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว จนแทบจะวิ่งเลยก็ว่าได้

คุณแม่เห็นดังนั้นจึงไม่หยิกฉันต่อ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปในทิศทางตรงกันข้าม

ฉันไม่สนใจความเจ็บปวด แล้วรีบวิ่งตามคุณแม่ไป

ฉันไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไร ความรักที่คุณแม่มีต่อคุณพ่อกลับแปรเปลี่ยนเป็นความแค