1 พร้อมที่จะแต่งงาน

เอลตัน อายุ 27 ปี

เจ้าของโรงแรมห้าดาวชื่อดังที่อยู่ในกรุงเทพมหานคร และในหลายจังหวัด

พาฝัน อายุ 21 ปี

เธอถูกแม่นำมาทิ้งไว้หน้าบ้านของเศรษฐีผัวเมียคู่หนึ่ง ตั้งแต่เพิ่งคลอดได้ไม่กี่วัน

เดวา อายุ 25 ปี

เธอเป็นพี่สาวบุญธรรมของพาฝัน สวย มีเสน่ห์น่าหลงใหล จนทำเอาเอลตันที่เจอเธอครั้งแรกถึงกับคลั่งไคล้ จนในที่สุดเขาทั้งสองคนก็มีความสัมพันธ์กันลึกซึ้ง

.

.

.

.

ตัวอย่าง

"อยู่ที่นี่พาฝันจะต้องทำอะไรบ้างคะคุณเอลตัน"

"ทำงานบ้านทุกชนิด และเธอจะต้องทำคนเดียว เพราะคนใช้เพิ่งลาออกไปเมื่ออาทิตย์ก่อน ฉันไม่อยากหาคนใช้ใหม่ ฉันก็เลยให้เธอทำหน้าที่คนใช้ก็แล้วกัน และเธอจะต้องทำอาหารให้ฉันกินทุกวันด้วย"

"ได้ค่ะคุณเอลตัน"

.

.

.

.

"ฉันตั้งปณิธานกับตัวเองเอาไว้แล้วว่า ฉันจะไม่มีทางนอกใจและนอกกายพี่สาวเธอเด็ดขาด"

"ถ้าพี่เดวามาได้ยินที่คุณพูดแบบนี้ พี่เดวาต้องดีใจมากแน่ๆเลยค่ะ"

"งั้นเธอก็เอาเรื่องที่ฉันพูดกับเธอไปบอกเดวาให้ฉันหน่อยสิ ถ้าเดวารู้เขาอาจจะมาอยู่กับฉันเร็วๆก็ได้ และเธอก็ไม่ต้องมาเป็นคนใช้บ้านฉันไปนานๆไง"

"ถ้ามีโอกาส พาฝันจะบอกพี่เดวาให้นะคะว่าคุณจะไม่นอกใจและนอกกายพี่เดวา"

"อืม ฉันต้องขอบใจเธอล่วงหน้านะ"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณเอลตัน พาฝันยินดีช่วยให้คุณได้สมหวังกับพี่เดวาเร็วๆค่ะ"

.

.

.

.

"คุณเอลตันอย่าทำแบบนี้กับพาฝันเลยนะคะ ไหนคุณเคยบอกว่าจะไม่นอกกายพี่เดวายังไงล่ะคะ"

"แต่ก่อนฉันเคยคิดแบบนั้น แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนความคิดแล้ว"

"เปลี่ยนความคิด?"

"ใช่ ที่ฉันเปลี่ยนความคิดเพราะฉันอยากทำกับเธอด้วยไง ทำกับพี่มาแล้ว ลองมาทำกับน้องสาวบ้างจะเป็นไรไป ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าพี่กับน้องใครจะเด็ดกว่ากัน"

"คุณมันคนเลว"

"ฉันเลวยังไง"

"คุณมีอะไรกับพี่สาวของพาฝันแล้ว แต่คุณจะมาทำกับน้องสาวอีกไง"

"พี่สาวเธอกับเธอไม่ได้เป็นพี่น้องแท้ๆกันสักหน่อย ทำไมฉันจะต้องแคร์"

สวบ! กึก!

"อ๊ะ!"

"คุณเอลตัน...มันเจ็บ"

"ช่วยไม่ได้ อยากซิงเองทำไม"

"เป็นความผิดของพาฝันเหรอคะ"

"เออ"

"คนชั่ว"

"ถ้าเธอด่าฉันว่าชั่วอีก ฉันจะเอาเอ็นยัดปากเธอ"

"คนใจร้าย"

"ถ้าเธออยากให้ฉันเอาเธอแรงๆ ก็ว่าฉันอีกสิ"

"..."

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ก๊อก! ก๊อก! แกร่ก!

"คุณเอลตันครับ คุณนิรุตมาขอพบคุณเอลตันครับ" ลูกน้องมือขวาเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับกล่าวรายงานเจ้าของร่างสูงที่นั่งสูบบุหรี่อยู่บนเก้าอี้ตัวหรู

"ไปบอกให้เขาเข้ามา"

"ครับคุณเอลตัน" ลูกน้องก้มหัวรับคำแล้วออกจากห้องไปบอกชายวัยกลางคนที่รออยู่ข้างนอก จากนั้นเขาก็เดินเข้ามายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของคนตัวสูงที่นั่งหน้านิ่งอยู่ ก่อนเรียวปากหยักสวยจะเอ่ยถามออกไป

"คุณมีธุระอะไรกับผมงั้นเหรอคุณนิรุต" เจ้าของใบหน้าหล่อถาม พลางนิ้วเรียวที่คีบบุหรี่อยู่ก็เอาก้นบุหรี่ลงไปบี้ดับไฟกับจานรอง

"คือ...ตอนนี้บริษัทของผมกำลังย่ำแย่ครับคุณเอลตัน ผมก็เลย...จะมาขอยืมเงินคุณเอลตันเพื่อเอาไปหมุนเวียนก่อนครับ" นิรุตเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มระคนเกรงใจ พลางในใจนึกว่าไม่รู้จะได้ตามที่ใจหวังหรือเปล่า

"เท่าไหร่ล่ะ" ร่างสูงพิงพนักเก้าอี้เอียงคอเล็กน้อย โดยดวงตาคมจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ พลางเอ่ยถาม

"หะ ห้าสิบล้านบาทครับคุณเอลตัน" นิรุตเอ่ยออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ ไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลย เมื่อเห็นนัยน์ตาคมกริบจ้องมองมายังตัวเองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"ผมจะให้คุณยืมเงินก็ได้ แต่คุณต้องให้ลูกสาวของคุณมาอยู่กับผม"

"คุณเอลตันพูดว่าอะไรนะครับ" นิรุตเอ่ยถามด้วยสีหน้ามีความตกใจและไม่เข้าใจที่ร่างสูงเอ่ยออกมา

"ผมชอบเดวาลูกสาวของคุณมานานแล้ว และผมพร้อมที่จะแต่งงานกับลูกสาวของคุณ..."

"...ถ้าคุณไปพูดกับเดวาให้ตกลงมาอยู่กับผมได้ ผมจะให้เงินคุณโดยที่คุณไม่ต้องเอาเงินห้าสิบล้านนั้นมาคืนผม"

"เอ่อ..."

"ผมเคยเจอกับเดวาครั้งนึงตอนไปเที่ยวผับ และผมก็ชอบเธอ" ทีแรกเขาก็ไม่รู้หรอกว่าเดวาเป็นลูกสาวของนิรุตที่เขารู้จักในวงการธุรกิจมานานแล้ว แต่พอหลังจากคืนนั้นเมื่อสามเดือนก่อน เขาก็สืบจนรู้ว่าเดวาเป็นลูกสาวของนิรุตนั่นเอง

"อ๋อครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะลองไปคุยกับเดวาก่อนนะครับคุณเอลตัน"

ย้อนกลับไปเมื่อสามเดือนก่อน

ผับหรูแห่งหนึ่ง

พลั่ก!

"อ๊ะ! ขอโทษค่ะ" เดวาที่เดินจะไปเข้าห้องน้ำด้วยอาการมึนเมาร้องอุทานขึ้น เมื่อชนเข้ากับร่างสูงที่เดินออกจากห้องน้ำมา

"คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า" เจ้าของเสียงทุ้มนุ่มก้มถามยังร่างบางที่อยู่ในอ้อมอกของตัวเอง โดยมือของเขาประคองร่างของเธออยู่

"ไม่ค่ะ งั้นฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" พูดจบ เดวาก็ผละออกจากแผงอกกว้างแล้วเข้าห้องน้ำไป โดยนัยน์ตาคมมองตามหญิงสาวที่เข้าห้องน้ำไปด้วยความรู้สึกชอบและพึงพอใจในตัวเธอ

เมื่อเดวาทำธุระให้ห้องน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ออกมา จึงเห็นว่าร่างสูงที่เธอเดินชนเมื่อกี้ยังยืนอยู่ เมื่อเห็นเช่นนั้น เรียวปากสวยที่เคลือบด้วยลิปสติกราคาแพงก็เอ่ยถามขึ้น

"ทำไมคุณยังยืนอยู่ตรงนี้คะ ทำไมถึงไม่ไปนั่งที่โต๊ะ"

"ผมรอคุณ" เรียวปากหนาบอก พลางสายตาคมก็จ้องมองไปยังเจ้าของใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกถูกใจ

"รอฉัน?"

"ใช่"

"รอทำไมคะ"

"ผมรอที่จะออกไปพร้อมกับคุณ"

"รอออกไปพร้อมฉัน?"

"ครับ"

"ทำไมต้องรอออกไปพร้อมฉันด้วยล่ะคะ"

"ผมอยากนั่งดื่มกับคุณ"

"ดื่มเหล้ากับฉัน?"

"ช่วยนั่งดื่มเป็นเพื่อนผมหน่อยนะครับ"

"ให้ฉันนั่งดื่มเหล้าเป็นเพื่อนคุณเนี่ยนะคะ เพื่ออะไรกัน"

"ถือซะว่าผมจะให้คุณไถ่โทษที่คุณเดินชมผมเมื่อกี้ก็แล้วกันนะครับ"

"เอางั้นก็ได้ค่ะ"

"คุณชื่ออะไรครับ"

"ฉันชื่อเดวาค่ะ แล้วคุณล่ะคะชื่ออะไร"

"ผมเอลตันครับ งั้นเราไปดื่มกันเถอะครับ" ว่าแล้ว เอลตันก็พาเดวาไปนั่งดื่มที่โต๊ะของเขา

สองชั่วโมงผ่านไป

หลังจากที่เอลตันกับเดวาดื่มเหล้ากันมาจนสองชั่วโมงเศษ ด้วยความที่ต่างคนต่างเมาจนขาดสติสัมปชัญญะ ทั้งคู่จึงพากันไปโรงแรม และทั้งสองก็มีอะไรกัน

"อ๊ะ อ๊า ค คุณเอลตัน ฉันใกล้แล้วค่ะ"

"อื้ม ซี้ดด ผมก็ใกล้แล้ว"

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!

"อ๊า อ๊า อ๊า"

"อ อาา" และแล้ว ทั้งสองคนก็ได้ไปถึงจุดหมายปลายทางเป็นรอบที่สาม พร้อมกับน้ำกามสีขาวขุ่นทุกหยาดหยดเข้าไปอยู่ในถุงยางอนามัย จากนั้นเอลตันก็ทิ้งตัวนอนลงข้างๆร่างเย้ายวนที่นอนหอบหายใจถี่ๆอยู่ ก่อนที่มือหนาจะดึงถุงยางอนามัยออกจากแก่นกายลำใหญ่ แล้วโยนทิ้งลงไปข้างๆเตียงนอน พลางริมฝีปากหนาก็เอ่ยออกมา

"ผมชอบคุณนะเดวา"

"ฉันก็ชอบคุณค่ะคุณเอลตัน"

จากนั้นไม่นาน ทั้งสองก็เข้าสู่ภวังค์นิทรา

วันต่อมา

"ผมต้องขอโทษคุณด้วยนะครับ ที่เมื่อคืนผมได้ล่วงเกินคุณ" เอลตันบอกกับเดวาที่ยังนอนอยู่บนเตียง โดยร่างของเธอยังเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา

"ไม่เป็นไรค่ะ เมื่อคืนฉันก็เมามากเหมือนกันจนขาดสติยับยั้งชั่งใจ"

"ผมจะรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนะครับคุณเดวา" เขารู้สึกชอบเธอ เขาจึงอยากรับผิดชอบเธอ

"ไม่เป็นไรค่ะ คุณเอลตันไม่ต้องมารับผิดชอบฉันหรอกค่ะ มันเป็นความผิดของฉันด้วยค่ะที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ"

"แต่ผมอยากรับผิดชอบคุณจริงๆนะครับ"

"มันดูจะเป็นการเอาเปรียบคุณค่ะ ถ้าจะให้คุณต้องมารับผิดชอบ ทั้งๆที่ฉันก็ไม่รู้จักห้ามใจตัวเอง"

"คุณอย่าคิดมากสิ ผมต้องการรับผิดชอบคุณจริงๆนะครับ"

"คือ...ฉันยังไม่พร้อมที่จะให้คุณมารับผิดชอบค่ะ"

"งั้นผมรอให้คุณพร้อมก่อนก็แล้วกัน ผมจะยังไม่รีบนะครับ"

"ค่ะ"

และหลังจากคืนนั้น ทั้งคู่ก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

"งั้นเอาเป็นว่าวันนี้ผมจะโอนเงินให้คุณก่อนเลยก็แล้วกัน และผมหวังว่าคุณจะไปพูดกับเดวาได้สำเร็จ"

"ครับคุณเอลตัน ผมจะไปพูดกับเดวาให้ยอมรับข้อเสนอนี้ครับ"

"งั้นก็เอาเลขบัญชีของคุณมา" เรียวปากหนาบอก จากนั้นนิรุตก็หยิบปากกาที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเขียนเลขบัญชี ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้น

"งั้นวันนี้ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณเอลตัน"

"เชิญ" ว่าแล้ว นิรุตก็ออกจากห้องไปด้วยท่าทีโล่งใจที่ได้เงินไปเป็นทุนหมุนเวียนในบริษัทต่อ