ตอนที่13

เมื่อขึ้นมาถึงห้องนอนปรางก็โทรหามายด์ทันที

”ฮัลโหล..มายด์ แคทเป็นไงบ้างล่ะ”

“กินยาแล้วก็นวดยาที่ข้อเท้าตอนนี้เข้านอนไปแล้ว”มายด์ตอบ

”แล้วมันบวมมั้ยที่ข้อเท้าอ่ะ”ปรางถามต่อ

”ที่เห็นก็ไม่บวมนะ เราคงคิดมากกันไปเองแหละ”มายด์พูด

”เดี๋ยวพรุ่งนี้ปรางไปรับไปมหาลัยนะ”ปรางบอก

”แคทจะยอมเหรอ”มายด์พูด

”ก็อย่าบอกแคทสิ ธรรมดาออกจากบ้านกี่โมงล่ะ”ปรางถาม

”ก็ประมาณ8โมงอ่ะ”มายด์บอก

”งั้นพรุ่งนี้เจอกัน”ปรางพูดเสร็จก็วางสาย

ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้อง ปรางเดินไปเปิดเห็นปรินยืนอยู่ที่หน้าประตู

“มีอะไรคะพี่ปริน”ปรางถาม

“แคทเป็นไงบ้าง”ปรินถามน้อง

“ไม่เป็นไงค่ะกินยา นวดขาแล้วก็นอนไปแล้ว”ปรางบอกพี่ชาย

“ปรางพี่ขอเบอร์แคทหน่อยสิ”ปรินพูด

“ไม่ได้ ถ้าแคทรู้เอาปรางตายแน่เลย”ปรางส่ายหัว

“แคทจะรู้ได้ยังไงว่าปรางบอกพี่” ปรินถาม

“แคทไม่เคยให้เบอร์กับใครเลยนะนอกจาก พ่อ แม่ น้องชายแล้วก็มีแค่มายด์กับปรางเท่านั้น ขนาดในโทรศัพท์ก็บันทึกไว้แค่นั้น ถ้าพี่ปรินมีเบอร์แคทก็คงไม่ต้องถามหรอกว่าได้มายังไง”ปรางบอก

ปรินถึงกับอึ้ง

“ไหนเราบอกว่าจะช่วยพี่ไง นะ นะบอกมาเถอะ”ปรินอ้อนน้องสาว

ปรางมองหน้าพี่แล้วก็อดสงสารไม่ได้ สงสัยเธอต้องยอมโดนแคทว่าจริงๆ

“ก็ได้ค่ะ เห็นว่าเป็นพี่ปรินหรอกนะคะ เอามือถือมาค่ะเดี๋ยวกดให้”ปรางบอก

ปรินยิ้มพลางส่งมือถือให้ปราง

“แต่ วันนี้ห้ามโทรไปนะคะ แคทหลับไปแล้ว”ปรางพูดกับพี่พร้อมกับส่งมือถือคืนให้

“รู้แล้วจ้า”ปรินพูด

“เออ!พี่ปรินพรุ่งนี้แวะไปรับแคทกับมายด์ที่บ้านด้วยนะ ต้องถึงบ้านมายด์ก่อน8โมงนะคะ”ปรางรีบบอกพี่

“โอเค งั้นเราก็รีบนอน เดี๋ยวจะตื่นไม่ทัน” ปรินบอก

เช้าวันรุ่งขึ้น แคทกับมายด์กำลังเตรียมจะออกจากบ้าน โดยมีเสียงป้ามลบ่นเพราะอยากจะไปส่งแคทกันมายด์ที่มหาลัยเพราะเห็นว่าแคทเจ็บขา ไม่อยากให้หลานไปรถเมล์แต่ไม่ว่าจะพูดยังไงแคทก็ไม่ยอม ป้ามลได้ยินเสียงรถมาจอดหน้าบ้าน

“ใครมาแต่เช้าล่ะสี”ป้ามลถามน้าสี

“คุณปรางกับคุณปรินมาคับ”น้าสีบอก

ปรางกับปรินเดินเข้ามาแล้วยกมือไหว้ป้ามล

“สวัสดีคับ..ค่ะป้ามล”ป้ามลรับไหว้

“ไหว้พระเถอะลูก มารับแคทกับมายด์เหรอ”ป้ามลพูด

“ใช่ค่ะ”ปรางเป็นคนตอบ

“ดีเลย ป้าอยากจะไปส่งเขาเหมือนกันเพราะยายแคทขาเจ็บ ป้าไม่อยากให้ไปรถเมล์แต่พูดแค่ไหนยายแคทก็ไม่ยอมท่าเดียว”ป้ามลบอก

“ดื้อเหรอเรา”ปรินหันไปพูดกับแคท

“แคทไม่ได้เป็นอะไรมาก ไปไหวค่ะแล้วอีกอย่างป้ามลก็ต้องไปทำงานด้วย ไม่ได้ดื้อสักหน่อย”แคทพูด

ตอนท้ายเสียงเบาๆพูดแค่ให้ปรินได้ยิน

“งั้นไปพร้อมพี่กับปรางเพราะทางเดียวกันอยู่แล้ว”ปรินยิ้ม

“ไปกันได้แล้วเดี๋ยวจะสาย”ป้ามลบอก

ทุกคนหันไปยกมือไหว้ป้ามลแล้วเดิน

ออกมาขึ้นรถที่หน้าบ้าน

ปรางกับมายด์คอยเดินข้างแคทเพราะกลัวว่าแคทจะล้ม

แคทได้แต่ยิ้มขำเพื่อน

เมื่อมาถึงมหาลัย ปรินขับรถมาจอดส่งที่หน้าคณะเลยเพราะไม่อยากให้แคทต้องเดินไกล

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”แคทบอก

ปรินยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

พอลงจากรถแล้วสาวๆก็พากันเดินไปที่ตึกเรียน

“แคท แคท”ศิวาเรียกพร้อมทั้งเดินเข้ามาหา

“ดีขึ้นหรือยัง”ศิวาถาม

“ดีขึ้นแล้วค่ะ”แคทตอบ

“ดีแล้วล่ะ เย็นนี้ถ้ายังไม่ไหวก็งดซ้อมไปก่อนก็ได้นะ”ศิวาพูด

“ก็ว่าจะไปนะคะแต่คงไม่ได้ซ้อม ไปดูมายด์กับปรางอ่ะค่ะ”แคทพูด

“งั้น ตอนเย็นเจอกันนะ”ศิวาพูดจบแล้วก็เดินไปทางตึกเรียน

“พี่ศิวานี่ตื้อจริงๆเลยนะ มีความพยายามมากเลย”ปรางพูดแล้วก็พากันเดินเข้าห้องเรียน

ตอนพักกลางวันแคท มายด์และปรางนั่งกันอยู่ที่ม้าหินออน่หน้าตึกเรียน

ปิ๊งเสียงไลน์ในมือถือแคทดังเตือนว่ามีคนทักมา แคทหยิบมือถือขึ้นมาดูว่าเป็นใคร

ปรินเพิ่มคุณเป็นเพื่อนจากหมายเลขโทรศัพท์ แคทอ่านจบหันไปมองหน้าปรางทันที

“ปราง นี่ให้เบอร์ชั้นกับพี่ปรินเหรอ”แคทถามถาม

ปรางหันมาทำหน้าสำนึกผิด

“ก็พี่ปรินเขาบอกว่าเผื่อจะเอาไว้ถามเกี่ยวกับขาที่เจ็บอ่ะ เพราะเมื่อวานพอแม่ชั้นรู้ก็โวยวายบ้านแทบแตก แม่บ่นและก็บอกให้พี่ปรินมาคอยดูแลแก แม่บอกว่าแกต้องเจ็บก็เพราะช่วยชั้นเพราะอย่างนั้นต้องช่วยกันรับผิดชอบ”ปรางบอก

แคทถอนหายใจเพราะรู้จักแม่ของปรางดีว่าเป็นยังไงและก็รู้อีกด้วยว่าแม่ปรางค่อนข้างชอบเธอมาก

“ฝากบอกแม่ด้วยว่าชั้นไม่ได้เป็นอะไรมาก ไม่ต้องห่วง และอีกอย่างพี่ปรินเองก็ต้องทำ งานถ้าต้องมาดูแลชั้นอีกเดี๋ยวพี่เขาจะยิ่งเหนื่อย”แคทบอกกับปราง

แคทก้มมองมือถือในมือ จริงๆแล้วเธอไม่ชอบรับใครมาเป็นเพื่อนมากนัก เธอจึงไม่เคยยอมให้เบอร์ของเธอกับใครนอกจากพ่อ แม่ น้องชายและก็มายด์กับปรางที่เป็นเพื่อนสนิทเท่านั้น สำหรับปริน แคทคิดว่าเขาก็คงแค่หวงเธอแบบปรางและอีกอย่างพ่อเธอก็ฝากให้เขาช่วยดูแลอีกด้วย เขา

คงจะรู้สึกผิดถ้าดูแลไม่ดี แคทจึงรับเขาเป็นเพื่อนด้วยความเต็มใจ พอเธอกดรับก็มีข้อความเข้ามาทันที

ปริน : เป็นไงบ้างเรา ดีหรือยัง

แคท: ดีขึ้นมากแล้วค่ะ

ปริน: อย่าลืมกินยา และก็อย่าเดินมากนักล่ะ

แคท: ค่ะ พี่ปรินทำงานเถอะค่ะ

ปริน: ตอนนี้พักเที่ยงนะคับ แล้วกินข้าวหรือยัง

แคท: ทานแล้วค่ะ แล้วพี่ปรินทานหรือยังคะ

ปริน: ทานแล้วคับ งัเนเจอกันตอนเย็นนะ

แคท:ค่ะ

หลังจากนั้นอีกสองวันขาแคทก็หายเป็นปกติ แคทบอกกับปรางว่าไม่ต้องมารับตอนเช้าแล้วเพราะเธอเกรงใจแต่กลายเป็นว่าแม่ของปรางโทรมา

หาเธอบอกว่าถ้าอยากให้แม่สบายใจก็ให้ไปกลับพร้อมกับปราง แคทขัดแม่ของปรางไม่ได้ก็เลยต้องทำตามนั้น