บทที่ 1.4

สนามบินสุวรรณภูมิ

เคลวินเข็นรถที่เต็มไปด้วยกระเป๋าเดินทางออกมายังประตูทางออก นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาที่เมืองไทยแต่ภาษาไทยของเขาก็อยู่ในระดับดีเยี่ยม เพราะเขาทั้งเรียนพูด อ่าน เขียนอย่างจริงจัง ที่จริงเขาพูด อ่าน เขียน ได้ทั้งภาษาอังกฤษ จีน ไทย อย่างคล่องแคล่ว

ตลอดหลายปีมานี้เขาต้องย้ายไปประเทศต่างๆ เพราะพ่อของเขาเดินทางไปทำธุรกิจ หากไม่อยู่ที่อเมริกาก็ปักหลักที่จีน จนหลังๆ มานี้พ่อกับแม่หย่ากัน พ่อก็ขายหุ้นและย้ายไปทำธุรกิจที่อเมริกาอย่างถาวร

ตอนหย่าแรกๆ เนื่องจากคำสั่งศาล อย่างน้อยหลี่ชิงผู้เป็นพ่อก็ยังอนุญาตให้เขาได้เจอแม่ปีละสองสามครั้ง แต่ตอนรู้ว่าเคลวินอยากเรียนกฎหมายอย่างแม่ พ่อของเขาที่อยากให้เรียนบริหารก็ขู่ หากไม่ยอมเรียนบริหารก็จะไม่ส่งให้เขาเรียนต่อ

เขาโมโหบอกพ่อว่าจะมาอยู่กับแม่ ทำให้สองคนพ่อลูกทะเลาะกันอย่างรุนแรง

เคลวินตัดสินใจต่อต้านพ่อเป็นครั้งแรก เขาย้ายออกมาอยู่คนเดียว คิดจะหางานทำเพื่อส่งตัวเองเรียน ในตอนนั้นเองที่เขารู้ว่า...แม่จากไปแล้วทั้งยังเป็นเวลาถึงสี่ปี

หากไม่ใช่เพราะได้เจอกับผู้เป็นป้าตอนพ่อไม่อยู่ เขาคงไม่มีวันรู้ว่าแม่ที่เขาเฝ้ารอคอย...ไม่มีวันเดินทางมาหาเขาแล้ว

นอกจากมาเยี่ยมเขา ผู้เป็นป้ายังหอบพินัยกรรมที่บอกว่าทรัพย์สมบัติที่เป็นชื่อของแม่ มันได้ถูกยกให้เขาทั้งหมด

ที่น่าตกใจคือป้าของเขาเองก็มอบส่วนของตนให้เขาเช่นกัน ดังนั้น...อยู่ๆ เคลวินก็กลายเป็นหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทในเครือเจเอ็มอี แม้จะมีกานดาเป็นผู้ดูแลผลประโยชน์ให้จนกว่าเขาจะบรรลุนิติภาวะก็ตาม

 ทรัพย์สมบัติที่เขาได้รับไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้เคลวินตัดสินใจย้ายมาเมืองไทย เหตุผลหลักๆ คือ....เพราะเขาโกรธโกรธมาก

พ่อไม่เคยบอกอะไรเลย เขาไม่รู้ว่าแม่เสีย ไม่เคยระแคะระคายเรื่องนี้ สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้เกี่ยวกับแม่ คือพ่อบอกว่าแม่อาจแต่งงานใหม่ไม่มาหาเขาอีก!!

เคลวินเดินออกมาเรียกรถแท็กซี่หน้าสนามบิน เขาช่วยคนขับขนกระเป๋าขึ้นท้ายรถ ไม่นานเขาก็มายืนเงยหน้ามองประตูกดกริ่งสัญญาณหน้าบ้าน

“ที่นี่คฤหาสน์คุณอนุชา สุขสันติการหรือเปล่าครับ” เคลวินเอ่ยถามคนที่วิ่งออกมาเสียงเรียบ

คนสวนของคฤหาสน์มองเขาเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “คุณหนูเคลวินเหรอครับ” สินชัยเอ่ยถามอย่างตกใจเนื่องจากไม่คิดว่า ‘คุณหนู’ จะกลายเป็นชายหนุ่มผู้หล่อเหลา

“ครับ” เคลวินพยักหน้าช้าๆ

“เห็นคุณผู้หญิงบอกว่าคุณหนู...เอ่อ...คุณเคลวินจะมาอาทิตย์หน้า เข้าบ้านก่อนสิครับคุณท่านทั้งสองอยู่ข้างใน” สินชัยกุลีกุจอช่วยเขายกกระเป๋า

“เดี๋ยวผมลากเอง” เคลวินพยายามพูดอย่างสุภาพ แต่เพราะเขายังติดนิสัยเดิมอยู่น้ำเสียงจึงยังติดจะเย็นชาเล็กน้อย

สินชัยรีบวางลงเพราะกลัวจะทำให้เขาไม่พอใจ

“มันหนักน่ะครับ ยกใบเล็กเข้าไปแล้วกันนะครับ” เคลวินรีบพูดต่อเพราะเห็นสีหน้าอีกฝ่าย นั่นทำให้สีหน้าของสินชัยดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะรีบลากกระเป๋าใบนั้นแล้วเดินนำเข้าไปด้านใน

“ผมชื่อสินชัยครับ เป็นคนดูแลสวนของคฤหาสน์ จะเรียกว่านายสินเฉยๆ ก็ได้”

“ครับ” เคลวินตอบรับสั้นๆ

ขณะที่เดินตามสินชัยเข้าไปในด้านใน เคลวินมองไปรอบๆ คฤหาสน์กว้างขวาง เขาชินแล้วกับการที่เห็นบ้านหลังใหญ่โตแต่มีคนอาศัยอยู่ไม่กี่คน

บ้านของพ่อเขาที่อเมริกาก็เป็นแบบนี้ เขามักจะต้องอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่เสมอ เพราะพ่อต้องออกไปทำงาน บางครั้งก็ไปติดต่อธุรกิจหลายวันจึงจะกลับ

ถึงจะบอกอย่างนั้น แม้พ่อจะอยู่ก็ใช่ว่าเขาจะได้เจอนอกจากว่าอีกฝ่ายจะเรียกหา เดือนหนึ่งเรียกได้ว่าเขาพบหน้าพ่อแทบจะนับครั้งได้เลยทีเดียว

เสียงหัวเราะของเด็กผู้หญิงดังข้ามกำแพงมา เคลวินหันไปมอง แต่ที่มองเห็นคือต้นชมพู่ที่กำลังแข่งกันออกผล เขานึกสงสัยว่าเจ้าของบ้านคงจะดูแลมันเป็นอย่างดีแน่

“เคลวิน” เสียงตื่นเต้นดีใจของกานดาทำให้เคลวินดึงสายตากลับมา

“จะมาทำไมไม่บอกป้าล่วงหน้า ป้านึกว่าอีกสองสามวันเสียเลยไม่ได้ไปรับที่สนามบิน แล้วนี่มายังไงจ้ะลูก” กานดาเดินเข้ามาสวมกอดร่างสูงซึ่งเขาก็ยินยอมให้ผู้เป็นป้ากอดโดยดี

กานดามีใบหน้าคล้ายกับแม่ของเคลวิน ยิ่งเวลาที่ทั้งสองยิ้มก็ยิ่งเหมือนกัน เห็นรอยยิ้มนั้นเขาอดคิดถึงแม่ขึ้นมาไม่ได้ “ผมไม่อยากรบกวนครับเลยมาแท็กซี่” เคลวินวางกระเป๋าลงพร้อมกับกระพุ่มมือไหว้

“รบกวนอะไรกัน เราไม่ใช่คนอื่นคนไกลเสียหน่อย มาเถอะคุณลุงอยู่ข้างใน” กานดาดีใจสุดๆ ที่เห็นหน้าหลานชายสุดรัก

เด็กหนุ่มอยู่พูดคุยกับกานดาและอนุชาอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ได้เข้าไปในห้องนอนกว้างขวางตบแต่งเรียบง่าย โทนห้องสีขาวน้ำตาลดูกลมกลืนอย่างมีสไตล์ ดูเหมือนห้องนี้จะตกแต่งเพื่อเขาโดยเฉพาะ ร่างสูงเดินไปยังประตูกระจกพร้อมกับเปิดออกไปยังระเบียงด้านนอก

“ชอบไหมจ้ะ” กานดาถามเขายิ้มๆ

“ชอบครับ ขอบคุณคุณป้ามาก”

“ชอบก็ดีแล้ว”