เสแสร้งแกล้งทำ

วันนี้เป็นวันนึงที่เธอรู้สึกเบื่อมากๆเลยจะบอกให้.. วันนี้เป็นวันที่ต้องเรียนวิชาเลือกอิสระ.. และเธอก็ลืมไปสนิทว่าเธอน่ะเรียนวิชาเดียวกันกับอดีตสามีเธอ.. แต่ก็โชคดีอย่างนึงที่ไม่มีเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่ออย่างหนิง.. หนิงไม่ได้เลือกเรียนวิชานี้.. วิชานี้มันออกไปทางแนวศิลปะออกแบบเสียมากกว่า ช่างมันเถอะเธอขอเวลาอีกนิดไม่นานมันก็จะผ่านไป..

  

  “ นั่งด้วยคนได้ไหม?” 

  

  แก้วเงยหน้าขึ้นไปมองยังต้นเสียง.. น้ำเสียงแบบนี้.. 

  

  “ ค่ะ.. เชิญค่ะ…” เธอแทบจะร้องไปทันทีที่ได้เห็นและได้ยินน้ำเสียงแบบนี้.. พี่พัท.. พี่ชายที่แสนดีของเธอ..

  

  “ พี่ชื่อพัทนะ.. เป็นรุ่นพี่เราสองปี.. แล้วเราล่ะชื่ออะไร?” 

  

  “ แก้วค่ะ.. ยินดีที่ได้รู้จัก.. ” 

  

  รอยยิ้มที่เธอมักจะมีให้กับพี่พัทในเมื่อก่อนมันถูกนำออกมาใช้อีกครั้ง..เธอดีใจที่อย่างน้อยเธอก็ได้เจอคนดีๆแบบพี่พัทอีกครั้ง.. ครั้งนี้ไม่ว่าพี่พัทพูดอะไรเธอก็จะรับฟัง.. เธอยินดีรับฟังพี่พัท.. พี่พัท.. พี่ชายที่แสนดีของแก้ว…

  

  เอกพลรีบเดินเข้ามาในคลาสเรียน.. เมื่อมาถึงเขาก็เห็นไอ้พัทนั่งคุยกับเมียเขาอยู่มันเลยทำให้เขาต้องรีบเดินไปยังที่ที่สองคนนั้นนั่งอยู่.. ไม่ได้ๆเขาจะปล่อยให้ไอ้พัทอยู่ใกล้แก้วเกินไปไม่ได้….

  

  “ ไอ้พัท.. ไม่รอกูเลยนะมึง… อ้าวน้องคนนี้นี่เอง.. นั่งด้วยคนนะ…”  เอกพลไม่รอคำตอบของแก้วเขารีบลงงไปนั่งข้างๆแก้วทันที.. ตอนนี้ด้านซ้ายมือของแก้วมีเขานั่งอยู่และด้านขวามีไอ้พัทนั่งอยู่.. 

  

  แก้วถึงกับต้องถอนหายใจออกมายาวๆเพราะตอนนี้เธอเองก็เริ่มรำคาญอดีตสามีของเธอแล้วนะ.. ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะดีใจจนอายม้วนไปเลย.. แต่ตอนนี้วินาทีนี้.. เธอไม่อินกับการกระทำของเขาเลย.. เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนกับการกระทำของเขาต่างหาก.. แต่เธอต้องฝืนทำเป็นยิ้มและแสดงออกมาว่าเธอจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างเกี่ยวกับเขา.. แต่ในความเป็นจริงนั้น.. มันไม่ใช่ ไม่ใช่เลยสักนิดเธอจำได้ดี เธอจำทุกคำพูดของเขาได้ทุกคำ..

  

  หลังจากนั้นเธอและพวกเขาก็เริ่มติดต่อกันมากขึ้นกว่าเดิมเพราะมันมีงานที่ต้องทำร่วมกัน..ถึงแม้ว่าเธอไม่อยากจะให้ความร่วมมือมากนักแต่เธอก็ต้องทำ.. เธอต้องรีบทำให้ตัวเองจบให้เร็วที่สุด…

  

  “แก้ว… ทางนี้…” 

  

  ^__^

  

  “มาค่ะเดี๋ยวแก้วช่วยถือ…”  เธอรีบเข้าไปช่วยพี่พัทถือของต่างๆนาๆทันที.. วันนี้มีงานที่จะต้องทำร่วมกัน.. พวกเธอต้องหาสถานที่คนในกลุ่มสนใจและต้องวาดมันขึ้น… โจทย์ในครั้งนี้ก็คือ.. ต้องปรับเปลี่ยนและเพิ่มเติมบางสิ่งบางอย่างลงไปให้สอดคล้องกับโจทย์ที่ได้รับ.. และโจทย์ของพวกเธอที่ได้รับนั้นก็คือ… เมืองใหม่ในอดีตที่เก่าแก่… มันยากมากนะเธอเองก็ไม่เข้าใจความหมายของมันเลย.. เมืองใหม่ในอดีตที่เก่าแก่… มันคืออะไร.. เมืองใหม่น่ะเธอพอเข้าใจ.. แต่อดีตที่เก่าแก่นี่สิ.. คืออะไรกัน… เธอจำได้ว่าเธอไม่เคยทำโปรเจ็กนี้เลยด้วยซ้ำ.. ดูเหมือนว่าการย้อนกลับมาในอดีตของเธอในครั้งนี้มันดูเหมือนมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปบ้างเล็กน้อย.. อย่างเช่นเธอมีเพื่อนมาเพิ่มอีกสองคน.. ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง.. 

  

  “ไม่ต้องๆ เราไปนั่งรอดีกว่าและช่วยกันคิดว่าเราจะวาดอะไรออกมา.. และเราจะช่วยกันสร้างเมืองจำรองของเราออกมาแบบไหน..”  พัทไม่อยากให้มือเล็กๆของแก้วต้องหยาบกระด้าง.. เขาอยากให้แก้วแค่นั่งนิ่งๆและปล่อยให้งานที่ต้องใช้แรงเป็นหน้าที่ของผู้ชายก็พอ…

  

  “ ก็ได้ค่ะ.. ”

  

  สามคนนั่งสุมหัวกันช่วยกันออกความคิดและสุดท้ายงานที่ทุกคนวางแผนไว้ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา… 

  

  แก้วมองพี่พัทวาดรูปโครงร่างของเมืองที่เป็นหัวข้อสำคัญของงานเธอก็ต้องอึ้ง.. พี่พัทวาดรูปเก่งมากเรื่องนี้เธอไม่เคยรู้มาก่อน.. เธอไม่รู้จริงๆนะ.. ดูสิสิ่งที่พี่พัทวาดมันดูคล้ายกับโลกอนาคตที่เธอพึ่งจะจากมา…

  

  “ ทำไมพี่พัทวาดรูปนี้ล่ะคะ?” 

  

  “ อ๋อ.. นี่น่ะเหรอ? พี่ฝันว่าอยากจะให้มันออกมาเป็นแบบนี้น่ะ.. พี่อยากให้ตรงนี้มันมีพื้นที่ที่ให้คนมาทำกิจกรรมกันเยอะ.. พี่กลัวว่าอีกไม่นานทุกคนจะล่ะทิ้งความฝันของตนเองและหมกมุ่นอยู่กับเทคโนโลยีมากจนเกินไป.. พี่เลยอยากให้มันมีพื้นที่ตรงนี้..” พัทชี้ไปยังพื้นที่โล่งใกล้บึงกว้าง.. 

  

  “ ตรงนั้น… พี่อยากให้มีคนสร้างและปรับปรุงให้มันมีพื้นที่สำหรับมาทำกิจกรรมแต่จะไม่ละทิ้งความเก่าแก่ของวันนี้ไป.. พี่อยากให้ด้านข้างตรงนู้น.. สร้างเป็นสะพานไม้.. มีศาลาทรงแปดเหลี่ยม.. มีเรือเอาไว้พายให้คนมาพายเล่นและเก็บรูปแห่งความประทับใจเอาไว้… พี่ลองไปค้นหาดูในห้องสมุดเกี่ยวกับรูปภาพเก่าๆสมัยรัชกาลที่ห้า วังของพระองค์ท่านสวยดี.. พี่ชอบ พี่อยากให้คนธรรมดาอย่างเรามีโอกาสได้ย้อนกลับไปในยุคในสมัยนั้น.. พี่ว่าถ้าเราได้ถ่ายรูปเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึก.. มันก็จะดูเหมือนกับว่าเราได้ย้อนกลับไปในช่วงรัชสมัยนั้นด้วย… ไม่รู้สิ..  พี่คิดแบบนั้นจริงๆ…” 

  

  แก้วนั่งมองพี่พัทอย่างอึ้งๆ.. พี่พัทจะรู้ไหมนะว่ามันจะเกิดขึ้นจริง.. แต่มันไม่ใช่ตรงนี้แต่จะเป็นบริเวณติดกันต่างหาก.. พี่ชายของเธอ.. ยังคงเป็นคนดีเสมอ.. พี่ชายที่แสนดีของเธอ….

  

  เอกพลต้องเบ้ปากใส่เพื่อนของเขาทันที.. อยากเอาหน้าว่างั้นเถอะ.. ไม่เป็นไรเรื่องค่าใช้จ่ายในการสร้างโมเด็ลเดี๋ยวเขาจัดการเอง.. 

  

  ….

  

  “อื้อ…” 

  

  “ตื่นแล้วเหรอ? หลับสบายไหม?” 

  

  0///0

  

  แก้วถึงกับหน้าแดงเพราะความเขินอายท้ันที… เธอไม่ได้ช่วยงานอะไรพวกเขาเลยสักนิด.. ไม่ช่วยไม่ว่าแต่ยังมาหลับโชว์พวกเขาอีกต่างหาก… มันน่าอายชะมัด…

  

  “ เอ่อ… ขอโทษนะคะที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย.. น่าอายจัง.. แถมยังมานอนหลับกินแรงพี่ๆอีก…” 

  

  หึหึหึ….

  

  “ แค่น้องแก้วมาด้วย…ก็ถือเป็นกำลังใจให้พี่ทำงานได้สำเร็จลุล่วงแล้วครับ…” เอกพลรีบตอบทันที… จะว่าไปตลอดที่แก้วหลับเขาก็ได้แต่จ้องมอง.. ใบหน้าของแก้ว.. ทำให้เขานึกถึงวันวานที่เขาได้นอนกอดเธอเอาไว้.. เราสองคนกกกอดกันบนเตียง.. เตียงที่มีแค่เรา… เราสองคนทำอะไรต่อมิอะไรกันบนเตียงกว้าง.. และเตียงนั้น.. กลับเป็นเขาที่พาคนอื่นขึ้นไปนอน.. เตียงของเรา.. เตียงรักของเรา..

  

   แก้วถึงกับต้องเบ้ปากใส่ทันที.. เธอรู้สึกเบื่อหน่ายที่จะต้องฟังคำหวานเลี่ยนของเขา.. สำหรับคนอื่นอาจจะคิดว่าเป็นคำที่หวานหยดรื่นหูและทำให้หลงไหลแต่สำหรับเธอ… มันคือคำที่ขมจนเธอกลืนไม่ลง… เธอไม่มีวันที่จะหลงคารมคำพวกนั้นอีกแล้ว….

  

  “ แล้วเรื่องสร้างเมืองจำลอง.. เราจะเริ่มกันวันไหนคะ? แล้วจะไปทำที่ไหนดี…” 

  

  “ พี่ยังไงก็ได้เริ่มวันไหนก็ได้แล้วมึงล่ะไอ้เอก.. ว่างวันไหน?” พัทไม่ติดนะเขาทำได้ตลอด.. แต่เรื่องสถานที่.. คงจะต้องดูอีกทีว่าจะไปทำที่ไหนดี…

  

  “ วันไหนก็ได้สะดวกทุกเมื่อ.. น้องแก้วนัดมาเลยพี่พร้อมครับ…”  เอกพลยิ้มให้กับเมียของเขาด้วยความดีใจ.. เขาดีใจที่อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้เกลียดขี้หน้าเขา.. โชคดีที่มีแค่เขาเท่านั้นที่จำได้.. ขอบคุณสวรรค์.. 

  

  “ งั้นเอาแบบนี้ไหมคะ.. รอแก้วถามพ่อกับแม่ก่อน.. บ้านแก้วพอมีที่ว่างด้านหลังอยู่ ถ้าอยากได้ของอะไรก็เดินไปซื้อไม่ไกล.. แบบนั้นน่าจะสะดวกกว่า… แล้วเวลาไปกลับมันก็สะดวกด้วยบ้านแก้วอยู่ติดถนนใหญ่เลยค่ะ รถเมล์ขับผ่านทั้งวัน.. แบบนั้นสะดวกดี…”  เธอไม่อยากออกไปไหนไกลเพราะเธอกลัวว่ามันจะมืดค่ำกว่าเธอจะถึงบ้าน… ถึงแม้ว่าตอนนี้มันจะมีโทรศัพท์แล้วแต่มันก็ราคาแพงอยู่.. ตอนนี้เธอค่อยๆเก็บเงินเอาไว้ทำบางอย่างอยู่เธอจึงไม่คิดที่จะซื้อโทรศัพท์.. ถ้าเป็นเธอในเมื่อก่อน.. เธอจะรีบซื้อโทรศัพท์ทันทีเลย.. แต่เธอในวันนี้.. ไม่ใช่เงินของเธอมีค่ามากเธอสามารถซื้อหลายสิ่งหลายอย่างและนำมันมาก่อร่างสร้างตัวให้เธอมีฐานะที่ดีขึ้นกว่านี้…

  

  “ พี่ไม่ติด.. มึงล่ะไอ้เอก..”

  

  “ ได้สิ.. งั้นนัดวันเลยไหม?”  ดีใจจังที่แก้วชวนไปบ้าน.. เขาจะได้เจอพ่อตาแม่ยายของเขาอีกครั้ง.. เขาอยากจะขอโทษท่านเหลือเกิน.. วันนั้นวันที่เขาทำให้พวกท่านเสียใจ..  วันที่พวกท่านร้องไห้เจ็บปวดราวกับโลกทั้งใบมันถล่มลงมา.. แต่เขาไม่มีโอกาสได้พูดคำว่าขอโทษกับพวกท่านอีกเลย.. และครั้งนี้เขาจะต้องทำมันให้ได้…

  

  “ เดี๋ยวแก้วขอกลับไปถามแม่ก่อนนะคะว่าท่านจะว่ายังไง.. วันจันทร์ให้คำตอบนะคะ.. เย็นแล้ว.. แก้วกลับก่อนนะคะ”  เธอพลิกข้อมือดูเวลาทันที.. เธอไม่อยากกลับเย็นไปกว่านี้เพราะกลัวว่าพ่อและแม่จะเป็นช่วง.. คนที่รักและเป็นห่วงเธอที่สุดในชีวิตอของเธอก็คือพวกท่าน.. พวกท่านเท่านั้นที่รักเธอจริง.. พวกท่านเท่านั้นที่เป็นห่วงเธอมากกว่าใคร..