ยินดีที่ได้รู้จัก

เอกพลที่เฝ้ารอวันนี้มาตลอด… เขาดีใจมากที่ได้เจอแก้ว… ภรรยาของเขา.. เขาโชคดีที่อย่างน้อยสวรรค์ก็ให้โอกาสเขาอีกครั้ง.. ให้โอกาสเขาได้ย้อนกลับมาเริ่มทำความรู้จักและรักแก้ว.. ขอโทษ.. เขาจำได้ว่าวันนั้นเขากลับบ้านเกือบสี่ทุ่ม.. วันทั้งวันเขาหมกตัวอยู่กับหนิงทั้งวัน… แต่เขาจำเป็นต้องกลับบ้าน.. เขาไม่ได้กลับบ้านมาสองวันแล้ว.. เขาอ้างกับแก้วว่าเขาจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อนลูกค้าคนสำคัญ… แต่เขาพยายามที่จะพาตัวเองกลับบ้านทุกๆสองวัน.. วันนั้นจึงเป็นวันที่เขากลับบ้านอีกครั้ง.. บ้านของเราสองคน… บ้านที่เราสองคนซื้อมันด้วยน้ำพักน้ำแรงของเรา.. เขากลับมาถึงเขาก็พบกับบ้านที่มืดสนิท.. ก็คงจะเป็นเช่นเคยแก้วเป็นคนนอนเร็วเพราะเจ้าตัวก็ต้องไปทำงานตอนเช้า.. 

  

  แกร๊ก…. พรึบ…

  

  ภายในห้องที่ไฟสลัวๆเขากลับเห็นแก้วยืนอยู่ตรงหน้าประตูระเบียง.. บอกตามตรงเขาก็ตกใจเหมือนกันนะที่แก้วไปยืนอยู่ตรงนั้น.. แต่เขาก็ตกใจแค่ไม่นานเมื่อเขาตั้งหลักได้เขาก็รีบเดินไปหาแก้วทันที…

  

  “ ยังไม่นอนอีกเหรอ? พี่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องรอพี่.. แล้วทำไมไม่เปิดไฟเอาไว้หืม…”  

  

  เขา.. สวมกอดแก้วจากทางด้านหลัง.. แต่แก้วไม่ตอบคำถามเขาและที่สำคัญ.. แก้วไม่ตอบสนองเขา.. 

  

  “ เป็นอะไรเอ่ย.. โกรธพี่เหรอ?”  หัวใจของเขามันเริ่มเต้นเร็วเพราะเขากลัวว่าแล้วจะไปรู้อะไรมา.. แล้วไม่เคยนิ่งใส่เขาแบบนี้มาก่อน..

  

  และเมื่อเขาหมุนตัวแก้วกลับมาเท่านั้นแหละ.. มันทำให้เขาถึงกับต้องล้มลงไปกับพื้นและสติของเขาก็หลุดลอยออกไปในทันที….

  

  “ แก้ว!!!! ” เขารีบวิ่งไปเปิดไปและรีบตรงไปที่แก้วอีกครั้ง…

  

  

  น้ำตาลูกผู้ชายของเขามันไหลออกมา.. แก้ว.. แก้วทำแบบนั้นทำไม.. แก้วทิ้งเขาไปแล้ว.. แก้วไม่อยู่แล้ว.. เขาจะทำยังไงดี… มือของเขาสั่นเทาอย่างหยุดไม่อยู่.. เขารีบควานหาโทรศัพท์และกดเบอร์โรงพยาบาลให้มารับแก้ว… แต่ดูเหมือนทุกอย่างมันสายไปแล้ว… 

  

  

  ถึงพี่เอกสามีสุดที่รักของแก้ว… จดหมายฉบับนี้แก้วขอมอบให้พี่เอกเป็นครั้งสุดท้าย.. ทุกตัวอักษร ทุกการกระทำของแก้วนั้นแก้วได้ตัดสินใจดีแล้ว.. ทุกอย่างที่เกิดขึ้นแก้วมีสติ สติสัมปชัญญะของแก้วครบถ้วนร้อยเปอร์เซ็นต์… ไม่มีใครบังคับ ไม่มีใครข่มขู่ข้าพเจ้า.. แก้วกลัยา การกระทำในครั้งนี้มันคือสิ่งที่ข้าพเจ้าตตัดสินใจด้วยตนเองแต่เพียงผู้เดียว…

  

  พี่เอกค่ะ.. แก้วไม่รู้ว่าแก้วทำอะไรผิดไป.. แก้วไม่รู้ว่าแก้วผิดพลาดตรงไหน.. แก้วไม่รู้จริงๆ แก้วไม่รู้ถึงสาเหตุที่ทำให้พี่เอกต้องทำอย่างนั้นกับแก้ว.. แก้วรักพี่เอกมากที่สุดในโลก.. แก้วไม่เคยรักใครเท่ากับรักพี่เอกมาก่อน.. ทั้งชีวิตที่ผ่านมาของสองเรา.. แก้วไม่เคยคิดนอกใจแก้วพยายามเป็นภรรยาที่ดีของพี่เอกเสมอมา.. แก้วไม่รู้เลยว่าแก้วนั้นทำผิดพลาดตรงไหน..  เอกสารต่างๆที่พี่เอกอยากได้.. แก้วจัดเตรียมไว้ให้หมดแล้วนะคะ.. ไม่ว่าจะเรื่องบริษัทของแก้วที่แก้วสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของแก้วเอง.. ในเมื่อพี่เอกอยากได้ไปให้หนิง.. แก้วก็ยินยอมค่ะ แก้วเซ็นเอกสารมอบอำนาจให้พี่เอกหมดแล้ว.. รูปภาพและคลิปต่างๆที่แก้วมี.. มันอยู่ในซองสีน้ำตาลอันเล็กนั่น.. เรื่องนี้ไม่มีใครรู้และมันจะเป็นความลับของพวกเรา.. ส่วนใบหย่า.. แก้วได้เซ็นไว้ให้เรียบร้อยแล้ว… พี่เอกจะได้ไม่ต้องมือเปื้อนเลือดหรือมีคดีความติดตัว.. แก้วอยากบอกว่า.. แก้วละลูกรักพี่เอกนะคะถึงแม้ว่าลูกของเราเขาจะไม่มีโอกาสได้เกิดมาก็ตาม.. เรื่องนั้นแก้วว่าพี่เอกน่าจะรู้ดีว่าสาเหตุมันเกิดจากอะไร.. แล้วได้ยินทุกคำพูดของพี่เอกและหนิงพูดกัน.. คลิปนั่นอยู่ในมือถือของแก้ว.. รหัสล็อกแก้วไม่ได้ใส่ไว้นะคะแก้วปลดมันออกหมดแล้ว.. พี่เอกสามารถลบมันทิ้งได้เลย.. และสุดท้ายนี้.. แก้วอยากจะบอกพี่เอกว่า.. แก้วและลูกรักพี่เอกมากนะคะถึงแม้ว่าพี่เอกจะไม่รักเราสองนแล้วก็ตาม.. แต่ทั้งหัวใจดวงนี้ของแก้ว.. มันมีเพียงแค่คนที่ชื่อว่า เอกพล.. สุดที่รักของแก้วกัลยา.. ลาก่อน…

  

  เขาเห็นซองจดหมายสีน้ำตาลสองฉบับวางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง.. เพียงแค่เขาเปิดอ่านมัน.. มันก็ทำให้เขาไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้เลย.. เขา.. เป็นเขา.. เป็นเขาคนนี้ที่ส่งให้แก้วเดินไปในทางนี้…

  

  “ แก้ว.. พี่ขอโทษ.. พี่ขอโทษ.. แก้วจ๋า.. กลับมาหาพี่ก่อนได้ไหม.. แก้ว.. พี่ขอโทษ.. ” 

  

  คนอื่นที่ได้เห็นเขาในตอนนี้ต่างก็พากันสงสารเขาที่เขาต้องสูญเสียเมียของเขาไป.. แต่ใครมันจะไปรู้ดีกว่าตัวเขา.. ที่แก้วต้องทิ้งเขาไปแบบนี้มันเป็นเพราะเขา.. เขาคนนี้.. คนเลวเช่นเขา.. เขาขอโอกาสสักครั้งได้ไหม.. ให้เขาได้กลับไปแก้ไขในสิ่งที่เขาทำลงไป.. ให้เขากลับไปรักแก้วอีกสักครั้งจะได้ไหม…

  

  ~~~~

  

  เอกพลมานั่งรอแก้วที่ใต้ตึกของคณะบริหาร.. เขามั่นใจว่าเขาจะต้องเจอแก้วอีกครั้ง.. 

  

  “มึงมานั่งทำอะไรตรงนี้ไอ้เอก…” เสียงของไอ้พัทเพื่อนของเขาเอง.. ครั้งนี้มันก็เหมือนในอดีต.. เขารู้จักกับมันเหมือนกับเมื่อก่อน เขาสนิทกับมันเหมือนในอดีต..  และครั้งนี้มันก็บอกเขาเหมือนในครั้งนั้นว่ามันชอบแก้ว.. อดีตมันเคยหลีกทางให้กับเขาแล้วครั้งนึงและเขาก็หวังว่าครั้งนี้มันก็จะหลีกทางให้กับเขาเหมือนกัน….

  

  “ มารอสาว.. ” 

  

  “ หึ.. ” พัทธนันท์ได้แต่ส่ายหัวให้กับเพื่อนเขา..

  

  แก้วเดินมาถึงคณะที่เธอเรียนเธอก็ต้องหยุดชะงักจนหน้าแทบจะทิ่มเพราะสิ่งที่เธอเห็นก็คือ.. อดีตสามีของเธอและ.. พี่พัท พี่ชายที่แสนดีของเธอ.. ทั้งที่เธอเคยสัญญากับพี่พัทไว้แล้วว่าถ้ามีอะไรให้นึกถึงพี่พัทคนแรกแต่แล้ว.. เธอก็เลือกที่จะจากไปอย่างโดดเดี่ยว.. 

  

  “น้องครับ.. น้อง…”  เอกพลที่เห็นแก้วเดินก้าวเข้ามาเขาก็รีบตะโกนเรียกทันที.. เมียของเขา.. เขาจะขอเริ่มจีบใหม่.. เขาสัญญาว่าเขาจะรักและซื่อสัตย์กับแก้วแค่คนเดียว…

  

  ตึกตึกตึก…

  

  ถึงแม้ว่าเธออยากจะหนีขนาดไหนแต่เธอก็ทำไม่ได้เพราะเธอจะไม่ยอมหนีปัญหาไปตลอดชีวิตแน่… เธอก้าวไปข้างหน้าด้วยความมั่นใจอันน้อยนิด…. เธอจะต้องทำให้ได้.. ห้ามหวั่นไหวเป็นอันขาด.. จำไว้ว่าเขาเคยทำอะไรกับเธอมาก่อน….

  

  “ มีอะไรรึเปล่าคะ?”  ใจเย็นๆเข้าไว้แก้วกัลยา.. ใจเย็นเข้าไว้…

  

  “ น้อง.. ชื่ออะไรครับ? พี่ชอบ…” เอกพลไม่รอช้าที่จะพูดออกไป… เขาต้องรีบก่อนเพราะเขาเองก็กลัวว่าไอ้พัทมันจะแย่งพูดก่อน…

  

  แก้วถึงกับตกใจ.. เขาคงจำเธอไม่ได้.. ไม่เป็นไรๆ แบบนี้แหละดีแล้วเธอจะได้ตัดใจได้เร็วหน่อย.. รักครั้งนี้เธอขอเลือกเอง.. เธอจะไม่ยอมใจง่ายและเธอจะต้องไม่ใจอ่อนเป็นอันขาด…

  

  แก้วเลือกที่จะไม่ตอบคำถามในสิ่งที่เขาถามและเธอก็เลือกที่จะเดินจากไปเพื่อเข้าชั้นเรียนของเธอ.. 

  

  เอกพลถึงกับเหวอทันทีที่แก้วไม่ได้บอกชื่อเขา.. ครั้งนี้แก้วแปลกจัง… ไม่เป็นไร… ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก.. ไม่บอกวันนี้พรุ่งนี้ก็ต้องบอกเขาอยู่ดี.. คนเป็นคู่กันแล้วยังไงก็ต้องเป็นคู่กันอยู่วันยังค่ำ…

  

  ฮ่าๆๆ

  

  “ มึงหน้าแตกว่ะไอ้เอก.. หึ…”

  

  “ ไอ้เวร.. กูไม่ได้ถามความเห็นมึง.. ไปกันไปเรียนดีกว่า.. ยังไงก็ต้องได้เจอน้องเขาอีก.. กูเชื่อแบบนั้น…” เอกพลมองตามหลังของแก้วไปด้วยความคิดถึง… 

  

  เขาจำได้ว่าหลังจากที่เขาจัดงานศพของแก้วได้สองวันเขาก็บอกเลิกกับหนิงทันที.. หนิงเองก็ตกใจและมาโวยวายเขาที่งานศพของแก้วและมาพังดอกไม้ พวงหรีด ข้าวของที่พนักงานและคนรู้จักที่นำมาช่วยก็ถูกหนิงโยนและปาทิ้งลงพื้น… 

  

  “มันตายไปแล้วก็ดี.. มันน่าจะตายๆไปตั้งนานแล้ว.. รู้ไหมว่าหนิงเกลียดมันแค่ไหน.. มันแย่งทุกอย่างไปจากหนิง.. ไม่ว่าจะเป็นพี่เอก.. หนิงเจอพี่เอกก่อนมัน… หนิงไม่ได้ด้อยไปกว่ามันตรงไหนเลยไม่ว่าจะการเรียนและไหนจะหน้าตา… ไหนพี่เอกบอกกับหนิงไงว่าขอให้หนิงท้องลูกของพี่.. พี่สัญญากับหนิงแล้วว่าพี่จะจัดการมัน.. ทำไมพี่ทำแบบนี้กับหนิง..​ แล้วหนิงล่ะ.. พี่จะทิ้งหนิงไปแบบนี้ไม่ได้นะ.. มึง.. อีแก้ว.. ตายไปแล้วมึงยังวุ่นวายไม่เลิก.. กุขอให้มึงไม่ได้ผุดได้เกิด.. กูขอให้มึงไม่ได้เจอรักแท้.. อีหน้าด้าน.. ถ้าไม่มีกู.. มึงก็ไม่มีคนคบมึงหรอก.. อีโง่เอ้ย.. ”

  

  เพี๊ยะ….

  

  ร่างของหนิงลงไปกองอยู่ที่พื้น.. และพอเขาเงยหน้าขึ้นไปมองมันก็เห็นสายตาแห่งความเกลียดชังของไอ้พัท.. มันตบไปที่ใบหน้าของหนิงจังๆหนึ่งครั้ง.. ริมฝีปากของหนิงตอนนี้มีเลือดไหลออกมาจากมุมปาก…

  

  “ มึงพาเมียน้อยของมึงออกไปจากงานศพของแก้ว.. หญิงชั่วชายเลว.. พวกมึงรีบพากันไปจากงานของแก้วก่อนที่กูจะยิงพวกมึงทั้งสองคนทิ้ง.. ไป๊” 

  

  วินาทีนั้นเขาจำได้ดีว่าเขาตกใจมากขนาดไหน… ทุกคนในงานต่างสาปแช่งเขา.. เขาไม่เถียง… เขายอมรับ.. และหลังจากนั้นเขาก็เลือกที่จะพาตัวเองมาจบชีวิตที่ห้องนอนของเรา.. ห้องนอนของเขาและแก้วเคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน…

  

  ปัง!!!!

  

  เฮือก….

  

  “ เอกพล.. อาจารย์เรียกเธอสามรอบแล้วนะ.. ใจลอยไปอยู่ไหน.. เรื่องที่อาจารย์ให้ทำไปถึงไหนแล้ว…” 

  

  เสียงปืนมันยังดังอยู่ในหูของเขา.. เขายังจำมันได้ดี.. เสียงนั้นมันยังดังก้องอยู่ในหูของเขา… เรื่องราวในครั้งนั้นเขายังจำมันได้ดี.. เขาไม่มีวันลืม.. และครั้งนี้เขาขอเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง.. เขาขอโอกาสให้เขานั้นได้รักและได้ดูแลแก้วอีกครั้ง… เขาสัญญา..