ตามจีบ

ตอนนี้พัทและเอกมายืนอยู่หน้าบ้านของแก้วกันแล้ว.. บ้านหลังนี้.. บ้านที่แก้วเคยอยู่อาศัย.. มันยังคงเหมือนเดิม…

  

  “ อ้าวมากันแล้วเหรอลูก.. เข้ามาๆ แก้วน่าจะไปจัดโต๊ะอยู่หลังบ้านน่ะ.. เข้ามาก่อนๆ…”  

  

  เอกพลเขารู้สึกว่าหัวตาของเขามันร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีที่เขาได้ยินเสียงของอดีตแม่ยาย.. คุณแม่เป็นคนดีมาก.. คุณพ่อเป็นคนใจดี.. ทั้งคู่เป็นคนใจดีและรักเขาเหมือนลูกชายคนนึงแต่แล้วทำไม.. ทำไมเขาถึงทำร้ายหัวใจของพวกท่านได้ลงคอ… เขาเคยสัญญากับพวกท่าเอาไว้ว่าเขาจะรักและดูและแก้วไปจนแก่เฒ่า.. แต่แล้ว.. แต่แล้วเขาก็ทำไม่ได้..

  

  “สวัสดีครับคุณแม่… ผมชื่อเอกพลครับ.. ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ…”  เอกพลยกมือไหว้อดีตแม่ยายของเขาทันที.. กลับมาครั้งนี้เขาจะรักษาสัญญาที่เขาเคยให้ไว้กับพวกท่านให้ได้..

  

  “สวัสดีครับผมชื่อพัทธนันท์ครับ.. พวกเราสองคนเป็นรุ่นพี่ของแก้วสองปี.. พวกเราเรียนวิชาอิสระด้วยกัน.. แล้วพวกเราได้ทำงานกลุ่มเดียวกันครับ วันนี้พวกเราเลยมาขออนุญาตคุณแม่มาทำงานกลุ่มที่นี่ พอดีแก้วบอกว่าหน้าบ้านมีรถเมล์ขับผ่านตลอดทั้งวันแล้วก็มีร้านขายพวกอุปกรณ์ต่างๆนาๆที่เราต้องใช้น่ะครับ.. แล้วเราก็ไม่อยากให้แก้วไปไหนไกลด้วย.. น้องเป็นผู้หญิงพวกเราเลยขอมาทำงานที่นี่แทนนะครับคุณแม่.. ถ้ามีอะไรผิดพลาดไป… คุณแม่เตือนพวกเราได้นะครับ…” พัทรีบอธิบายให้คุณแม่ของแก้วได้ฟังเพื่อให้ท่านสบายใจว่าเรามาทำงานกลุ่มกันจริงๆ.. และพวกเราก็เป็นห่วงแก้วจริงๆไม่อยากให้แก้วออกไปทำงานกลุ่มไกลๆเผื่อว่ารถหมดแล้วมันจะลำบาก…

  

  “จ๊ะๆ… ตามสบายนะ.. ไปๆแม่เดินไปส่ง…” 

  

  เมื่อทั้งสองคนมาเห็นแก้วที่ตอนนี้กำลังวางแก้ววางเครื่องดื่มด้วยท่าทีที่สบายๆมันก็ทำให้ทั้งสองคนถึงกับแทบหยุดหายใจ.. ภาพของแก้วในตอนนี้เหมือนเด็กสาวไร้เดียงสาที่ใครได้เห็นก็ต้องหลงรัก… 

  

  เอกพลมองเมียของเขาด้วยความคิดถึง… เขาไม่ได้เห็นสีหน้าที่มีความสุขและท่วงท่าที่สบายๆของแก้วมานานแค่ไหนแล้วนะ.. ผมที่มักจะถูกรวบตึงเอาไว้ทุกๆวัน.. วันนี้สิ่งที่เขาเห็นก็คือ.. แก้วทักเปียสองข้าง.. มันคือภาพที่เขาจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่าครั้งสุดท้ายเขาเห็นมันเมื่อไร…

  

  “แก้ว.. ขนมาทั้งโรงงานแล้วมั้งนั่น….”  พัทรีบแซวแก้วทันที.. ดูสิน้ำอัดลมมีทุกอย่าง.. ไม่รู้ว่ามาทำงานกลุ่มหรือมาปาร์ตี้กันแน่…

  

  “อ้าวมากันแล้วเหรอคะ… มาค่ะ แก้วเตรียมอุปกรณ์ไว้แล้ว.. แต่ไม่รู้ว่าจะพอรึเปล่านะ…”  แก้วรีบเดินไปยังโต๊ะอีกตัวที่เธอนำมันมากางเอาไว้เพื่อทำงานกลุ่ม.. เธอเลือกไปนั่งใต้ต้นมะม่วงเพราะมันร่มรื่นที่สุด.. และมันก็เงียบด้วย.. ถึงแม้จะไม่เงียบเหมือนป่าช้าแต่ก็เงียบกว่าหน้าบ้านของเธอ…

  

  “มา..งั้นเรามาเริ่มทำงานกันเลยดีกว่า..”  พัทยิ้มให้แก้วทันที…

  

  ตึกตึกตึก…

  

  “วันนี้น้องแก้วแต่งตัวน่ารักดีนะครับ.. พี่ชอบ…”  เอกพลรีบเดินไปบอกความรู้สึกของเขาในตอนนี้ทันที..  เขาอยากเห็นหน้าแก้วทุกวัน.. เขาอยากตื่นขึ้นมาและได้เห็นใบหน้าเนียนของแก้วเฉกเช่นเมื่อก่อน.. เขาจะต้องทำให้แก้วกลับมาเป็นของเขาให้ได้.. 

  

  “ ขอบคุณค่ะ…” แก้วเลือกที่จะรับคำชมเอาไว้แต่ถามว่าตื่นเต้นไหม.. ไม่แล้วเธอไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดของเขาแล้ว.. 

  

  สามคนนั่งรวมหัวกันช่วยทำงานกันอย่างสนุกสนาน.. เสียงหัวเราะปนกับเสียงบ่นของผู้ชายทำให้บ้านหลังเล็กๆดูครึกครื้นขึ้นไปอีก.. แก้วเองก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่อดีตสามีเธอทำนั้นมันคืออะไร.. เขาชอบเอาตัวเข้ามาใกล้เธออยู่ตลอดเวลา.. มันมีบ้างเป็นบางครั้งที่เธอรู้สึกรำคาญ… และเมื่อเธอแสดงออกมาว่าเธอรำคาญ.. เขาก็หยุดรุกเธอไปชั่วครู่.. และเมื่อเธอลืมหรือทำเป็นไม่สนใจ.. เขาก็เริ่มจีบเอออีกครั้ง.. ส่วนพี่พัท.. พี่ชายที่แสนดีของเธอ… พี่เขาก็ได้แต่แอบมองเธอกับอดีตสามีของเธอ.. มีบ้างที่พี่พัททำหน้าทำตาออกมาว่าไม่พอใจ.. คงจะเป็นเพราะอดีตสามีของเธอไม่ยอมทำงานน่ะสิ.. 

  

  “ พี่พัทคะ ตรงนี้พอได้รึยัง…”  แก้วเรียกให้พี่พัทมาดูงานในส่วนที่เธอได้รับมอบหมาย.. เธอได้รับมอบหมายให้ทำสวนหย่อมเล็กๆโดยมีหญ้าเทียมต้นไม้พลาสติก.. และหินเล็กๆที่เธอไปเก็บมา.. เธอได้รับมอบหมายให้จัดมัน ส่วนพี่พัทก็ประกอบศาลาและอื่นๆอย่างขมักเขม่น

  

  “ ไหน.. ขอพี่ดูหน่อย..”  พัทรีบเดินไปหาแก้วทันทีเพราะเขาเองก็อยากมีเวลาคุยกับแก้วบ้าง.. ไอ้เพื่อนเวรมันเล่นเดินตามต้อยๆงานการแม่งไม่รู้จักทำ…

  

  “ ตรงนี้พี่ว่าใส่หญ้าเทียมลงไปอีกนิดดีกว่าไหมมันจะได้ดูร่มรื่น… แก้ว.. แก้วรำคาญไอ้เอกใช่ไหม? พี่ขอโทษนะที่มันทำให้แก้วลำบากใจ.. ถ้าแก้วไม่ชอบพี่จะไปเตือนมันให้… ”  พัทพูดเบาๆเพราะเขาต้องการให้แค่แก้วได้ยิน.. 

  

  “ นิดหน่อยค่ะ.. ขอบคุณนะคะพี่พัท.. ว่าแต่.. พี่พัทมีแฟนไหมคะ?” เอ๊ะ.. ทำไมเธอถึงถามออกไปอย่างนั้นนะ.. ตายแล้ว.. พี่พัทจะดุเธอไหมเนี่ยเพราะเมื่อก่อนเวลาเธอถามพี่พัทเรื่องแฟน.. พี่พัทมักจะทำท่าทางขึงขังใส่เธอและงอนเธออยู่เสมอ…

  

  “ ไม่มี… พี่กำลังรอคนที่ใช่อยู่.. อาจจะนานหน่อย.. แต่พี่ก็จะรอ.. พี่รอเธอคนนั้นอยู่.. แต่ไม่รู้ว่าพี่จะมีโอกาสรึเปล่านะ แล้วแก้วล่ะ? มีแฟนรึยัง?”  

  

  “ ยังค่ะ.. ยังหาไม่ได้..ยังไม่อยากมีเลย… แก้วอยากเรียนให้จบก่อนเรื่องอื่นแก้วยังไม่อยากคิดเลยค่ะ… ”  ใช่ตอนนี้เธอยังไม่อยากคิดเรื่องแฟน.. เธออยากโฟกัสเรื่องเรียนก่อนเพราะในอีกไม่กี่ปี.. เธอก็จะเริ่มกิจการของตัวเองแล้ว.. แต่เธอไม่แน่ใจว่าเธอควรจะทำมันดีไหม.. เพราะเธอจำได้ว่าก่อนที่เธอจะตัดสินใจจบชีวิตของตัวเอง.. ตอนนั้นกิจการของเธอมันก็เหมือนจะตัน.. มันดูเหมือนว่ามันถึงทางตัน.. แต่มันก็กลับมาได้อีกเป็นบางครั้ง… หรือเธอควรจะหาอย่างอื่นทำดี…

  

  “ เป็นอะไรคะ? ทำไมทำหน้าแบบนั้น.. คิดอะไรอยู่เอ่ย…”  เอกพลที่เห็นแก้วคุยกับไอ้พัทอยู่นานสองนานเขาก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก… และเขาก็เลือกที่จะเดินตรงมาหาทั้งสองคนและสอบถามในสิ่งที่เขาเห็น.. ตอนนี้แก้วทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่.. เป็นอะไรรึเปล่านะ…

  

  “ ไม่มีอะไรค่ะแค่กำลังใช้ความคิดว่าควรจะปรับหรือเพิ่มตรงไหนดี.. ว่าแต่งานพี่เอกไปถึงไหนแล้วคะ? ” น่ารำคาญเป็นที่สุดเลย..

  

  “เอ่อ.. จ๊าๆๆ ไปแล้วไปแล้ว.. ดุจังครับ.. แต่ก็ยังน่ารักอยู่ดี…”  

  

  แก้วถึงกับต้องถอนหายใจออกมาและต้องกรอกตามองบนด้วยความรำคาญ.. เธอไม่รู้ว่าเธอจะทนเขาได้อีกนานแค่ไหน.. เธอไม่อยากทำให้ตัวเองดูเป็นคนใจร้ายเกินไป.. เธอไม่รู้หรอกว่าใครจำอะไรได้บ้างและใครจำไม่ได้บ้าง… อย่างน้อยนังงูพิษก็จำไม่ได้เพราะเท่าที่เธอสังเกตุมันก็ยังทำตัวเหมือนเช่นเคย.. และพี่พัทก็เหมือนกัน.. พี่พัทไม่น่าจะจำได้เพราะถ้าพี่พัทจำได้.. พี่พัทน่าจะดีใจมากที่เจอเธออีกครั้ง.. และที่สำคัญ.. พี่พัทก็คงจะบ่นเธอที่เธอไม่รักษาสัญญาที่เธอได้ให้ไว้กับพี่พัท.. ส่วนอดีตสามีของเธอ.. เขาดูแปลกไป.. แต่เธอก็คิดว่าเขาคงจะจำไม่ได้.. เพราะถ้าจำได้.. เขาก็คงจะต้องมีเยื่อใยกับหนิงบ้าง… แต่นี่ไม่มีเลย.. สองคนนั้นก็ยังแสดงตัวว่าไม่ชอบหน้ากันเหมือนเมื่อก่อน.. หนิงมักจะหาเรื่องของเขามาพูดให้เธอฟังว่าเขาน่ะไม่เหมาะกับเธอเลย.. เขาดูเป็นคนใจโลเล.. เรื่องนี้เธอเห็นด้วยเพราะเธอเจอมันมากับตัว 

  

  วันทั้งวันสามคนก็ลงแรงมือและแรงสมองช่วยกันปรับนั่นเติมนี้เพื่อให้งานกลุ่มออกมาดีที่สุด.. ตอนแรกคิดว่ามันน่าจะเสร็จภายในวันเดียวแต่มันกลับไม่เป็นแบบนั้น.. ฉะนั้นพวกเธอทั้งสามคนจังต้องนัดกันมาทำงานกลุ่มที่บ้านของเธออีกวันถัดไป..

  

  “อื้อ… ปวดหลังจัง.. พวกพี่จะกลับกันเลยไหมคะเดี๋ยวรถจะหมด.. นี่ก็ห้าโมงกว่าแล้ว..”  เมื่อเธอดูเวลาบนหน้าปัดของนาฬิกาข้อมือของเธอมันก็เห็นว่ามันเริ่มเย็นแล้วเธอกลัวว่ารถจะหมดแล้วจะกลับกันไม่ได้…

  

  “ พี่กำลังเริ่มเก็บของแล้ว.. ไอ้เอกมึงจะกลับยัง?” พัทที่เริ่มเก็บของให้มันเป็นระเบียบและให้มันดูไม่รกตาจนเกินไปเพราะเขาไม่อยากให้แก้วต้องมาตามเก็บทีหลังในเมื่อเขาทำแล้วเขาก็ต้องเก็บ.. มือก็เก็บปากของเขาก็ถามเพื่อนของเขาไปว่ามันจะกลับรึยัง..

  

  “ อือๆ ไม่อยากกลับแต่ก็ต้องกลับ.. งั้นเดี๋ยวเก็บของก่อนก็แล้ว.. ” ใจจริงเขาเองก็อยากจะอยู่กับแก้วที่นี่เลยด้วยซ้ำไปแต่เขาจะอยู่ในฐานะอะไร.. อดีตสามีที่ย้อนเวลากลับมาในอดีตอย่างนั้นเหรอ? บอกไปใครจะเชื่อ.. แล้วถ้าสมมุติเขาบอกไป.. แก้วจะรู้สึกยังไง แก้วจะเกลียดเขาไหม? เขากลัวว่าถ้าแก้วรู้เรื่องราวที่ผ่านมา.. เรื่องราวก่อนที่เขาจะย้อนอดีตกลับมา.. แก้วยังจะคุยกับเขาอยู่รึเปล่า.. เขารู้ตัวดีว่าเขาเป็นคนไม่ได้.. เขารู้ตัวดีว่าเขาเป็นคนทำให้แก้วต้องเสียใจ ดังนั้นการกลับมาในครั้งนี้เขาจะต้องใส่ใจและให้ความสำคัญกับแก้วเป็นพิเศษถึงแม้ว่าสถานการณ์ในครั้งนี้่มันค่อนข้างลำบากหน่อยก็ตาม.. เพราะดูเหมือนว่าแก้วเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเยอะเลย..