บทที่ 5

ด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ลงมือทำนาจริงๆ ฤทัยรักษ์ได้ออกไปปั่นจักรยานสำรวจทุ่งนา ทำความคุ้นเคยกับสถานที่จริงทุกวัน พอแสงแดดโรยรานั่นละ เธอถึงยอมกลับเรือนคำหอม

วันนี้ก็เหมือนทุกวัน

เมื่อถึงเวลาบ่ายแก่ๆ หน่อย หญิงสาวก็จับจักรยานออกไปปั่นเล่นชมทุ่ง แดดร่มลมตกจึงกลับมาที่เรือน มาถึงก็เห็นก้องหล้ากำลังก่อไฟในเตาถ่านตรงลานหญ้าหน้าเรือน ควันโขมงเต็มไปหมด บนแคร่ข้างๆ คือยายบัวคนสนิทของย่าคำหอมที่เธอเพิ่งได้เจอเมื่อเช้านี้กำลังหั่นอะไรสักอย่างขะมักเขม้น ถัดไปหน่อยเป็นสองคุณย่ากำลังยืนชื่นชมธงประดับสีสันสดใสที่ผูกระหว่างเสาเรือนกับต้นมะม่วงสองต้น

“คุณย่าจะจัดงานอะไรเหรอจ๊ะ”

ฤทัยรักษ์หันไปตอบเด็กๆ ที่เพิ่งรู้จักกันตอนปั่นจักรยานอ้อมกลับมาที่เรือนอย่างงุนงงเช่นกัน “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ” เธอไม่รู้เลยว่าวันนี้ที่เรือนเขาจัดงานอะไรกัน

“พวกเราเข้าไปด้วยได้มั้ยจ๊ะ” เด็กหญิงถามด้วยสายตาอ้อนๆขณะที่เพื่อนอีกสองคนก็พยักหน้าอ้อนตาม เมื่อกี้ระหว่างพวกตนกำลังขี่รถเล่นก็เจอพี่สาวคนสวยเข้า ท่าทางเหมือนจะหลงทางอยู่ พวกตนจึงเข้าไปถามไถ่และพามาส่งที่เรือนคำหอม พอเห็นว่าตอนนี้ที่เรือนกำลังจัดงานเลี้ยงอยู่ก็อยากเข้าไปดูอย่างอยากรู้อยากเห็นตามประสา

“อืม...คงได้ละมั้งจ๊ะ” ฤทัยรักษ์ไม่มั่นใจ ด้วยตัวเองก็ไม่ใช่เจ้าของบ้านด้วย พลันมีเสียงแทรกขึ้นมาด้านหลัง

“กลับไปเปลี่ยนชุดก่อนแล้วค่อยมาใหม่นะ” แดนดินเดินเข้ามาบอกพลางยีผมเด็กพวกนั้นเหมือนมันเขี้ยว สายตาปราดมองหญิงสาวด้วยแววตาเหนือกว่า เด็กๆ ได้ยินเขาบอกแบบนั้นก็ดี้ด๊าเหมือนปลาได้น้ำ

“อ้ายดินน่าฮักที่สุดเลย เดี๋ยวสิฟ้าวไปฟ้าวมาเด้อ” (พี่ดินน่ารักที่สุดเลย เดี๋ยวจะรีบไปรีบกลับมานะจ๊ะ) เด็กหญิงที่ทำตัวเป็นไกด์น้อยพูดคุยภาษากลางกับฤทัยรักษ์มานานนมดีใจจะได้เข้างานเลี้ยงที่เรือนคำหอมจนหลุดภาษาบ้านเกิดออกมา พูดแล้วก็หันไปชวนเพื่อนที่เหลือปั่นจักรยานกลับบ้านทันที

แดนดินละสายตาจากพวกเด็กๆ มาถามคนที่ยืนอยู่ข้างๆ “ไปเจอกันที่ไหนล่ะ”

“เจออยู่ตรงนู้นค่ะ” ฤทัยรักษ์ชี้นิ้วไปยังบริเวณที่เจอเด็กๆ แล้วเดินจูงจักรยานไปเก็บใต้ถุนเรือน หลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้น เธอก็บอกตัวเองแล้วว่าถ้าไม่จำเป็นจะไม่ข้องเกี่ยวกับแดนดิน เลี่ยงได้ก็เลี่ยง

คนเพิ่งกลับมาจากไปตรวจรับปุ๋ยมูลไก่มองตามร่างเล็กที่เดินจากไปดื้อๆ ด้วยสายตาขุ่นมัว

หล่อนชี้ไม่ถึงวินาที ใครจะไปมองทัน!

ที่แท้วันนี้เรือนคำหอมก็จัดงานเลี้ยงต้อนรับพวกฤทัยรักษ์นั่นเอง

ก็ไม่มีเมนูอะไรมากมาย เป็นหมูกระทะที่ก้องหล้าบิดรถเครื่องไปซื้อวัตถุดิบมาทำเอง เตาไฟถูกก่อขึ้นสองเตาตั้งแต่หัวค่ำ หนึ่งเตาเป็นของครอบครัวเจ้าของบ้าน อีกเตาเป็นของก้องหล้ากับยายบัวและเด็กๆ วัยประถมหก เพื่อนใหม่ของฤทัยรักษ์อีกสามชีวิต

“คุณย่าทวดจ๋า คุณย่าทวดคนใหม่กับพี่สาวเป็นไผคะ” ใบข้าวผู้ช่างเจราจาถามขึ้นเมื่อกลืนหมูลงท้องไปได้หลายคำแล้ว

คำหอมหันไปตอบด้วยสีหน้ายิ้มๆ “เป็นญาติของย่าทวดจ้ะ”

“แล้วเป็นหยังพวกเพิ่นจั่งมาอยู่เฮือนทวด” มดแดงสาวน้อยผิวสีน้ำผึ้งถามขึ้นอีกคนด้วยความสงสัยว่าทำไมพวกฤทัยรักษ์ถึงมาอยู่ที่เรือนนี้

“มาหาย่าทวดกับอ้ายดินไง”

“แล้วจะอยู่นานมั้ยค้า” ไข่หวานที่ตัวเล็กกว่าเพื่อนวางถ้วยเล็กในมือลงแล้วเขยิบเข้าไปถามผู้สูงวัย

“พอๆ เซาถามได้แล้ว สิฮู้ไปเฮ็ดหยัง เด็กน้อยพวกนี้” (พอๆ เลิกถามได้แล้ว จะรู้ไปทำไมเด็กน้อยพวกนี้) ก้องหล้ารีบเอ่ยขัด ด้วยได้รับการสะกิดจาก ‘ปลายเท้า’ เจ้านายหลายทีแล้ว

มดแดงน้อยทำปากยื่น “หนูกะถามไว้ ถ้าชาวบ้านถามจะได้บอกถูก”

“เซาๆ มาฟังอ้ายก้องฮ้องเพลงดีกว่า”

พอก้องหล้าบอกว่าจะร้องเพลงเท่านั้นแหละ เด็กๆ ทั้งสามพลันปิดหูวิ่งหนีกระจายกันไปคนละทาง โดยมีก้องหล้าแกล้งวิ่งไล่ ‘ชื่อเสีย’ เรื่องร้องเพลงของเขานั้นเลื่องลือแค่ไหน เด็กทั้งสามล้วนรู้ดีแก่ใจ

หน้าหล่อเสียงหลอนไงเล่า!

ย่าคำหอมมองภาพนั้นด้วยความสุขใจ ชีวิตก็เท่านี้ ไม่ต้องมีอะไรมากมาย ไม่ต้องมีอาหารเลิศหรู ไม่ต้องมีดนตรีเพราะๆ ก็สามารถมีความสุขได้ แต่จะให้ดีกว่านี้ถ้าหลานชายตัวดีกับหลานสาวคนใหม่จะไม่เอาแต่แย่งหมูกัน...

“นี่!”

“ชิ้นนี้ของฉันนะ!”

“ฉันจะกินชิ้นนี้”

“แต่ฉันเป็นคนย่างมัน”

“แล้วทำไม”

“คุณก็ไปกินชิ้นอื่นสิ นี่มันงานเลี้ยงต้อนรับฉันกับย่าแพงนะ”

“แต่ฉันเป็นเจ้าภาพ!”

พอแดนดินพูดจบก็ยัดหมูชิ้นนั้นเข้าปาก ส่วนฤทัยรักษ์ลืมตัวยื่นตะเกียบไปขวางจนเกือบจะจิ้มตาเขา ฝ่ายชายรีบเคี้ยวหมูกลืนลงคอพลางปัดตะเกียบฝ่ายหญิงออกจากใบหน้าพร้อมเอ่ยดุ

“เธอเกือบทำฉันตาบอดแล้วนะยัยตุ่นตัวเตี้ย!”

“คุณว่าใครเตี้ย!”

“เธอนั่นแหละเตี้ย!”

แล้วศึกตะเกียบก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง...

คนแก่ถึงกับส่ายหน้ามองคนสองคนที่เปิดศึกใส่กันจนต้องเปลี่ยนตะเกียบทุกๆ สิบนาที

เมื่อเวลาเดินไปถึงสองทุ่มได้สักพัก สามแสบตัวน้อยก็พากันมองทางกลับบ้านบ่อยขึ้นเรื่อยๆ จนผู้ใหญ่เริ่มสังเกตเห็น

“เจ้าก้อง ไปส่งน้องๆ กลับบ้านได้แล้วไป” ย่าคำหอมหันไปสั่งคนที่ยังนั่งคีบหมูขึ้นกระทะอยู่คนเดียวไม่อิ่มแปร้เหมือนคนอื่น

“อีกเดี๋ยวได้ไหมจ๊ะ”

“ไม่ต้องแต่เลย ลุกเดี๋ยวนี้!” ยายบัว ยายแท้ๆ ของก้องหล้าบอกปัดทันที ก้องหล้าเลยต้องลุกขึ้นอย่างจำใจ แต่เด็กหญิงไข่หวานที่เพิ่งรู้ว่าใครจะไปส่งยกมือโบกไหวๆ ก่อน

“บ่เอาเด้อ บ่ให้อ้ายก้องไปส่ง” (ไม่เอานะ ไม่ให้พี่ก้องไปส่ง)

เพื่อนทั้งสองก็ไม่น้อยหน้า ต่างส่งเสียงกันถ้วนหน้า

“เค้าก็บ่เอา บ่ให้อ้ายก้องไปส่งเด้อ”

“มดแดงก็เหมือนกัน”

“ทำไมล่ะจ๊ะ พี่ก้องไปส่งก็ดีแล้วนี่” ฤทัยรักษ์ถามอย่างแปลกใจ เด็กๆ พากันส่ายหน้ายิก แต่ไม่มีใครตอบเธอเลย

แดนดินที่มองอยู่สักพักก็ลุกขึ้นบอก "ไปๆ อ้ายไปส่งเอง”

“เย้”

คราวนี้เด็กๆ กลับดีใจจนพากันกระโดดตัวลอย ก้องหล้าผู้ได้รับความลำเอียงเห็นแล้วเบะปากบอก “ย่านอิหยังกัน อ้ายไปส่งยังได้ฟังเพลงนำเด้อ เสียงอ้ายดีขนาดนี้ มาๆ สิฮ้องให้ฟัง” (กลัวอะไรกัน พี่ไปส่งยังได้ฟังเพลงด้วยนะ เสียงพี่ดีขนาดนี้ มาๆ จะร้องให้ฟัง) ว่าแล้วก้องหล้าก็ใช้ตะเกียบแทนไมค์ ยกขึ้นมาจ่อปากแล้วเริ่มร้องเพลงลูกคอเทพของตน “สเตตัสของโคนถืกถิ่ม น้องอ่านแล้วยิ๊ม แต่อ้ายนั่งไห้ เจ็บแท้น้อ...หัวจาย”

“...” ทุกคนยิ้มแห้งกับเสียงหลงคีย์ของเขา

ฤทัยรักษ์ได้คำตอบนาทีนี่เอง ชัดเจนแล้วว่าทำไมเด็กน้อยถึงไม่อยากให้ก้องหล้าไปส่ง

“ถ้าอ้ายดินบ่ไป กะให้เอื้อยหนูอุ่นไปส่งพวกเฮาได้บ่” (ถ้าพี่ดินไม่ไป ก็ให้พี่หนูอุ่นไปส่งพวกเราได้ไหมจ๊ะ) มดแมงน้อยโอดขอ ทั้งยังเข้าไปกอดขาฤทัยรักษ์เอาไว้แน่น

“เอ่อ...” คนถูกขออ้ำอึ้ง เธอไม่รู้จักบ้านของเด็กๆ นะ

ก้องหล้าพลันบอก “บ่ต้องไปกวนเอื้อยเพิ่น อ้ายก้องสิพาไปส่งเอง” (ไม่ต้องไปกวนพี่สาว พี่ก้องจะพาไปส่งเอง)

“บ่เอา!” สามแสบส่งเสียงขึ้นมาพร้อมกัน