พี่เป็นหมอ

"พี่เทม...ฝันรออยู่นะ..."

[ฝัน...พี่ไม่รับไม่ได้แล้ว...ฝันโบกรถกลับเองนะ]

"พี่เทม...แต่นี่มันดึกแล้วนะ...แล้วมันไม่มีรถแล้ว..."

[อ๊าส์...แค่นี้นะ...พี่ไม่ว่าง] เสียงกระเส่าของเทมหรือแฟนของเพียงฝันเอ่ยขึ้นก่อนจะรีบตัดสายไป

"อีกแล้ว...ทิ้งฉันให้อยู่คนเดียวอีกแล้ว...นี่ฉันยังเป็นแฟนเขาจริงๆ ใช่ไหม?"ร่างบางใบหน้าอ่อนหวานเอ่ยขึ้นกับตัวเองท่ามกลางความมืดของท้องฟ้า

ร่างเล็กแสนอรชรหย่อนก้นลงนั่งที่ป้ายรถเมล์ ที่ตอนนี้แทบจะไม่มีรถวิ่งผ่านไปมาเลย

"ปราย...แกว่างไหม...มารับฉันหน่อยได้ไหม...พี่เทม..."

[อีกแล้วเหรอฝัน...มันผิดนัดอีกแล้วเหรอ...เลิกกับมันเถอะผู้ชายแบบนี้น่ะ...แล้วนี่แกอยู่ไหน?] เสียงเพื่อนสนิทเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

"ป้ายรถเมล์...แถวๆ ร้านกาแฟที่ฉันทำงาน"

[อ้อ...แป๊บนะแก...เดี๋ยวขอโทรหาเฮียก่อนว่ายังอยู่แถวนั้นไหม...]

4ทุ่ม15

"หมอปราณคะ...ตารางวันนี้ไม่มีอะไรแล้วนะคะ...จะออกเวรเลยไหมคะ"เสียงเลขาเอ่ยรายงานปราณ หมอทั่วไปที่พ่วงตำแหน่งผู้บริหารโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง

"ครับ...ออกเลยครับ"

"ค่ะ...ไม่ทราบว่า...รับกาแฟไหมคะ"

"ไม่ครับ...ขอบคุณครับ"ปราณเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ ก่อนจะเดินไปถอดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาออกแล้วแขวนไว้ที่ตู้

ขาเรียวก้าวฉับๆ ไปที่รถสปอร์ตคันหรูราคาเหยียบ40ล้าน ผมที่ใส่เจลเซทไว้เป็นทรง ถูกมือหนาขยี้เบาๆ พอให้ทรงที่เซทเอาไว้หลุดออก สลัดคราบคุณหมอทิ้งและหลงเหลือไว้แต่เพลย์บอยตัวร้าย เพราะคืนนี้...เขาจะล่า!!!

คิมหันต์:ไงมึง จะมาไหม?

ปราณ : กำลังไป ขอเด็ดๆ แจ่มๆ คนนึง

ข้อความถูกส่งไปยังในกลุ่ม

'ปรายฟ้า'

"โทรมาทำไมวะเนี้ย"ปราณอุทานหัวเสีย เมื่ออยู่ๆ น้องสาวของเขาก็โทรเข้ามา ขัดจังหวะ

[เฮีย...ออกมาจากโรงพยาบาลยัง]

"กำลัง...มีอะไร"น้ำเสียงของปราณเอ่ยเรียบๆ

[เฮียไปรับเพื่อนให้ปรายหน่อยสิ...คอนโดปรายอยู่ไกล...]

"เพื่อนสวยไหม...ถ้าไม่สวยไม่ไปรับ"

[สวยมาก...แต่ขอเถอะเฮีย...มันไม่ทันคน...ปล่อยเพื่อนปรายสักคนเถอะ] เสียงเอ่ยปรามพี่ชาย เพราะรู้ดีว่าพี่ตัวเองเป็นยังไง

"แล้วเพื่อนอยู่ไหน?"

[ป้ายรถเมล์หน้าร้านกาแฟ ใกล้ๆ โรงพยาบาลเรา...ปรายฝากเพื่อนด้วยนะ...และอย่า!!!...คนนี้ปรายขอ!!"น้องสาวของปราณเน้นเสียงหนัก

ปราณ : พวกมึงกูเข้าเวร ไปไม่ได้แล้ว

ซัน : เข้าเวรอีกและ ทิ้งกูกะไอ้คิมตามเคย

คิมหันต์ : เข้าบ่อยไปนะไอ้เวรเนี้ย ไม่ใช่เข้าอย่างอื่นใช่ไหม?

ปราณ : ก็อยากเข้าแหละอย่างอื่นน่ะ

"เฮ้อ...น้องกูเห็นกูเป็นแท็กซี่รับส่งคนหรือไงวะ"ถึงปากจะบ่น แต่สุดท้ายก็ขับรถออกไปยังปลายทางที่น้องสาวบอกไว้ทันที

อีกด้าน...

"เฮ้อ..."ร่างเล็กถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า มองรถยนต์ผ่านไปมา แต่ก็นับว่าน้อยคันมากๆ เลย แถมก็ถูกแฟนเบี้ยวนัดไม่ยอมมารับอีก และนี่ไม่ใช่ครั้งแรก "นี่ฉันยังเป็นแฟนเขาอยู่ไหมนะ?"

"มาว่ะ...สวยสัตว์...กูอีกล่อดีไหมเนี้ย"ปราณเอ่ยขึ้นกับตัวเองเบาๆ เมื่อนั่งมองร่างบางอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหันไปหลังเบาะแล้วหยิบกระป๋องเบียร์เย็นๆ ที่มักจะพกเอาไว้ในรถเวลาเบื่อๆ ติดมือมาด้วย

"เอาหน่อยไหม? ..."กระป๋องเบียร์เย็นๆ ถูกยื่นให้ร่างบาง ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ เธอ

"หึ...ไม่เอาอะ...หนูไม่กิน...อย่าคิดจะมามอมเหล้าหนูนะ"ร่างเล็กเอ่ย พร้อมกับเอามือปาดน้ำตาออกลวกๆ ในความน้อยใจแฟนที่ดูเหมือนนับวันเธอจะไม่มีตัวตนในสายตาเขาเลย

"อย่าพูดคำว่าหนู...พี่ใจสั่นนะ"ปราณเอ่ยบอกร่างเล็กน้ำเสียงยียวนตามประสาคนเฟรนลี่

"แล้วพี่เป็นใครเนี่ย...คิดไม่ดีกับหนูเหรอ?"เพียงฝันเลิกคิ้วมองร่างสูงข้างกาย

"พี่แค่เหงา...เลยมานั่งเล่นด้วย"

"เหงา? ...มันใช่เวลามาเหงาไหม...พี่ไว้ใจได้ปะเนี้ย?"ร่างเล็กเอ่ยด้วยความหวาดระแวง พร้อมกับขยับตัวออกห่างจากเขา

"หน้าพี่เหมือนคนไว้ใจไม่ได้เหรอ?"เขาเลิกคิ้วมองเธอบ้าง

"ค่ะ...ดูไม่น่าไว้ใจเลย...เอ่อ...หนูไปก่อนดีกว่า"เพียงฝันเตรียมตัวจะลุกขึ้น และถอยห่าง ด้วยความขี้ระแวงของเธอ มันทำให้เธอเริ่มที่จะไม่ไว้ใจร่างสูงตรงหน้า แม้เธอจะเป็นผู้หญิงขี้เล่น คุยจ้อ แต่เธอก็ขี้ระแวงเวลาที่ต้องเผชิญกับคนไม่รู้จัก

"จะไปไหน...เดี๋ยวพี่ไปส่ง"

"หยุดนะ!! หยุดเลย!! ไม่งั้นหนูโทรแจ้งตำรวจจริงๆ นะ..."เพียงฝันเอ่ยขึ้น ขาเรียวสวยค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปทีละนิด ทีละนิด

"น้องนั่นแหละหยุด...อย่าเดินต่อนะ"ปราณสาวเท้าก้าวตามเธอไปช้าๆ

"ไม่!!...พี่หยุดนะ...อย่าตามมา"เธอค่อยๆ ก้าวถอยหลังหนี โดยที่ดวงตากลมโตก็จ้องมองเขาด้วยความไม่ไว้ใจ

"เชื่อพี่...หยุดเดินก่อน..."พยายามหว่านล้อมให้เธอหยุดเดินหนี

"ไม่!!..."เธอเอ่ยกลับเสียงแข็ง

พลั๊ก!!

"กรี๊ดดดดดด!!"

หมับ!!

ขาของเธอก้าวไปเรื่อยๆ อยู่ๆ เธอก็ก้าวพลาดจนข้อเท้าพลิก แต่ปราณเร็วกว่าที่คิดรีบพุ่งเข้าไปคว้าเอวบางของเธอเอาไว้ซะก่อน เลยทำให้การเสียหลักนั้นไม่สำเร็จ และตอนนี้ร่างของเธอก็เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของปราณไปโดยปริยาย สองสายตาสบประสานกัน ราวกับต้องมนตร์สะกดอยู่นานหลายนาที กลิ่นหอมจากคนตัวเล็กมันทำให้เลือดในกายของปราณสูบฉีด กลิ่นมันหอม มันหวาน มันละมุนเอามากๆ มากเสียจนอยากจะเอาหน้าไปซุกไซร้ซอกคอเสียตอนนี้เลย

พรึ่บ!!

แต่เมื่อร่างเล็กตั้งสติได้ เธอก็รีบผลักร่างของเขาออกห่างจากตัว

"ทำไมไม่บอกล่ะว่าอย่าถอยมันมีท่อ..."

"ก็บอกหยุดๆๆ ฟังซะที่ไหนล่ะ...เกือบตกลงไปขาหักแล้วไหมล่ะ!"

"โอ๊ย!!"เพียงฝันร้องเสียงดังลั่นเมื่อจะเดินก้าวขาไปนั่งที่เดิม แต่ก็ต้องชะงักเพราะข้อเท้าของเธอนั้นแพลง

"หยุด...อย่าขยับ...เดี๋ยวพี่ดูให้"

"เชื่อได้แน่นะ?"

"เชื่อได้สิ...ขอโทษนะ..."จากนั้นปราณก็ช้อนร่างบางไปนั่งตรงม้านั่งแล้วถอดรองเท้าผ้าใบของเธอออก

"โอ๊ย!!"

"เจ็บเหรอ?"ร่างสูงช้อนตาขึ้นไปถามร่างเล็กที่นั่งอยู่สูงกว่า

"ค่ะ..."

"เท้าแพลงน่ะ...งั้น...แป๊บหนึ่งนะ"ปราณรีบวิ่งไปที่รถแล้วหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา

"โห...พร้อมมาก...นี่มีกล่องปฐมพยาบาลในรถด้วยเหรอ?"เอ่ยถามอย่างไม่เชื่อสายตา

"ก็พี่เป็นหมอ"ปราณตอบร่างบางก่อนที่จะใช้ผ้าพันข้อเท้าให้เธอเป็นขั้นตอนสุดท้าย "เสร็จแล้ว...ปะเดี๋ยวพี่ไปส่งหอ"

"ไม่เอา...หนูเกรงใจ...อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะคะ...หนูไม่ไปกับคนที่ไม่รู้จักแล้วพี่เป็นใครก็ไม่รู้ จะให้หนูไปด้วยได้ยังไง"เธอพูดอย่างตรงไปตรงมา

"พี่เป็นพี่ชายของปรายฟ้า พี่ชื่อปราณนต์ เรียกสั้นๆ ว่าปราณก็ได้...แล้วที่มาอยู่นี่เพราะปรายบอกให้มารับแทน"

"เอ้า...แล้วทำไมพี่ไม่บอกหนูตั้งแต่แรกล่ะคะ ว่าเป็นพี่ของปราย...ปล่อยให้คิดว่าเป็นโรคจิตตั้งนาน"บางทีเธอก็พูดตรงเกินไป หากแต่ความตรงของเธอนั้นกลับมีความใสซื่ออยู่ในนั้น ถ้าเปรียบความพยศของเธอที่พยายามต่อต้านเขาอยู่นั้นก็คงจะเหมือนแมวน้อยนั่นแหละ