Share

อย่าดื้อสิคะNC+++

last update Terakhir Diperbarui: 2025-11-10 22:59:18

"งั้นฝันจะทำพี่เอง...เป็นของฝันนะคะพี่ปราณ~"เสียงหวานเอ่ยขึ้น ก่อนจะซุกไซร้ไปที่ซอกคอของปราณทันที ริมฝีปากเล็กขบเม้มไปอย่างเก้ๆ กังๆ ตามประสาคนไร้ประสบการณ์

"อ๊าส์...ฝัน...อื้อ...หยุดเถอะ...อย่าทำแบบนี้!"ร่างสูงกล่าวห้ามปรามคนตัวเล็กที่พยายามปลุกปล้ำเขา

"อย่าดื้อสิคะ...อื้ม"โอ๊ยตายและ แม่เจ้าโว้ย!! ปราณอยากจะคลั่งเสียตรงนี้ ทั้งการกระทำ ทั้งน้ำเสียง ตอนนี้เขาแทบจะบ้าแล้ว มันเย้ายวน เซ็กซี่ มีเสน่ห์เป็นไหนๆ แถมตอนนี้เขากำลังจะถูกคนบริสุทธิ์บุกปล้ำ ทั้งๆ ที่เขาช่ำชองเรื่องแบบนี้เป็นที่สุด

"ฝันครับ...พอเถอะครับ...นะพี่ขอร้อง"ปราณเอ่ยห้ามร่างเล็กเสียงกระเส่าอีกครั้ง

"อื้ม...พี่ปราณไม่ชอบเหรอคะ"เสียงหวานเอ่ยถาม

"ชะ...ชอบครับ...ชอบที่สุดเลย...แต่ฝันโดนฤทธิ์ยา...ฝันรู้ตัวใช่ไหมครับ"ปราณเอ่ยถามเสียงอ่อนโยน

"รู้ค่ะ...พี่ปราณขา...ยอมฝันสักที...ร่างกายฝันจะระเบิดอยู่แล้ว...อื้อ...อย่าเล่นตัวนักสิคะ"โอ๊ย...ตายๆๆๆ ...เจอคำนี้ตายคาอกแน่ๆ สองจิตสองใจเหลือเกิน

"เอาเลยครับ...งั้นฝันทำเลย...พี่จะยอมตกเป็นของฝันแล้ว"

"ฝันจะทำเบาๆ ...พี่ปราณไม่ต้องกลัวนะคะ"เสียงหวานเอ่ยบอก พร้อมกับเล้าโลมราวกับกำลังเปิดซ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • รักมัดใจนายวายร้าย   เอิงเอย

    เอิงเอย...ทันทีที่ฉันทำทุกอย่างสำเร็จ ฉันเห็นแววตาผิดหวัง และเจ็บปวดที่มองมายังคนรักของตัวเอง ที่เธอคิดว่าเขานอกใจนอกกายและทรยศหักหลังความรักของเธอ วินาทีแรกที่ฉันเห็นไอ้หมอนั่นมองหน้าแฟนสาวคนนั้น มันสะใจ ฉันทำสำเร็จแล้ว ฉันแก้แค้นให้น้องสำเร็จแล้ว ผู้ชายคนนั้นเจ็บปวดเพราะความรักเหมือนกับที่อบเชยน้องสาวของฉันเจอ แม้นี่จะไม่ได้เจ็บถึงครึ่งของน้องฉันที่ต้องเจอ แต่ตอนนี้ความรักของหมอนั่นกำลังจะจบลงแล้วแต่...ทำไมมันกลับรู้สึกว่างเปล่าแบบนี้ล่ะ...ฉันสะใจแค่ตอนนั้น แต่ก็รู้สึกผิดที่ไปทำลายความรักของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลย ฉันนั่งกอดเข่านั่งคิดทบทวนหลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว ฉันกลับรู้สึกไม่ได้มีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเลยสักนิดแล้วคำถามคือ...เจไดมาหาฉันที่นี่ทำไม...แววตาของเขาดูผิดหวังไม่ต่างจากเพียงฝันเลย เขามองฉันด้วยแววตาแบบนั้น มันยิ่งทำให้ฉันยิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไปนั้นทำไม่ถูกต้อง ฉันนั่งมองห้องที่ฉันเพิ่งทำการเช่าเพื่อแก้แค้นหมอปราณ เมื่อ1อาทิตย์ก่อน ฉันได้ยินน้องสาวของเขาพูดถึงแผนการงานวันเกิดของเพียงฝัน เพื่อ

  • รักมัดใจนายวายร้าย   ไม่อยากมองหน้า

    อีกด้าน...เหตุการณ์ก่อนออกจากห้อง21.50น.ร่างสูงที่สลบไม่ได้สติไปตั้งแต่เมื่อคืน จนตอนนี้ เป็นเวลาเกือบจะ4ทุ่มแล้ว ด้วยเพราะดื่มกาแฟแก้วนั้นไปเยอะ บวกกับยาที่เอิงเอยผสมลงไปเยอะพอสมควร จึงทำให้เขาหลับลากยาวมาจนถึงตอนนี้"โอ๊ย..."ร่างสูงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา มันหนักตาจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น แถมยังรู้สึกมึนหัวบวกกับความเพลียอีกด้วย"ตื่นได้เวลาพอดีเลยนะ...ออกไปได้แล้ว...ออกไปเจอกับความรักที่พังทลาย...ออกไปสิ"เอิงเอยกล่าว พร้อมกับเหยียดยิ้มเย้ยหยัน ปราณรีบลุกขึ้นจากโซฟา พร้อมกับสำรวจเสื้อผ้าของเธอและของเขา ที่มันยังอยู่ในสภาพที่ปกติทั้งคู่ "ไม่ต้องมองขนาดนั้นหรอก...ฉันไม่คิดโง่ๆ เอากับคุณหรอกนะ...""เธอคิดจะทำอะไรเอิงเอย..."ปราณยังคงถามด้วยความไม่เข้าใจ ถ้าเป็นในละคร เขาจะต้องโดนวางยา แล้วตื่นมาบนเตียงพร้อมกับข้างกายที่มีตัวร้ายไม่ใส่อะไรเลย แต่นี่ไม่...ทุกอย่างปกติ...เธอมีเสื้อผ้าครบทุกชิ้น เขาเองก็เช่นกัน มันเลยทำให้เขาเดาทางเธอไม่ออกว่าเธอจะทำอะไร แถมมองหาโทรศัพท์ที่ตอนนี้มันดังขึ้นมาไม่หยุด แถมมีข้อความแจ้งเตือนนับร้อยข้อความทั้งของน้องสาวและของแฟ

  • รักมัดใจนายวายร้าย   อีกรอบได้ไหมครับ NC+++

    "อื้ม~"ลิ้นร้อนค่อยๆ สอดแทรกเข้าไปควานหาความหอมหวานในโพรงปากนุ่มลื่น จนพอใจ จากนั้นก็ค่อยๆ ขบเม้มไปตามซอกคอหอมจนเกิดรอยแดงจางๆ อกอวบอิ่มถูกเรียวลิ้นหนาโลมเลียจนร่างเล็กเสียวซ่านสะท้านทรวงไปจนเผลอแอ่นอกอวบนั่นสู้กับลิ้นหนาของเขา สองแขนค้ำยันไว้ที่ด้านหลังพร้อมกับเอนตัวกึ่งนั่งกึ่งนอน ส่วนปราณก็โน้มตัวไปเล้าโลมร่างเล็กจนหนำใจ"คนอะไรหอมไปทั้งตัว"ปราณยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะค่อยๆ ถอดปราการของตนออกจนเหลือไว้แค่ร่างกำยำเปลือยเปล่า ท่อนล่างที่มันแข็งขืนขึ้นมาจนร่างบางตาโตเพราะไม่เคยที่จะชินกับขนาดของมันเลยสักนิด "อีกไม่กี่วัน ยาคุมก็หมดแล้ว ไว้พี่จะป้องกันเองนะครับ พี่ไม่อยากให้ฝันฉีดแล้ว""พี่ปราณนี่หื่นกว่าที่ฝันคิดนะคะ...อื้ม..."ยังพูดไม่ทันจะจบประโยคร่างเล็กก็ครางออกมาเสียงดังเมื่อปากหนาดูดไปยังเต้าอวบเสียแรง"นี่ลดลงเยอะแล้วนะครับ"พูดจบก็ก้มลงฉกชิมเต้าอวบที่มียอดประทุมถันสีหวานชูชันแข็งเป็นไตอย่างหื่นกระหาย นิ้วเรียวก็สอดแทรกเข้าไปในร่องรักคับแคบ ชักเข้าชักออกจนสะโพกมนนั้นลอยเด้งรับสัมผัสสวาทที่ปราณกำลังปรนเปรอ"อ๊ะ...พะ...พี่ปราณ..."เสียงหวานครางออก

  • รักมัดใจนายวายร้าย   ผิดหวัง

    "แก...วันนี้ไปกินเลี้ยงที่ห้องฝุ่นกัน"ปรายฟ้าเอ่ยบอกเพื่อนรักที่กำลังแต่งตัวไปเรียน"เอาดิ..."เพียงฝันตอบ พร้อมกับหยิบกระเป๋าสะพายเดินออกไปนอกห้อง วันนี้เธอไปรถคันเดียวกับปรายฟ้า เพราะถึงยังไงก็ต้องไปฉลองวันเกิดที่ห้องน้องชายอยู่แล้ว"ทักไปบอกพี่ปราณด้วยให้ไปเจอกันห้องฝุ่น"ปรายฟ้าบอก"อืม...ตอนนี้คงยังไม่ออกเวรมั้ง...แต่เดี๋ยวส่งโลเคชั่นคอนโดฝุ่นให้ก็ได้"มือเล็กเปิดเข้าไปในแอพไลน์พร้อมกับปักหมุดโลเคชั่นคอนโดไต้ฝุ่น จากนั้นก็เข้าไปเรียนปกติ16.00 น.กว่าจะเลิกเรียนก็ถึงกับเบลอเลย เพราะวันนี้ปรายฟ้าและเพียงฝันต้องเข้าแล็บทั้งเช้าและบ่าย กว่าจะเลิกก็ปาไปเกือบจะ4โมงเย็นแล้ว"แทบอ้วกเลยวันนี้...ไปซื้อของไปทำกินกัน"ปรายฟ้ากล่าว"ฝัน..."แต่ระหว่างที่ทั้งคู่เดินมาจนถึงรถยนต์ของปรายฟ้า เสียงของแดนเทพก็ดังขึ้น พร้อมกับวิ่งตรงมาทางเธอและเพื่อนสาว "สุขสันต์วันเกิดนะ..."แดนเทพยื่นกล่องที่ห่อหุ้มด้วยกระดาษสีเงินส่งให้เธอด้วยรอยยิ้ม แต่เพียงฝันอึกอักไม่ยอมรับมันมา เพราะนึกถึงคำพูดของปราณไม่ให้อยู่ใกล้ๆ ผู้ชายคนอื่น "รับไป

  • รักมัดใจนายวายร้าย   เธอพูดเรื่องอะไร

    "อืม...แค่นั้น...เธอนี่ทำตัวเหมือนฝันเลยนะ...ชอบคิดว่าฉันเจ้าชู้หว่านไปทั่ว...ฉันไม่ได้เอาคนใกล้ตัวหรอกนะ"ปราณกล่าว"หึ...คุณเคยคิดบ้างไหมว่าการกระทำของคุณมันต้องทำให้คนบางคนเจ็บปวดแค่ไหน?"น้ำเสียงของเอิงเอยแค่นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เคียดแค้นไม่คิดที่จะปกปิด"เธอพูดเรื่องอะไร?"พรึ่บ!!รูปของเขาในชุดกราวนด์สีขาวสะอาดตา ถูกโยนลงตรงหน้าปราณด้วยความแรง รูปปราณทุกอิริยาบถ รวมทั้งรูปคู่ที่เคยถ่ายกับน้องสาวของเธอที่ชื่อว่าอบเชยด้วย"เธอจะสื่ออะไรเอิงเอย?"ปราณเลิกคิ้วถามพร้อมกับมองแววตาของร่างบางที่เริ่มแดงก่ำ ไม่คิดเลยว่าเขาจะไร้หัวใจขนาดนี้ มาถึงขนาดนี้ยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้4เดือนก่อน...'ปีสี่แล้วสิเรา...ไปดูแลคนไข้เป็นยังไงบ้าง'เอิงเอยเอ่ยถามน้องสาวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น อบเชยเป็นนักศึกษาแพทย์ปี4 ส่วนเธอเรียนจบบริหารเมื่อ2ปีก่อนแล้วกำลังจะบินไปทำงานที่อังกฤษกับสามีในไม่กี่วันนี้'สนุกค่ะ...พี่เอย...อบคิดว่าอบแอบชอบรุ่นพี่ที่ทำงาน'สาวแพทย์สวยหวานปี4เอ่ยบอกพี่สาวอย่างตรงไปตรงมา ใบหน้าสวยยิ้มกว้างทำท่าเพ้อฝัน'หืม...อะไ

  • รักมัดใจนายวายร้าย   พี่ไม่อยากเป็นคนใจร้าย

    วันต่อมา..."วันนี้พี่กลับดึกนะ...แต่พี่จะรีบกลับมานะครับ...เอารถพี่ไปใช้เลย...ดูท่าแล้วปรายก็คงจะอยู่กับฝุ่น...หรือถ้าอยากขับไปหาพี่ที่โรงพยาบาลก็ได้...แต่อาจจะกลับดึกหน่อยเพราะพี่มีประชุม...วันนี้มีตรวจสอบการเงิน"ปราณกล่าวพร้อมกับยื่นกุญแจรถคันหรูของตัวเองให้เพียงฝัน ที่ตอนนี้กำลังแต่งตัวในชุดนักศึกษา"ไม่เป็นไรค่ะ...เดี๋ยวฝันนั่งรถเมล์กลับก็ได้..."เธอส่งกุญแจคืน"ไม่ครับ...จะไปยืนเบียดให้คนอื่นลวนลามทำไม...ให้พี่ลวนลามคนเดียวก็พอแล้ว...เอาไปครับ...""แล้วพี่ปราณจะไปยังไงคะ?""ไอ้คิมมารับ...วันนี้มันไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาลพอดี"ปราณเอ่ยบอกคนตัวเล็ก ก่อนจะก้มลงหอมแก้มเนียนใสของแฟนสาว "อ้อ...กับเพื่อนที่ชื่อแดนเทพน่ะ...อย่าใกล้ชิดกันให้มาก...นะครับ"ปราณยกยิ้มให้เธออีกหนึ่งที แม้จะดูหวานแต่รอยยิ้มนี้มันกลับเคลือบยาพิษ และเธอรู้ดีว่าถ้าปราณหึง เขาทำอะไรได้มากกว่าที่เธอคิด เหมือนตอนนั้นที่เทมวางยาเธอ เขาจัดการจนเข้าไอซียู จนเทมขยาดที่จะมาเจอเธออีก ใช่เรื่องนี้เขาเล่าให้เธอฟังแล้ว ทีแรกเธอก็ตกใจว่าเกินไปหรือเปล่า แต่เขาก็ให้เหตุผลว่า ใครก็ตามที่คิดร้ายกับเธอ เขาไม่คิดปล่อยไว้แน่!!! ส่วนเรื

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status