ตอนที่ 4 คืนแรกของการเข้าหอ

 หลังจากงานแต่งเสร็จสิ้น บ่าวสาวเดินทางไปยังไร่ชาของเอกณัฐที่เชียงใหม่ บ้านหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางเนินเขาและไร่ชาสีเขียวขจี ลูกหยีนั่งอยู่ในรถ เธอจ้องมองไร่ชาและบ้านหลังใหญ่ตรงหน้า ความรู้สึกหวาดหวั่นเกิดขึ้นเมื่อเธอตระหนักว่านี่คือสถานที่ที่เธอจะต้องใช้ชีวิตต่อจากนี้ 

 “ตั้งแต่วันนี้ไป ที่นี่จะเป็นบ้านของเธอ” เอกณัฐกล่าวขณะที่เขาพาเธอเข้าไปในบ้าน

 บรรยากาศภายในบ้านเงียบสงบและเย็นชาเหมือนตัวเขา ทุกสิ่งทุกอย่างดูเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ไร้ความอบอุ่น ลูกหยีเดินตามเอกณัฐเข้าไปในห้องนอนใหญ่ที่ถูกจัดเตรียมไว้

 “เธอจะพักที่นี่ ฉันจะไปเคลียร์งานที่ห้องทำงานอีกห้อง” เอกณัฐพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ และไม่รอคำตอบใด ๆ ก่อนจะหันหลังออกจากห้อง ปล่อยให้ลูกหยียืนอยู่คนเดียว

ความรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวท่วมท้น ลูกหยีเดินไปที่เตียงแล้วทรุดตัวลงนั่ง เธอหันไปมองกระจก เธอเห็นเงาของตัวเองในชุดเจ้าสาวที่ยังไม่ถอดออก

 “นี่คือชีวิตแต่งงานของฉันเหรอ” เธอถามตัวเองเบา ๆ น้ำตาค่อย ๆ ไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอพยายามกักเก็บมันไว้ แต่ความรู้สึกกดดัน ความผิดหวัง และความเหงากลับพุ่งเข้ามาอย่างหนัก

 หลังจากวันที่เหน็ดเหนื่อยจากงานแต่งงานและความกดดันที่ต้องเผชิญมาตลอดทั้งวัน ลูกหยีรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกดดันจนแทบระเบิด การต้องกลายมาเป็นเจ้าสาวของคนที่เธอแทบไม่รู้จักและไม่เต็มใจ ทำให้เธอไม่อาจทนต่อความรู้สึกภายในได้อีกต่อไป

 เมื่อเธอเดินสำรวจห้องหอก็เจอว่ามีขวดไวน์แดงตั้งอยู่ เธอตัดสินใจดื่มแก้เครียดโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง เธอรินไวน์ใส่แก้วจนล้น มือสั่นเล็กน้อยก่อนจะยกขึ้นดื่มรวดเดียวจบ

 “ชีวิตแบบนี้ หนูไม่อยากได้” ลูกหยีพึมพำกับตัวเองขณะที่เริ่มรู้สึกถึงความร้อนผ่าวจากแอลกอฮอล์ที่แล่นเข้าสู่ร่างกาย ไม่นานไวน์ในขวดก็หมดไป ลูกหยีที่เริ่มเมาเอนตัวพิงโซฟา ดวงตาครึ่งปิด เธอหัวเราะกับตัวเองอย่างขมขื่น ขณะที่ความคิดฟุ้งซ่านในหัวหมุนเวียนอย่างไร้ทิศทาง

 “หนูเป็นแค่ตัวแทน พี่ลูกเกดหนีไปได้ ฮึ ทำไมพี่ถึงหนีแล้วปล่อยให้หนูติดอยู่ที่นี่ล่ะ”

 เสียงหัวเราะของเธอเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความขมขื่นและเจ็บปวด เสียงขวดไวน์ที่กลิ้งตกพื้นทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งเงียบงันและอึดอัด

 ขณะที่อยู่ในอีกห้องหนึ่ง เอกณัฐนั่งเคลียร์งานอยู่คนเดียว จมอยู่กับความคิดที่วิ่งวุ่นในหัว เขาคิดถึงสถานการณ์ในชีวิตแต่งงานที่ไม่เคยคาดคิด เขาเองก็รู้สึกไม่พอใจเช่นกัน การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ แต่เพราะหน้าที่และสัญญาที่ผูกพันเขากับครอบครัวของลูกหยี เขาจึงต้องทำตาม

 เสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ดังลอดมาจากห้องนอนทำให้เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะเดินไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน เขาก็พบกับลูกหยีที่นั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟาในสภาพเมามาย เธอกำลังหัวเราะคนเดียวอย่างไร้สติ ขวดไวน์ที่หมดเกลี้ยงกลิ้งอยู่บนพื้น

 “นี่เธอทำอะไรอยู่” เอกณัฐพูดด้วยเสียงเย็นชา ขณะที่มองดูสภาพของลูกหยีที่แทบจำไม่ได้ว่าเป็นคนเดียวกับเจ้าสาวที่เพิ่งแต่งงานกับเขาในวันนี้ ลูกหยีเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาพร่ามัว จากนั้นก็ยิ้มหวานแต่เต็มไปด้วยความขมขื่น

 “อ้าว ลุงณัฐมาทำไมล่ะ จะเข้าหอเหรอ แต่ว่า หนูยังไม่พร้อม” เธอหัวเราะออกมาเสียงดังเหมือนเด็กเล่นสนุก

 เอกณัฐถอนหายใจลึก เขารู้สึกเหนื่อยใจกับท่าทีที่ไม่เป็นผู้ใหญ่ของลูกหยี แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกสงสารเธอ เขารู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธออยากได้ และเห็นได้ชัดว่าความเครียดทั้งหมดทำให้เธอต้องหาทางระบายด้วยการดื่มเหล้า

 “ลุกขึ้นเถอะ เธอเมามากแล้ว” เอกณัฐพูดพร้อมกับเดินเข้าไปหา ยื่นมือเพื่อช่วยเธอลุกขึ้น

แต่ลูกหยีกลับหัวเราะคิกคักและปัดมือเขาออก

 “ไม่ หนูไม่อยากลุก ลุงณัฐอยากแต่งงานกับหนูจริงๆ เหรอ หรือแค่ทำตามหน้าที่เหมือนที่พ่อแม่บอก” เธอพูดด้วยเสียงสั่น ๆ เต็มไปด้วยความประชดประชัน

คำถามนั้นทำให้เอกณัฐชะงัก เขาไม่ได้ตอบอะไรทันที แต่สายตาของเขาแสดงออกถึงความรู้สึกสับสน ก่อนจะตัดสินใจไม่โต้เถียงกับคนที่กำลังเมา

 “เธอต้องพักผ่อน เราค่อยคุยกันพรุ่งนี้” เขาพูดพร้อมกับจับแขนลูกหยีเบาๆ เพื่อช่วยเธอเดินไปที่เตียง แต่เธอกลับเซล้มลงบนโซฟาอย่างหมดสภาพ

 “ไม่ต้องมายุ่ง หนูทำเองได้” ลูกหยีพูดด้วยน้ำเสียงดื้อรั้น แต่ก็ไม่สามารถลุกขึ้นเองได้ เอกณัฐถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะถอดเสื้อสูทออกแล้วนำไปคลุมตัวลูกหยี เขาไม่พูดอะไรอีก แต่ยืนมองดูเธอที่เริ่มหลับไปเพราะความเมา