รักร้อยใจในไร่ชา

ภายในห้องรับรองขนาดใหญ่ บรรยากาศที่ตึงเครียดที่เกิดจากเหตุการณ์วุ่นวายในงานแต่งยังคงคลุมเครือ ลูกหยี ยืนอยู่ท่ามกลางความสับสน ในขณะที่คุณวิภาหรือที่เธอเรียกว่าแม่ใหญ่ เดินเข้ามาใกล้เธอ ดวงตาคมดุจะแผดเผา “ลูกหยี ไม่ต้องมาทำหน้างอแงเลย ลูกต้องแต่งแทนพี่สาว” ถึงแม้ลูกหยีจะตอบรับที่จะแต่งงานแต่สีหน้าของเธอก็แสดงออกชัดว่าโดนบังคับ ทั้งๆ ที่เธอรับปากแล้วแต่เสียงของแม่ใหญ่ก็ยังมาตอกย้ำอย่างไม่มีทางเลี่ยง ลูกหยีเงยหน้าขึ้นมองแม่ด้วยสายตาที่แสดงความไม่พอใจ “ทำไมต้องเป็นหนูด้วยคะ แม่รู้ใช่ไหมว่าพี่ลูกเกดเขาหนีไปเพราะอะไร” ลูกหยีเถียงกลับ เสียงสั่นเล็กน้อย “เขาหนีไปเพราะไม่อยากแต่งกับลุงณัฐ ไม่ใช่ความผิดของหนู”แม่ใหญ่ยืนตรงสีหน้าแสดงความโกรธที่ลูกหยีพูดตรงเกินไปแบบไม่ไว้หน้าเธอกับพี่สาว “ใช่ พี่ลูกเกดหนี แต่เรื่องนี้มันจะจบแค่นี้ไม่ได้ มันเกี่ยวกับหน้าตาของครอบครัว พวกเราเป็นหนี้บุญคุณลุงณัฐมากมายตั้งแต่สมัยที่พ่อของลูกป่วยหนักและเขาเป็นคนช่วยไว้ ถ้าเราไม่แต่งตามสัญญา จะทำให้ครอบครัวเราดูแย่ในสายตาของทุกคน” ลูกหยี ฟังคำพูดของแม่แล้วรู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถม เธอไม่เคยสนใจเรื่องของหนี้บุญค

หลังจากงานแต่งเสร็จสิ้น บ่าวสาวเดินทางไปยังไร่ชาของเอกณัฐที่เชียงใหม่ บ้านหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางเนินเขาและไร่ชาสีเขียวขจี ลูกหยีนั่งอยู่ในรถ เธอจ้องมองไร่ชาและบ้านหลังใหญ่ตรงหน้า ความรู้สึกหวาดหวั่นเกิดขึ้นเมื่อเธอตระหนักว่านี่คือสถานที่ที่เธอจะต้องใช้ชีวิตต่อจากนี้ “ตั้งแต่วันนี้ไป ที่นี่จะเป็นบ้านของเธอ” เอกณัฐกล่าวขณะที่เขาพาเธอเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านเงียบสงบและเย็นชาเหมือนตัวเขา ทุกสิ่งทุกอย่างดูเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ไร้ความอบอุ่น ลูกหยีเดินตามเอกณัฐเข้าไปในห้องนอนใหญ่ที่ถูกจัดเตรียมไว้ “เธอจะพักที่นี่ ฉันจะไปเคลียร์งานที่ห้องทำงานอีกห้อง” เอกณัฐพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ และไม่รอคำตอบใด ๆ ก่อนจะหันหลังออกจากห้อง ปล่อยให้ลูกหยียืนอยู่คนเดียวความรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวท่วมท้น ลูกหยีเดินไปที่เตียงแล้วทรุดตัวลงนั่ง เธอหันไปมองกระจก เธอเห็นเงาของตัวเองในชุดเจ้าสาวที่ยังไม่ถอดออก “นี่คือชีวิตแต่งงานของฉันเหรอ” เธอถามตัวเองเบา ๆ น้ำตาค่อย ๆ ไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอพยายามกักเก็บมันไว้ แต่ความรู้สึกกดดัน ความผิดหวัง และความเหงากลับพุ่งเข้ามาอย่างหนัก หลังจากวันที่

หลังจากการเผชิญหน้ากับเอกณัฐที่กลางไร่ชา ความเงียบก็เข้ามาครอบคลุมทั้งสองคน ลูกหยีแสดงออกถึงความไม่พอใจกับชีวิตที่ถูกบังคับ กำลังหายใจลึกเธอรู้สึกว่าตัวเองเริ่มสับสนไม่รู้จะทำอะไรต่อ แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือเธอไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตในฐานะภรรยาที่เธอไม่ได้เลือกเอง ในที่สุดลูกหยีหันมองไปที่ไร่ชาอันกว้างใหญ่ที่ยืดไปสุดสายตา เธอคุ้นเคยกับไร่ชาแห่งนี้ เพราะตอนเด็ก ๆ เธอเคยมาที่นี่กับพ่อบ่อยครั้ง มันเป็นสถานที่ที่ให้ความรู้สึกสงบ แต่วันนี้มันกลับให้ความรู้สึกแตกต่างออกไป“ถ้าลุงไม่อยากให้หนูหนี หนูมีข้อเสนอ” ลูกหยีพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เอกณัฐหันมามองเธอด้วยความสงสัย“ข้อเสนออะไร” เขาถามเสียงแข็ง แต่ก็กำลังสงสัยในคำพูดของเธอ เขาอยากรู้ว่าเธอจะมาไม้ไหน เพราะตั้งแต่เด็กที่เขารู้จักลูกหยีเป็นเด็กฉลาดแต่เจ้าเล่ห์พอตัว ลูกหยีหยุดครู่หนึ่งเพื่อรวบรวมความคิด ก่อนจะพูดออกมาอย่างด้วยท่าทางจริงจัง“หนูจะไม่หนีอีก แต่หนูไม่อยากเป็นแค่ภรรยาที่เป็นเพียงตัวแทนพี่ลูกเกด หนูจะอยู่กับลุง หนูอยากรับจ้างทำงานในไร่ชา ลุงให้หนูทำงานที่นี่ได้ไหม” เอกณัฐจ้องเธอด้วยสายตาที่

หลังจากที่วันนี้ทั้งวันเต็มไปด้วยความท้าทายทั้งจากงานในไร่ชาและการเรียนรู้การทำอาหารจากเอกณัฐ ลูกหยี รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ เธอใช้พลังงานไปเยอะมาก แต่เธอก็ภาคภูมิใจในความสำเร็จเล็ก ๆ ของตัวเอง และก็ทำให้เธอรู้สึกพอใจ แม้จะต้องพบกับความยากลำบาก แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอกำลังค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตที่ไร่ชาได้ ค่ำวันนั้น หลังจัดการเรื่องในครัวเสร็จ เมื่อเธอเดินกลับเข้าห้องนอน เธอพบว่าเอกณัฐนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะเล็ก ๆ ใกล้เตียง เขายังคงดูเคร่งขรึมและสงบเงียบเหมือนเคย แต่บรรยากาศในห้องตอนนี้กลับทำให้ลูกหยีรู้สึกแปลก ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องร่วมอยู่ในห้องเดียวกันกับเขาตอนที่สติครบถ้วน ไม่มีความเมาหรือความโกรธเป็นตัวขวางกั้น ที่ผ่านมานอกจากวันที่เธอเมาแล้ว ส่วนมากเอกณัฐก็จะไปทำงานต่อที่ห้องทำงานกลับมาอีกทีเธอก็หลับไปแล้ว ตอนนี้วันนี้เธอมีสติเต็มที่และเอกณัฐที่ปกติเวลานี้จะต้องอยู่ที่ห้องทำงาน แต่ตอนนี้เขากลับยังอยู่ที่นี่ สำหรับลูกหยีความตึงเครียดและความอึดอัดค่อย ๆ แทรกเข้ามาในอากาศเธอยืนอยู่ที่ประตูครู่หนึ่ง ไม่รู้จะทำตัวอย่างไร ใจเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว “นั่งสิ” เ

แสงอ่อน ๆ ของเช้าวันใหม่สาดเข้ามาผ่านหน้าต่างในห้องนอน สองร่างนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของกันและกันอย่างอบอุ่นภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน เพื่อป้องกันร่างกายจากความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศภายในห้องนอน ลมหายใจของทั้งสองคนทอดยาวสม่ำเสมอ ลูกหยีค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาหลังจากการที่หลับได้ไม่นานนัก แต่ที่ตื่นขึ้นมาเพราะว่านี่เป็นเวลาตื่นนอนตามปกติของเธอ ทั้งๆ ที่เมื่อคืนกว่าเธอจะข่มตาหลับได้ ภาพเซ็กซี่เกือบเปลือยของเอกณัฐยังคงตามหลอกหลอนเธอ หลับตาลงก็คิดถึงแต่แผงอกล่ำ กล้ามหน้าท้องเป็นลอนสวยงาม รูปตัววีหายเข้าไปในผ้าเช็ดตัวที่นุ่งพันเอวสอบอยู่อย่างหมิ่นเหม่จะหลุดมิหลุดเเหล่ของตาลุงยังติดตาเธอ เวลาเอกณัฐขยับตัวทีเธอแอบลุ้นตามกลัวผ้าเช็ดตัวที่พันไว้หลวมๆ นั้นจะหลุดเอา ดีนะผ้าไม่หลุดไม่อย่างนั้นได้มีเลือดกำเดาไหลออกมาให้ได้ขายหน้าเป็นแน่ เธอต้องท่องพุธโท นะโม สังโฆ ไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบก็ยังไม่สามารถสลัดภาพนั้นออกจากความคิดได้ สอดมนต์ผิดๆ ถูกๆ ต่อด้วยนับเเกะจนหลงถึงได้หลับไปแบบไม่รู้ตัวด้วยความเพลีย เช้านี้หลังจากที่ตื่นได้สติและนอนคิดทบทวนอะไรเพลินๆ เธอเพิ่งเริ่มรู้สึกว่าเช้านี้อากาศอบอุ่นน่านอนต่อม