ตอนที่ 7 แม่ครัวหัวป่าก์

 หลังจากการสนทนานั้น ลูกหยีตัดสินใจรับความท้าทาย แม้ว่าภายในใจจะไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่เธอรู้ดีว่าถ้าเธอจะอยู่ที่นี่และใช้ชีวิตในฐานะภรรยาของเอกณัฐ เธอก็ต้องเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบในหน้าที่ของตัวเอง เธอไม่ต้องการถูกมองว่าเป็นภาระหรือผู้หญิงที่ไร้ประโยชน์

 วันต่อมาหลังจากกลับมาจากทำงานในไร่ชา ลูกหยีก็ตรงเข้าไปในครัวทันที เธอมองดูเครื่องครัวและวัตถุดิบที่มีอยู่เพื่อที่จะเตรียมประกอบอาหาร ตอนนี้ลูกหยีทั้งรู้สึกตื่นเต้นและกังวลไปพร้อมกัน เพราะแม้ว่าเธอจะเคยทำอาหารบ้างแต่เธอก็ไม่เคยทำให้ใครกินแบบนี้

 ถึงแม้ว่าเอกณัฐจะไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ ในตอนนี้ แต่เขาก็เฝ้าดูเธออยู่เงียบ ๆ จากห้องนั่งเล่น เขาอยากรู้ว่าเธอจะทำได้ดีแค่ไหน ความคาดหวังในตัวเธอที่เขามีไม่ได้สูงมาก แต่เขาต้องการให้เธอพยายามจริง ๆ แค่นั้น ส่วนเรื่องการพัฒนาฝีมือเขารู้ว่าสำหรับเด็กรุ่นใหม่อย่างลูกหยีมันต้องค่อยเป็นค่อยไป

 ลูกหยีเริ่มทำอาหารอย่างตั้งใจ เธอเลือกทำเมนูง่ายๆ จากวัตถุดิบที่มีอยู่ เธอเลือกที่จะทำไข่เจียวและต้มจืด ที่เธอพอจะมีความถนัดอยู่บ้างและรู้ว่ามันต้องใส่อะไรลงไปบ้าง แม้ว่าในระหว่างการทำ เธอจะมีปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ ในการหาของไม่เจอ จำไม่ได้ว่าตัวเองใส่อะไรลงไปแล้วบ้างแม้ว่าเธอจะทำไข่เจียวไหม้ไปหน่อยแต่เธอก็ไม่ยอมแพ้

 เมื่ออาหารเสร็จเรียบร้อยถึงจะใช้เวลานานไปหน่อย ลูกหยีจัดใส่จานและนำมาวางบนโต๊ะอาหาร เธอถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยแต่ก็เต็มไปด้วยความหวังลึก ๆ ว่าอาหารของเธอจะไม่แย่จนเกินไป เอกณัฐเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะ เขามองอาหารที่เธอทำด้วยความสงสัยเล็กน้อย แต่ยังไม่ทำอะไรกับมันนอกจากยืนมองอย่างพิจารณา

 “ลุงชิมอาหารให้หนูหน่อยว่ามันเป็นยังไงบ้างพอไหวไหม หนูบอกไว้ก่อนเลยนะลุงเป็นคนโชคดีคนแรกที่ได้ชิมฝีมือหนู แม้แต่พ่อกับแม่ใหญ่ยังไม่ได้ทานฝีมือหนูเลย” ลูกหยีโฆษณาชวนเชื่อเพื่อเชิญชวนให้อีกคนชิมฝีมือตัวเอง

 เอกณัฐมองหน้าลูกหยียิ้มๆ ก่อนจะหยิบช้อนตักต้มจืดขึ้นมาชิมคำแรก ลูกหยีเฝ้ารอดูปฏิกิริยาของเขาอย่างใจจดใจจ่อ แต่เอกณัฐยังคงรักษาท่าทีเย็นชา เขาไม่แสดงสีหน้าอะไรขณะชิมต้มจืดที่เธอตั้งใจทำ แต่หลังจากนั้นเขาก็ตักไข่เจียวขึ้นมาทานอีกคำ และก็ยังไม่ยอมพูดอะไรอีก จนแม่ครัวอดไม่ได้ที่จะถาม

 “เป็นไงบ้างคะลุง” ลูกหยีถามด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย แม้จะพยายามปิดบังแล้ว เธอลุ้นมากกว่าการสอบเสียอีก เอกณัฐวางช้อนลงบนจาน แล้วเงยหน้าขึ้นมองเธอ

 “กินได้” เขาพูดสั้น ๆ แค่นั้น

 คำตอบนั้นทำให้ลูกหยีหรี่ตามองเขาอย่างไม่พอใจ แต่ก็อดขำในใจไม่ได้ เธอรู้ดีว่านั่นคือคำชมจากคนอย่างเอกณัฐ

 “แค่นั้นเหรอ ลุงไม่คิดจะชมมากกว่านี้หน่อยเหรอไงคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงประชด

 เอกณัฐยิ้มเล็กน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก

 “ไข่เจียวยังไหม้ไปหน่อย แต่ต้มจืดก็เค็มดีกว่าที่คิด ผักที่ใส่ไปก็เปื่อยดี เคี้ยวง่ายดีเหมาะสำหรับคนแก่อย่างฉัน เธอคิดว่าฉันต้องชมแบบไหนดี เธอต้องหัดทำอีกเยอะ แต่ก็ไม่แย่สำหรับครั้งแรก”

 ลูกหยียิ้มบาง ๆ กับคำตอบนั้น เธอรู้สึกว่าตัวเองก้าวผ่านความท้าทายเล็ก ๆ ไปได้อีกขั้น แม้ว่าเธอจะยังมีเรื่องต้องเรียนรู้และปรับปรุงอีกมากมาย แต่สิ่งหนึ่งที่เธอได้จากการทำกับข้าวครั้งนี้คือการยอมรับในตัวเอง และความตั้งใจที่จะทำหน้าที่ในฐานะภรรยาของเอกณัฐอย่างดีที่สุด

 “เย้ๆๆ ขอบคุณค่ะลุง แค่นี้หนูก็ดีใจแล้วค่ะ”

 “มานั่งกินข้าวได้แล้วมา เดี๋ยวฉันจะไปทำผัดกะเพราเพิ่มให้ เธอกินเผ็ดหรือเปล่า”

 คนตัวโตถาม ก่อนที่จะลุกไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารเพิ่มให้ ลูกหยีรีบวิ่งตามทันที ก่อนจะวิ่งเข้าไปชนแผงอกกว้างอย่างจังเพราะเอกณัฐหยุดเดินเปลี่ยนใจหันมาเพื่อที่จะไปที่ตู้เย็นเพื่อรื้อหาวัตถุดิบมาทำอาหารเพิ่ม ทำให้ตอนนี้ร่างบางของลูกหยีตกอยู่ในอ้อมกอดของคนเป็นสามีทันทีอย่างไม่ได้ตั้งใจ ก่อนที่เธอจะผละออก ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความอาย

 “ลุง จะหยุดเดินทำไมไม่บอก เห็นไหมชนเลย จมูกหนูหักหรือเปล่าก็ไม่รู้เนี่ย” ลูกหยีบ่นกลบเกลื่อนความอาย ทำเอาคนโดนบ่นอดขำไม่ได้ 

 “ตัวเองซุ่มซ่ามไม่ระวังเองมาโทษคนอื่น ไหนดูมาให้ฉันดูใกล้ๆ หน่อยซิ จมูกไม่ได้หักอย่างที่เธอกลัวหรอก มีแต่หน้าที่แดงเกิน”

 “ตาลุงบ้า” พอรู้ว่าโดนแซวลูกหยีเลยทุบเบาๆ ที่อกคนแก่ไปหนึ่งที 

 “แล้วนี่เดินตามมาทำไม บอกให้ไปนั่งทานข้าวรอ”

 “ก็หนูจะมาดูลุงทำกับข้าวนี่ไง ว่าลุงใส่อะไรบ้างวันหลังจะได้ทำเองทลุงสอนหน่อยได้ไหมคะ”

 คำตอบของลูกหยีทำเอาคนตัวโตอดเอ็นดูไม่ได้ที่เธอพยายามที่จะเรียนรู้ในสิ่งที่เธอไม่เคยทำ เขาจึงถือโอกาสสอนและสาธิตการทำผัดกะเพราให้ดู เพียงครู่เดียวผัดกะเพราจานด่วนก็เสร็จ ก่อนที่เอกณัฐจะตักใส่จานแล้วยกออกมานั่งทานกันที่โต๊ะอาหาร

 “ไหน มาชิมซิว่าฝีมือของลุงอร่อยไหม อื้อ อร่อยมากเลยค่ะลุง วันหลังหนูจะทำให้ได้รสนี้ให้ลุงกิน” 

 ลูกหยีเอ่ยชมอย่างจริงใจ ก่อนที่จะตักกับข้าวฝีมือตัวเองมาชิมบ้าง

 “อึยยย ทำไมไข่เจียวของหนูมันขมอย่างนี้ล่ะ ไหนลุงบอกว่าไหม้นิดเดียวยังไงล่ะ ไม่ยอมบอกหนูตรงๆ แล้วแกงจืดหนูล่ะจะเป็นยังไง” ว่าแล้วลูกหยีก็ตักน้ำต้มจืดขึ้นมาชิมก่อนจะรีบคายออก 

 “ลุง ต้มจืดหนูเค็มขนาดนี้ทำไมลุงไม่บอกหนู” ลูกหยีโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอายกับรสชาติอาหารที่เธอทำ

 “ไม่เป็นไรหรอกน่าสำหรับครั้งแรกทำได้แค่นี้ก็โอเคแล้ว กินผัดกะเพราก็ได้” เอกณัฐให้กำลังใจคนที่ตั้งใจทำ

 “ลุงทานเถอะ เดี๋ยวหนูจะทานต้มจืดของหนูเอง หนูสงสารมัน” ลูกหยีพูดด้วยน้ำเสียงสลดชวนให้น่าสงสาร ก่อนจะเอื้อมไปตักต้มจืดแต่ไม่ทันจะได้ตักถ้วยต้มจืดก็โดนเอกณัฐยกออกไปเสียก่อน ทำให้เธอมองตาขวางด้วยความไม่พอใจ

 “มันเค็ม เดี๋ยวไปปรุงให้ใหม่ ตามมาดูว่าเราจะปรุงใหม่ยังไงบ้าง” ว่าแล้วทั้งคู่ก็ลุกเข้าไปในครัวใหม่อีกรอบ