บทที่ 6

ทันใดนั้นลมแรงพัดคลื่นขนาดใหญ่ขึ้นมา เรือโคลงเคลงอย่างรุนแรง เสียงเธอโดนเสียงคลื่นกับเสียงอุทานด้วยความตกใจกลบจนหมด

อวี้สิงเยี่ยนขมวดคิ้ว “เสียงคลื่นดังมาก เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?”

ขณะที่เธอกำลังจะพูด จู่ๆ เสิ่นฝานซิงงอแงว่า “ข้างนอกอันตรายมาก ฉันกลัวมากเลย รีบเข้าไปในห้องโดยสารเรือดีกว่า”

ทุกคนรีบพาเธอเดินไปอย่างรวดเร็ว เสิ่นถังเยว่เดินอยู่หลังสุด

เธอหันไปมองโลมาที่ค่อยๆ ไกลออกไปแล้วหัวเราะ

นี่อาจจะเป็นลิขิตฟ้า

พวกเขาไม่มีทางรู้ว่าพรที่เธอขอคืออย่าได้พบได้เจอกันอีกเลย

เหมือนกับที่พวกเขาไม่เคยเห็นคุณค่าของความจริงใจของเธอ พวกเขาไม่มีทางรู้ว่าเธอใกล้จะไปจากชีวิตพวกเขาตลอดกาลแล้ว

......

วันที่เสิ่นฝานซิงได้รับการ์ดเชิญงานเต้นรำของพวกคุณหนูตระกูลไฮโซ ผู้ชายทั้งสี่คนยุ่งจนไม่มีเวลาไปกับเธอ

“พี่ใหญ่ พี่รอง แล้วก็พี่สามต้องบินไปประมูลเพชรสีชมพูให้ฉันที่ปารีส” เสิ่นฝานซิงแกว่งการ์ดเชิญในมือแล้วพูดเสียงหวาน “สิงเยี่ยนต้องเซ็นสัญญามูลค่าแสนล้านที่บริษัท......ถังเยว่ เธอไปกับฉันได้ไหม?”

เธอกะพริบตาปริบๆ ท่าทางน่าสงสารมาก “ฉันไม่ได้ไปงานแบบนี้มาห้าปีแล้ว กลัวทำอะไรโก๊ะๆ แล้วขายหน้า”

“ฉันไม่ไป” เสิ่นถังเยว่ปฏิเสธทันที

แต่ผู้ชายทั้งสี่คนไม่ให้โอกาสเธอได้ปฏิเสธ

“ฝานซิงร่างกายไม่แข็งแรง เธอไปกับฝานซิงเถอะ” พี่ใหญ่พูดสั่งด้วยสีหน้าเย็นชา

“เธอคุ้นเคยกับงานแบบนี้มาก” พี่รองดันแว่นขึ้นเล็กน้อย “ฝานซิงจะได้ไม่อายคนอื่น”

พี่สามดันเธอเข้าไปในรถทันที “ดูแลฝานซิงดีๆ อย่าก่อเรื่อง”

ประตูรถปิดดัง “ปัง” เสิ่นถังเยว่มองสีหน้าเป็นกังวลของผู้ชายทั้งสี่คนที่อยู่นอกหน้าต่างรถ เธอรู้สึกตลกสิ้นดี

พวกเขาเอาแต่ห่วงว่าเสิ่นฝานซิงจะเจอเรื่องที่ทำให้ลำบากใจหรือเปล่า แต่ไม่เคยสนใจเลยว่าเธออยากไปหรือเปล่า

......

ที่งานเต้นรำ เสิ่นฝานซิงอยู่ในชุดราตรีสีแดง เธอสวยสะดุดตามาก

“เธอดื่มแทนฉันหน่อย” เสิ่นฝานซิงยัดแก้วแชมเปญใส่มือเสิ่นถังเยว่ เธอยิ้มหวานแล้วพูดว่า “ถ้าฉันเมาหัวทิ่มกลับไป ลองเดาดูสิว่าพวกเขาจะว่ายังไง?”

เสิ่นถังเยว่กำแก้วแชมเปญแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

เธอรู้ว่าเสิ่นฝานซิงจงใจทำแบบนี้ แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น ถ้าเสิ่นฝานซิงเป็นอะไรไป ผู้ชายสี่คนนั้นไม่มีทางปล่อยเธอไว้แน่

เสิ่นถังเยว่ดื่มไปเรื่อยๆ ดวงตาของเธอเริ่มพร่ามัว

“อุ้ย! เธอเมาแล้วเหรอ?” เสิ่นฝานซิงทำเป็นตกใจ “เดี๋ยวฉันพาเธอไปพัก”

เธอพยายามดันเสิ่นฝานซิงออก แต่สู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้

เธอโดนดึงกึ่งลากออกจากโถงเต้นรำ เดินผ่านทางเดินยาวเหยียด แล้วโดนผลักเข้ามาในห้องพักโรงแรมที่เธอไม่รู้จัก

“มีความสุขให้เต็มที่นะ” เสิ่นฝานซิงหัวเราะเบาๆ ข้างหูเธอแล้วปิดประตูห้องทันที

เสิ่นถังเยว่ทรุดลงบนพื้น เห็นรางๆ ว่ามีชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอ ชายหนุ่มดึงเนกไทออก ใบหน้ามีรอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกขยะแขยง

“คุณเสิ่นฝานซิงจ่ายหนักเพื่อให้ฉันมาปรนนิบัติเธอ......” ชายหนุ่มยื่นมือมาดึงกระโปรงเธอ “สวยระดับนางฟ้าจริงด้วยแฮะ”

เสิ่นถังเยว่พยายามดิ้นสุดชีวิต แต่ร่างกายเจอฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ไม่มีแรงแม้แต่น้อย มือของชายหนุ่มกำข้อมือเธอแน่นเหมือนคีมเหล็ก ลมหายใจร้อนผะผ่าวเป่ารดต้นคอเธอ รู้สึกขยะแขยงเป็นอย่างมาก

ตอนที่ชายหนุ่มโน้มตัวลงมา จู่ๆ เสียงอุทานด้วยความประหลาดใจของเสิ่นฝานซิงดังขึ้นนอกประตู “สิงเยี่ยน? นายมาได้ยังไง? นายบอกว่าต้องเจรจาเรื่องสัญญาที่สำคัญมากไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันเป็นห่วงเธอ” เสียงอวี้สิงเยี่ยนดังผ่านประตูเข้ามา ยังคงเย็นชาเหมือนเดิม “ฉันมารับเธอกลับบ้าน”

เขาเงียบแป๊บหนึ่งแล้วถามว่า “ถังเยว่ล่ะ?”

“เธออยู่ในห้องน้ำ” เสิ่นฝานซิงตอบด้วยท่าทางปกติมาก ไม่มีพิรุธอะไรเลย

เสิ่นถังเยว่ใช้แรงทั้งหมดกระแทกประตู “อวี้สิงเยี่ยน! ช่วยฉันด้วย!”

จู่ๆ เสียงด้านนอกประตูเงียบลง

“เธอแน่ใจเหรอว่าถังเยว่อยู่ในห้องน้ำ?” เสียงอวี้สิงเยี่ยนเย็นชากว่าเดิม

“แน่ใจสิ” เสิ่นฝานซิงพูดด้วยท่าทางน้อยอกน้อยใจ “ถ้านายไม่เชื่อ เราไปหาเธอที่ห้องน้ำตอนนี้เลยก็ได้......แม้ใกล้ถึงเวลากินยาของฉันแล้ว แต่ไม่เป็นไรหรอก ฉันรอได้”

เสิ่นถังเยว่รู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

เธอรู้ว่าอวี้สิงเยี่ยนต้องพาเสิ่นฝานซิงกลับไปกินยาก่อนแน่นอน......

เหมือนที่เขาเคยทำมานับครั้งไม่ถ้วนก่อนหน้านี้

หลังจากความเงียบที่ทำให้รู้สึกเหมือนจะขาดใจตาย ในที่สุดเสียงของอวี้สิงเยี่ยนก็ดังขึ้นมา “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันพาเธอกลับไปกินยาก่อน”

เสียงเท้าค่อยๆ ไกลออกไป เหมือนมีคนเอามีดมาเฉือนหัวใจเสิ่นถังเยว่ เจ็บจนเธอแทบขาดใจตาย

ภายในห้อง ชายแปลกหน้าเอามือกระชากคอเสื้อเธอจนขาด

ท่ามกลางความสิ้นหวัง เสิ่นถังเยว่เอามือคว้าที่เขี่ยบุหรี่แก้วคริสตัลตรงหัวเตียง แล้วกระแทกไปที่หัวของชายหนุ่มเต็มแรง

“พลั่ก!”

ชายหนุ่มร้องโอ๊ยแล้วล้มลงบนพื้น

เสิ่นถังเยว่ลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล วิ่งโซซัดโซเซออกไปข้างนอก

ตรงทางเดินไม่มีใครเลย เธอพยายามวิ่งออกไปข้างนอก รองเท้าส้นสูงหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ เท้าเปลือยเปล่าเหยียบบนพื้นเย็นเฉียบ แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเลย

ค่ำคืนที่ฝนโปรยปรายลงมา เธอวิ่งไปกลางถนน จู่ๆ แสงไฟหน้ารถสาดส่องมาที่ตัวเธอ

“พลั่ก!”

เกิดเสียงดังสนั่น เสิ่นถังเยว่โดนรถชนจนกระเด็นไปหลายเมตร ก่อนที่ตัวของเธอจะกระแทกกับพื้นอย่างแรง

“สิงเยี่ยน เหมือนเราจะชนคนนะ!” เสียงตกใจของเสิ่นฝานซิงดังออกมาจากในรถ “ลงไปดูไหม?”

ฝนที่โปรยปรายลงมาทำให้การมองเห็นพร่ามัว อวี้สิงเยี่ยนขมวดคิ้วมองเล็กน้อย “ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันให้เลขามาจัดการ”

เขาเหยียบคันเร่งอย่างไม่ลังเล “เธอต้องรีบกลับไปกินยา”

รถเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว น้ำโคลนผสมกับเลือดกระเด็นใส่ใบหน้าซีดเผือดของเสิ่นถังเยว่

เธอนอนจมกองเลือด น้ำฝนชะล้างคราบเลือดลงไปในคูน้ำข้างทาง