บทที่ 7

เมื่อเสิ่นถังเยว่ลืมตาขึ้นมา พบว่าตัวเองนอนอยู่ที่โรงพยาบาล กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวลอยู่ในจมูก เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดัง “ติ๊ดๆ” เป็นจังหวะสม่ำเสมอ

“คุณฟื้นแล้วเหรอ?” พยาบาลผลักประตูเข้ามา “คุณบาดเจ็บสาหัส กระดูกซี่โครงหักสามซี่ จำเป็นต้องให้ญาติดูแล คุณโทรหาพวกเขาสิ”

พยาบาลยื่นมือถือให้ เสิ่นถังเยว่รับมาด้วยมืออันสั่นเทา

บนหน้าจอมีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านหลายสิบข้อความ เป็นข้อความของเสิ่นฝานซิงทั้งหมด

[สิงเยี่ยนปอกแอปเปิลให้ฉันด้วย หวานสุดๆ]

[พี่ใหญ่ซื้อเดรสตัวใหม่ให้ฉัน เขาบอกว่าฉันใส่สีขาวแล้วดูดีมาก]

[พี่รองกับพี่สามมาตรวจร่างกายกับฉันทั้งวัน พวกเขาเป็นห่วงฉันมาก]

[นี่ก็ผ่านไปสองวันแล้ว แค่ฉันบอกว่าเวียนหัว พวกเขาก็พากันมาประคบประหงมฉัน ไม่มีใครถามเลยว่าเธอไปไหน หัวขโมยก็คือหัวขโมย สุดท้ายก็ต้องคืนความรักที่ขโมยมาจากคนอื่น เสิ่นถังเยว่ เธอน่าสงสารจริงๆ ไม่มีใครรักเธอจริงๆ สักคน ถ้าฉันเป็นเธอคงฆ่าตัวตายไปนานแล้ว]

เสิ่นถังเยว่อ่านเงียบๆ เธอกำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดโดยไม่รู้ตัว

“ฉันไม่มีญาติ” เธอคืนมือถือให้พยาบาล พูดด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ “ฉันตัวคนเดียว”

พยาบาลอึกอักเล็กน้อย สุดท้ายเธอถอนหายใจแล้วเดินออกไป

ใบต้นเมเปิลนอกหน้าต่างร่วงหล่นเต็มพื้น เสิ่นถังเยว่นับหยดน้ำเกลือที่หยดลงมา หนึ่งหยด สองหยด......เหมือนกำลังนับความซื่อสัตย์จริงใจที่เสียเปล่ามาหลายปี

หลังผ่านไปห้าวัน เธอจัดการเอกสารออกจากโรงพยาบาลด้วยตัวเอง

ตอนผลักประตูเข้าไปในคฤหาสน์ เธอได้ยินเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข

อวี้สิงเยี่ยนกำลังปอกส้มให้เสิ่นฝานซิงอยู่ในห้องรับแขก พี่ชายทั้งสามคนนั่งคุยอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา เสียงหัวเราะหยุดลงทันที

“เธอไปไหนมา?” พี่ใหญ่สีหน้าขุ่นมัว “ทำไมไม่กลับบ้าน?”

เสิ่นถังเยว่เดินขึ้นไปข้างบน เสียงถากถางของพี่สามดังมาจากด้านหลัง “เอาแต่ใจอีกแล้ว”

เมื่อประตูห้องนอนปิดลง เธอทรุดลงบนพื้นทันที

รู้สึกเจ็บที่ซี่โครงเล็กน้อย แต่ก็ไม่เท่าหัวใจที่เจ็บเหมือนโดนฉีกเป็นชิ้นๆ

คนใช้เอาอาหารเย็นมาเสิร์ฟ แต่เธอไม่ได้กินสักคำ

กลางดึก หน้าจอมือถือสว่างขึ้นอีกครั้ง

[นังคนต่ำตม ตามรังควานไม่เลิก! ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าพวกเขาแคร์ใครมากกว่ากัน!]

เสิ่นถังเยว่กดปิดเครื่องแล้วโยนมือถือเข้าไปในลิ้นชัก

เช้าวันต่อมา ประตูห้องโดนถีบอย่างแรงจนเปิดออก

“เสิ่นถังเยว่!” อวี้สิงเยี่ยนกระชากเธอขึ้นจากเตียง “ฝานซิงไปไหน?!”

เธอยังไม่ทันรู้เรื่องอะไรสักอย่าง พี่รองก็เข้ามากระชากคอเสื้อของเธอ “ฝานซิงทิ้งโน้ตไว้ว่า ‘ในเมื่อน้องสาวไม่ยอมรับฉัน งั้นฉันไปก็ได้’ เธอพูดอะไรกับฝานซิง เธอบีบบังคับให้ฝานซิงไปจากที่นี่ใช่ไหม?!”

“ฉันไม่รู้” เสิ่นถังเยว่เสียงแหบพร่า

“เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เธอยังมีหน้าโกหกอีกเหรอ!” พี่สามทุบโต๊ะเครื่องแป้งด้วยความโมโห “เธอรู้ไหมว่าฝานซิงเป็นโรคร้ายแรง ถ้าฝานซิงเป็นอะไรไป ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!”

“ฉันไม่ได้โกหก ฉันไม่รู้จริงๆ”

ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด เลขาวิ่งมาอย่างรวดเร็ว “เจอคุณหนูเสิ่นแล้ว! เธออยู่ที่หน้าผา!”

ผู้ชายทั้งสี่คนได้ยินแล้วสีหน้าขุ่นมัวทันที

“เสิ่นถังเยว่!” พี่ใหญ่บีบคอเธอ แรงเยอะจนเธอแทบหายใจไม่ออก “เธอเป็นคนใจดำอำมหิตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร? ฝานซิงเป็นโรคร้ายแรง เหลือเวลาไม่มากแล้ว แต่เธอก็ยังตามจองล้างจองผลาญไม่เลิก!”

เสิ่นถังเยว่โดนบีบคอจนต้องเงยหน้าขึ้น หายใจติดขัด แต่เธอกลับแสยะยิ้มออกมา

ตลกสิ้นดี

ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องโรคร้ายแรงว่าเป็นความจริงหรือเปล่า หลายวันมานี้พวกเขาเชิญทีมแพทย์ฝีมือระดับโลกมารักษาเสิ่นฝานซิง คิดค้นและผลิตยาเฉพาะโรคราคาแพงหูฉี่ ถึงเป็นโรคร้ายแรงจริงๆ ก็น่าจะรักษาหายแล้ว

มันเป็นแค่ข้ออ้าง

ข้ออ้างที่ทำให้พวกเขาสามารถให้อภัยเรื่องที่เสิ่นฝานซิงหนีการแต่งงานในตอนนั้นอย่างไม่ต้องรู้สึกผิด

เมื่อเห็นว่าเธอเงียบ ผู้ชายทั้งสี่คนโมโหกว่าเดิม

“พาเธอขึ้นรถ!” อวี้สิงเยี่ยนพูดสั่งด้วยเสียงเย็นชา “ไม่ว่ายังไงวันนี้เธอก็ต้องเกลี้ยกล่อมฝานซิงกลับมาให้ได้!”

เสิ่นถังเยว่โดนผลักเข้าไปในรถอย่างแรง รถเคลื่อนตัวมาถึงหน้าผาอย่างรวดเร็ว