บทที่ 4

“คุกเข่า” พี่สามออกคำสั่งอย่างเย็นชา

บอดี้การ์ดเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ใช้แรงกดไหล่เธอเหมือนนักโทษ เธอดิ้นขัดขืน แต่ก็โดนพวกบอดี้การ์ดกดไหล่จนต้องคุกเข่าลงบนพื้นหินอ่อนอันเย็นเฉียบ เข่ากระแทกพื้นอย่างแรง เธอเจ็บจนหน้ามืด

พี่ใหญ่หยิบไม้หวายที่มีอยู่นานแล้ว เขาฟาดกลางอากาศจนเกิดเสียงลมน่ากลัว จากนั้นฟาดลงบนหลังเธออย่างแรง

“เพียะ!”

ความเจ็บแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายทันที เหมือนโดนเข็มเป็นหมื่นเป็นพันเล่มทิ่มแทง เสิ่นถังเยว่ขบริมฝีปากแน่น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในปาก แต่เธอไม่ยอมร้องออกมาสักแอะ

“สำนึกผิดหรือยัง?” พี่ใหญ่ถามด้วยเสียงเย็นชา

“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด......” เธอพูดออกมาอย่างยากลำบาก

“เพียะ!”

แรงตีหนักกว่าเมื่อกี้ เลือดซึมออกมาจากเดรสตัวบางทันที เห็นรอยเลือดสีแดงสดที่ด้านหลังอย่างชัดเจน

“สำนึกผิดหรือยัง?”

“ฉันไม่ได้......”

ไม้หวายฟาดลงบนหลังเธออย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่ฟาดลงมา เหมือนวิญญาณเธอจะแหลกสลาย เลือดค่อยๆ ซึมออกมาจากเดรสสีขาวของเธอ รวมเป็นกองเลือดสีแดงฉานบนพื้น

“หยุดตีได้แล้ว......ขอร้องล่ะ หยุดตีได้แล้ว......” คนใช้ที่อยู่ในตระกูลมานานอย่างป้าหลี่ร้องไห้แล้วคุกเข่าลง “ทำแบบนี้คุณนายอาจตายได้......คุณนายอาจตายจริงๆ......”

แต่พี่ชายทั้งสามคนทำเหมือนไม่ได้ยิน ยังใช้ไม้หวายตีต่อไปเรื่อยๆ

สติของเสิ่นถังเยว่เริ่มเลือนราง ในช่วงที่สติเลือนราง เธอได้ยินพี่สามพูดอย่างไม่พอใจ “ในเมื่อไม่ยอมรับผิด ก็ตีจนกว่าเธอจะยอมรับผิด”

ตอนที่ไม้หวายฟาดลงมาครั้งสุดท้าย เธอทนไม่ไหวแล้ว ภาพด้านหน้าดับวูบ หมดสติไปทันที

ก่อนที่เธอจะหมดสติ ภาพสุดท้ายที่เห็นคือกองเลือดสีแดงฉานบนพื้น......

และสายตาเฉยเมยของพี่ชายทั้งสามคน

เสิ่นถังเยว่ถูกทิ้งไว้ในห้องคนเดียวสามวันเต็มๆ

เธอนอนอยู่บนเตียง ได้ยินเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขที่ดังมาจากห้องข้างๆ อย่างชัดเจน

เสียงออดอ้อนอย่างอ่อนหวานของเสิ่นฝานซิง เสียงปลอบอย่างอ่อนโยนของพี่ชายทั้งสามคน แล้วก็เสียงหัวเราะเบาๆ ของอวี้สิงเยี่ยน เสียงเหล่านี้เหมือนมีดค่อยๆ เฉือนหัวใจที่พังยับเยินของเธอทุกวันทุกคืน

“ฝานซิง กินยาสิ”

“ไม่เอา ขมอะ”

“อย่าดื้อ กินยาหมดแล้วจะให้กินลูกอม”

“สิงเยี่ยน ป้อนหน่อย......”

เสิ่นถังเยว่เอาหน้าซุกลงไปในหมอน เล็บจิกลงไปในฝ่ามือ

เธอนึกว่าตัวเองเจ็บจนด้านชาแล้ว แต่ทุกครั้งที่หายใจก็ยังรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หน้าอก

เช้าตรู่ของวันที่สี่ เธอลงจากเตียงและพอเดินได้บ้างแล้ว เธอใช้มือค้ำกำแพงแล้วค่อยๆ เดินมาจนถึงชานพักบันได ได้ยินเสียงพูดคุยด้วยความตื่นเต้นดังมาจากด้านล่างพอดี

“ช่วงนี้ได้ยินว่ามีฝูงโลมาโผล่มาบริเวณนี้” น้ำเสียงของอวี้สิงเยี่ยนดูมีความสุขอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก “ฝานซิงอยากเห็นมานานแล้ว”

“งั้นไปวันนี้เลย” พี่ชายทั้งสามคนพูดสนับสนุนทันที “ฝานซิงจะได้คลายเครียดด้วย”

เสิ่นถังเยว่ยืนอึ้งอยู่ตรงมุมบันได มือที่จับราวบันไดสั่นเล็กน้อย

แผลจากการเฆี่ยนตีที่ด้านหลังยังไม่หายดี ก้าวแต่ละครั้งรู้สึกแสบร้อนเหมือนโดนไฟเผา

“ถังเยว่?” จู่ๆ เสิ่นฝานซิงเงยหน้าขึ้นมา พูดด้วยความดีใจว่า “เธอลุกเดินได้แล้ว!”

ผู้ชายสี่คนหันหน้ามาพร้อมกัน มองเสิ่นถังเยว่ที่ยืนอยู่ตรงบันไดด้วยสายตาหลากหลายอารมณ์

เธอผอมมาก ชุดนอนหลวมโคร่ง ยังมีรอยช้ำอยู่บนข้อมือที่โผล่ออกมา

“เรากำลังจะไปดูโลมา” เสิ่นฝานซิงวิ่งขึ้นมาข้างบน เอามือคล้องแขนเสิ่นถังเยว่อย่างสนิทสนม “เธอไปด้วยกันสิ”

เสิ่นถังเยว่ดึงมือออกโดยอัตโนมัติ การกระทำนี้ทำให้เสิ่นฝานซิงน้ำตาคลอเบ้าทันที

“ถังเยว่ ฉันให้อภัยเธอแล้ว” เสิ่นฝานซิงเสียงสะอื้น “แม้เธอทำลายชื่อเสียงฉันจนพังพินาศ......แต่ฉันเหลือเวลาไม่มากแล้ว ฉันไม่อยากคิดเล็กคิดน้อยแล้ว......”

“เสิ่นถังเยว่!” อวี้สิงเยี่ยนรีบเดินมาทันที เขาดึงเสิ่นฝานซิงมาด้านหลังตัวเอง “ฝานซิงอุตส่าห์ขอคืนดีกับเธอ ทำไมเธอถึงทำแบบนี้?”

พี่สามแสยะยิ้ม “ใช่ เธอกับฝานซิงต่างกันราวฟ้ากับเหว”

เสิ่นถังเยว่ขบริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด

เธอมองผู้ชายสี่คนที่เคยไว้ใจที่สุด จู่ๆ เธอรู้สึกว่าพวกเขาเหมือนคนแปลกหน้ามาก

สุดท้ายเธอโดนบังคับให้ขึ้นเรือสำราญไปด้วย เพื่อให้เสิ่นฝานซิงสบายใจ

ท้องทะเลสีครามกว้างสุดลูกหูลูกตา แสงแดดส่องลงมาบนดาดฟ้าเรือ แดดจ้าจนลืมตาไม่ขึ้น

เสิ่นฝานซิงตื่นเต้นมาก เธอเสนอว่าอยากกินปิ้งย่าง ผู้ชายทั้งสี่คนรีบค้านด้วยสีหน้าขุ่นมัว

“ฉันใกล้ตายแล้ว......” เสิ่นฝานซิงก้มหน้า พูดด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ “ให้ฉันทำสิ่งที่อยากทำไม่ได้เหรอ?”

“พูดอะไรไร้สาระ!” พี่รองเอามือปิดปากเธอทันที “เราติดต่อผู้เชี่ยวชาญที่ดีที่สุดจากต่างประเทศแล้ว เธอต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน”

เสิ่นถังเยว่นั่งเงียบๆ อยู่ตรงมุม มองพวกเขาวุ่นอยู่กับการเตรียมของปิ้งย่าง

ไม่มีใครจำได้ว่าเธอแพ้อาหารทะเล ก็เหมือนกับที่ไม่มีใครจำได้ว่าเธอยังมีแผลอยู่ที่ด้านหลัง

“ทำไมเธอไม่กินล่ะ?” จู่ๆ อวี้สิงเยี่ยนสังเกตเห็นเธอ

“ฉันแพ้อาหารทะเล” เสิ่นถังเยว่เอ่ยเสียงเบา

บรรยากาศกระอักกระอ่วนทันที

อวี้สิงเยี่ยนขมวดคิ้ว ขณะที่จะลุกไปบอกเชฟให้เอาอาหารอย่างอื่นมาเสิร์ฟ จู่ๆ ก็มีลมพัดแรงมาก

เรือสำราญโคลงเคลงอย่างรุนแรง เตาปิ้งย่างล้มตะแคง ถ่านร้อนระอุกระจายไปทั่ว!

“ระวัง!”

เสิ่นถังเยว่เห็นผู้ชายสี่คนพุ่งเข้าไปหาเสิ่นฝานซิงพร้อมกัน ใช้ร่างกายบังเสิ่นฝานซิงเอาไว้

ส่วนเธอ

“กรี๊ด!”

ถ่านกระเด็นมาโดนชายกระโปรงของเธอ ไฟลุกขึ้นมาทันที!

เธอดิ้นและกรีดร้องอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่มีใครสนใจเธอเลย