บทที่ 5

ผู้ชายทั้งสี่คนเอาแต่เช็กดูอย่างเป็นกังวลว่าเสิ่นฝานซิงได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ที่แขนของเธอโดนลวกเป็นรอยแดงเล็กน้อย

“ฝานซิง! เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“ให้ฉันดูหน่อย!”

“โดนลวกนิดหน่อย ไปเอายามาเร็ว!”

สุดท้ายลูกเรือคนหนึ่งผ่านมาเห็นเธอ เขารีบเอาถังดับเพลิงมาดับไฟบนตัวเธอด้วยความตื่นตระหนก

“คุณ! คุณอดทนไว้!” ลูกเรือตะโกนด้วยความตกใจ

เสิ่นถังเยว่เห็นรางๆ ว่าผู้ชายทั้งสี่คนรีบอุ้มเสิ่นฝานซิงวิ่งไปที่ห้องโดยสารเรือ ไม่หันมามองเธอสักนิด

ตอนเธอถูกแบกกลับมาที่ห้อง เธอเจ็บจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว

ผิวหนังมีแผลไหม้เป็นบริเวณกว้าง แค่ขยับนิดเดียวก็มีเลือดซึมออกมา ลูกเรือรีบไปเรียกหมอ ในห้องเหลือเธอเพียงคนเดียว

จู่ๆ มือถือเธอสั่นขึ้นมา

“คุณเสิ่น เกาะร้างที่คุณซื้อต้องส่งเอกสารเพิ่มอีกเล็กน้อย”

“เดี๋ยวฉันส่งให้นายเลย......” เสิ่นถังเยว่สะกดกลั้นความเจ็บ พูดด้วยเสียงแหบพร่า “รีบจัดการให้เร็วที่สุด......ฉันต้องรีบไปที่เกาะ......”

เมื่อสิ้นเสียง จู่ๆ เสียงเย็นชาของอวี้สิงเยี่ยนดังขึ้นด้านหลัง

“เธอคุยโทรศัพท์กับใคร?”

“เปล่า” เสิ่นถังเยว่วางสาย เอามือถือซ่อนไว้ในผ้าห่ม

อวี้สิงเยี่ยนยืนอยู่หน้าประตู เขาสังเกตเห็นความผิดปกติเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วแล้วกำลังจะถาม จู่ๆ สายตาเหลือบไปเห็นแผลไหม้น่ากลัวบนตัวเธอ

“ทำไมเธอมีแผลไหม้ขนาดนี้?” เขารีบเดินเข้ามา น้ำเสียงตื่นตระหนกอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก “ทำไมถึงไม่เรียกฉัน?”

เสิ่นถังเยว่หลุบตาลง รอยยิ้มขมขื่นปรากฏตรงมุมปาก

เรียกเขาเหรอ?

เมื่อกี้เธอทั้งดิ้นทั้งกรีดร้องอยู่ที่ดาดฟ้าเรือ เปลวไฟไหม้ผมของเธอ แต่เขาไม่หันมามองเธอสักนิด เรียกเขาแล้วมีประโยชน์อะไร?

“ไม่เป็นไร” เธอพูดเสียงเบา “เดี๋ยวหมอก็มาแล้ว นายไปอยู่กับเสิ่นฝานซิงเถอะ เธอต้องการนายมากกว่า”

น่าแปลกที่อวี้สิงเยี่ยนกลับนั่งลงข้างเตียง “ฝานซิงมีคนดูแลแล้ว ฉันรอให้เธอทำแผลเสร็จก่อน”

เขานั่งข้างเตียง นิ้วเรียวยาวปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา ท่าทางอ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อน แต่เสิ่นถังเยว่มองเขาด้วยสายตาราบเรียบ ในแววตาไม่มีความสุขและความรู้สึกหวั่นไหวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

เขาจดทะเบียนสมรสกับคนอื่นแล้ว เขาเป็นสามีของคนอื่นแล้ว

ใครจะไปชอบผู้ชายที่มีภรรยาแล้ว?

ตอนเขาไปจดทะเบียนสมรสกับเสิ่นฝานซิงลับหลังเธอ ระหว่างเราก็ไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว

“เจ็บไหม?” เขาขมวดคิ้วแล้วถามเสียงเบา

เสิ่นถังเยว่ส่ายหน้าเบาๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เจ็บเหรอ? มันเจ็บอยู่แล้ว แต่ถ้าเทียบกับความเจ็บที่ใจ ความเจ็บที่ร่างกายเทียบไม่ได้ด้วยซ้ำ

หมอมาถึงอย่างรวดเร็ว หมอทำแผลไฟไหม้บนร่างกายเธออย่างระมัดระวัง ทุกครั้งที่แตะโดนแผล เธอเจ็บจนเหงื่อแตกพลั่ก แต่เธอขบริมฝีปากแน่น ไม่ร้องออกมาสักแอะ

“สิงเยี่ยน!” เสียงหวานหยดย้อยของเสิ่นฝานซิงดังมาจากข้างนอก “รีบออกมาดูโลมาเร็วๆ! สวยมากเลย!”

อวี้สิงเยี่ยนลังเลเล็กน้อย สุดท้ายเขาประคองเสิ่นถังเยว่ขึ้นมา “ไปดูด้วยกันสิ”

ที่ดาดฟ้าเรือ แสงอาทิตย์ยามเย็นทำให้ผิวน้ำกลายเป็นสีทองอร่าม ฝูงโลมากระโดดเป็นเส้นโค้งงดงามขึ้นมาเหนือน้ำ

“รีบขอพรเร็ว! ได้ยินว่าขอพรกับโลมาแล้วจะเป็นจริง!” เสิ่นฝานซิงพนมมือแล้วหลับตาขอพร

อวี้สิงเยี่ยนวางเสิ่นถังเยว่ลงบนเก้าอี้ผ้าใบ เมื่อเห็นเสิ่นฝานซิงทำเรื่องไร้สาระ ผู้ชายสี่คนที่ไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้กลับหลับตาตามเสิ่นฝานซิงซะอย่างนั้น พวกเขาขอพรอย่างจริงจังเหมือนอยู่ในโบสถ์

เธอรู้ว่าพวกเขาต้องขอพรเกี่ยวกับเสิ่นฝานซิงแน่นอน

เธอค่อยๆ หลับตาลงเหมือนกัน

“ถังเยว่ เธอขออะไรเหรอ?” จู่ๆ เสิ่นฝานซิงเข้ามาถามด้วยความสงสัย

ผู้ชายทั้งสี่คนมองมาทางนี้เช่นกัน

เสิ่นถังเยว่มองกลุ่มคนตรงหน้าแล้วพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “ฉันขอให้ชาตินี้อย่าได้พบได้เจออวี้สิงเยี่ยน เสิ่นซือเหยี่ยน เสิ่นหมิงชวน เสิ่นหลินเหยี่ย และเสิ่นฝานซิงอีก!”