บทที่ 8

ลมพัดแรงมาก เสิ่นฝานซิงในชุดเดรสสีขาวยืนอยู่ริมหน้าผา ตัวโงนเงนเหมือนจะร่วงลงมา ลมทะเลพัดชายกระโปรงของเธอจนปลิวไปมา ยิ่งทำให้เธอดูเปราะบางกว่าเดิม

“ฝานซิง!” พี่ชายทั้งสามคนตะโกนด้วยความร้อนใจ “กลับมาเถอะ”

เสิ่นฝานซิงหันมามอง น้ำตาอาบแก้มของเธอ “พี่ สิงเยี่ยน ฉันไม่อยากจากทุกคนไป......แต่ถังเยว่ไม่ยอมรับฉัน......อีกอย่างฉันใกล้ตายแล้วด้วย......สู้ตายตอนนี้เลยดีกว่า ฉันจะได้ไม่ขวางหูขวางตาถังเยว่อีก......”

ผู้ชายทั้งสี่คนหันไปมองเสิ่นถังเยว่ด้วยความโมโห

“เสิ่นถังเยว่!” อวี้สิงเยี่ยนผลักเธอไปด้านหน้า “พูดเกลี้ยกล่อมให้ฝานซิงกลับมา!”

เสิ่นถังเยว่ดูเรื่องตลกตรงหน้า เธอไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

“ต้องให้ฝานซิงตายเธอถึงจะพอใจใช่ไหม?” พี่ใหญ่ตวาดด้วยความโมโห

เมื่อเห็นว่าเธอเงียบ เสิ่นฝานซิงร้องไห้หนักกว่าเดิม จู่ๆ เธอหันกลับไปแล้วกระโดดลงจากหน้าผา

“ฝานซิง!!!”

ผู้ชายทั้งสี่คนพุ่งเข้าไปพร้อมกัน ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นตาย พวกเขาคว้าข้อมือเธอเอาไว้ได้

หลังจากดึงเสิ่นฝานซิงขึ้นมาแล้ว เธอโผเข้าไปกอดพวกเขา ร้องไห้แทบขาดใจ

“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว......” อวี้สิงเยี่ยนกอดเสิ่นฝานซิงแน่น น้ำเสียงอ่อนโยนจนเหลือเชื่อ “พวกเราอยู่นี่”

“ไม่ต้องกลัว” พี่ชายทั้งสามคนลูบหลังเธออย่างแผ่วเบา “เราไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรเด็ดขาด”

เสิ่นฝานซิงร้องไห้สะอื้นอยู่ในอ้อมกอดอวี้สิงเยี่ยน หลังผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็ดิ้นอีก “ไม่ ปล่อยฉัน! ปล่อยให้ฉันตาย! ถังเยว่......ถังเยว่ไม่ยอมรับฉัน......”

เธอพูดแล้วจะวิ่งไปที่หน้าผาอีกครั้ง ผู้ชายทั้งสี่คนรีบรั้งเธอไว้

“พอแล้ว!” พี่สามหันไปมองเสิ่นถังเยว่ด้วยความโมโห ในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธ “ดูสิ เธอทำให้ฝานซิงต้องเป็นแบบนี้”

พี่รองกอดไหล่ที่สั่นเทาของเสิ่นฝานซิงอย่างปวดใจ พูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่ต้องกลัว มีพวกเราอยู่ ไม่มีใครไล่เธอไปไหนได้ทั้งนั้น”

เสิ่นถังเยว่มองภาพนี้เงียบๆ แสยะยิ้มมุมปากเล็กน้อย

เธอรู้ดีว่าเสิ่นฝานซิงเป็นคนยังไง อีกฝ่ายทำแบบนี้ตลอด เอาเรื่องฆ่าตัวตายมาเรียกร้องความเห็นใจ ส่วนพวกเขาก็โดนหลอกตลอด

“มัดคุณหนูรองไว้ที่หน้าผา ให้เธอทบทวนความผิดของตัวเอง!” พี่ใหญ่ออกคำสั่งอย่างเย็นชา “เธอจะได้รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด”

ในมุมที่ทุกคนไม่ทันได้สังเกต เสิ่นฝานซิงหันไปหาเสิ่นถังเยว่แล้วยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ

สายตาเป็นประกายแวววาว เหมือนกำลังพูดว่า “เสิ่นถังเยว่ เธอไม่มีวันสู้ฉันได้หรอก”

บอดี้การ์ดรีบเข้ามาทันที พวกเขาใช้เชือกป่านเส้นหนามัดเสิ่นถังเยว่ห้อยไว้ที่หน้าผา เชือกรัดแน่นจนบาดผิว แต่ใบหน้าเธอกลับไม่แสดงอารมณ์อะไรออกมาเลย

ก่อนกลับอวี้สิงเยี่ยนหันมามอง สายตาราบเรียบจนผิดปกติของเสิ่นถังเยว่ทำให้เขารู้สึกใจไม่ดีแปลกๆ ทว่าเสิ่นฝานซิงดัน “เป็นลม” ตอนนี้พอดี เขารีบช้อนตัวเสิ่นฝานซิงขึ้นมาด้วยความตกใจ วิ่งออกไปโดยไม่หันกลับมามองสักนิด

เหลือเสิ่นถังเยว่อยู่ที่หน้าผาเพียงคนเดียว

ลมทะเลพัดแรงมาก เชือกแกว่งไปตามลม บาดข้อมือที่เปื้อนไปด้วยเลือด มือถือที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อสั่นไม่หยุด แต่เธอโดนมัดจนแน่น ไม่สามารถเอาออกมาดูได้

เธอเริ่มใช้แรงทั้งหมดบิดข้อมือ ให้เชือกค่อยๆ คลายออกทีละนิด เลือดสดไหลลงมาจากเชือก แต่เหมือนเธอไม่รู้สึกถึงความเจ็บเลย

หลังจากเชือกคลายออกพอประมาณแล้ว เธอพลิกตัวแล้วใช้แรงทั้งหมดจับหินที่ยื่นออกมาตรงหน้าผา ค่อยๆ ปีนขึ้นไปข้างบน

เมื่อเธอปีนขึ้นมาถึงข้างบน มือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเลือด

เธอใช้มืออันสั่นเทาหยิบมือถือออกมา บนหน้าจอมีข้อความหนึ่งข้อความ

[คุณเสิ่น ทำการซื้อขายเกาะร้างเรียบร้อยแล้ว คุณสามารถไปที่นั่นได้ทุกเมื่อ]

มองเชือกที่ริมหน้าผาแกว่งไปตามลม จู่ๆ เสิ่นถังเยว่หัวเราะออกมา

ในเมื่อจะไปแล้ว สู้ให้พวกเขาคิดว่าเธอตายไปแล้วดีกว่า

เธอสู้เสิ่นฝานซิงไม่ได้ แต่มีเรื่องหนึ่งที่เสิ่นฝานซิงคงนึกไม่ถึง

คนเป็นไม่มีทางสู้คนตายได้!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เธอเอาเสื้อคลุมของตัวเองแขวนไว้บนกิ่งไม้ริมหน้าผา ตัดเชือกจนขาดแล้วโยนลงไปด้านล่างหน้าผา เสื้อคลุมสะบัดไปมาท่ามกลางลมแรง เหมือนร่องรอยของคนตกหน้าผามาก

“ลาก่อน”

เธอพูดเสียงเบา เธอไม่ได้บอกลาใครทั้งนั้น แต่บอกลาตัวเองที่เคยโง่รักพวกเขาในอดีต

เสิ่นถังเยว่เรียกแท็กซี่แล้วออกจากที่นี่ทันที

ครั้งนี้เธอจะเก็บความรักทั้งหมดเอาไว้ให้ตัวเอง