LOGIN“แหวนอยู่ไหน”เอเลนาชะงัก มือที่กำลังจะยกถ้วยกาแฟหยุดชะงักก่อนค่อย ๆ วางถ้วยลง เงยหน้ามองสามีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม“แหวนอะไร”ดาเมียนเลิกคิ้ว“คุณมีแหวนที่คนของออร์ซินีพยายามแย่งอยู่กี่วง”“ถามดี ๆ ก็ได้”“ผมคิดว่าถามดีแล้ว”เอเลนาหยิบขนมปังขึ้นมาทาเนย ทำเหมือนไม่ได้สนใจคำถามเมื่อครู่ ความจริงแหวนของลูกาไม่ได้อยู่กับเธอแล้ว หลังจากได้ฟังคำสารภาพของลูกา เธอให้ทนายนำแหวนไปส่งผู้เชี่ยวชาญอิสระ โดยติดต่อคนที่ลูการะบุว่าเป็นผู้ดัดแปลงตัวเรือนมาตรวจสอบร่วมกันด้วยผลการตรวจทำให้สามารถนำชิปออกมาได้โดยไม่ทำลายข้อมูล ตอนนี้ตัวชิปถูกเก็บไว้ในตู้นิรภัยของสำนักงานทนาย ส่วนแหวนถูกนำไปเก็บแยกอีกแห่ง สำเนาข้อมูลแบบออฟไลน์สองชุดอยู่ในความดูแลของคนละฝ่ายไม่มีอะไรผ่านระบบของวาเลนเต และดาเมียนยังไม่รู้เรื่องนี้“คนของออร์ซินียังตามหาแหวนอยู่” เขาพูดต่อ “หลังเรื่องไฟไหม้ ผมอยากแน่ใจว่ามันปลอดภัย”“ปลอดภัย”“อยู่กับคุณ?”เอเลนาหยุดทาเนย คำถามนี้ตอบยากกว่าที่คิด เพราะเธอไม่อยากโกหก แต่ก็ยังไม่พร้อมบอกความจริงทั้งหมด“อยู่ในที่ปลอดภัย”ดาเมียนมองเธออยู่สองวินาที“โอเค”เขาก้มลงรับประทานอาหารต่อเอเลนารออยู
“ฉันไม่ได้มารับนายกลับนะ ลูกา”เอเลนาพูดทันทีที่ประตูห้องปิดลงลูกาซึ่งกำลังยืนอ่านเอกสารอยู่ข้างหน้าต่างเงยหน้าขึ้น เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนวางกระดาษลงบนโต๊ะ“ผมเดาได้”“ดี จะได้ไม่ต้องอ้อมค้อม”เธอเดินไปลากเก้าอี้มานั่ง ส่วนลูกายังคงยืนอยู่ที่เดิมครั้งก่อนที่เอเลนามาที่นี่ มีเจ้าหน้าที่ของวาเลนเตยืนเฝ้าหน้าประตูถึงสองคน เธอต้องอ้างข้อตกลงในสัญญาและให้ทนายเข้ามาช่วยเจรจา กว่าจะได้พบลูกาก็แทบหมดความอดทนแต่วันนี้แตกต่างออกไป ไม่มีใครห้ามเธอเข้าบ้าน ไม่มีคนยืนเฝ้าอยู่ตรงทางเดิน โทรศัพท์เครื่องใหม่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ส่วนทนายอิสระที่เธอเลือกให้ลูกาเพิ่งออกไปก่อนเธอมาถึงไม่กี่นาทีอย่างน้อยดาเมียนก็ยอมทำตามข้อตกลงเสียที“หมอว่าไงบ้าง” เธอถาม“ถ้าแผลไม่มีปัญหา อีกสองวันผมก็ออกจากที่นี่ได้แล้ว”“แล้วจะไปอยู่ไหน”“ทนายกำลังหาที่พักให้”“ทนายที่ฉันเลือก?”“ใช่”“แล้วใครจ่าย”ลูกามองเธอ ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ“ผมจ่ายเอง เอเลนา”“แน่ใจนะว่าไม่มีชื่อวาเลนเตอยู่ในสัญญาเช่า”“คุณจะให้ผมเอาสัญญามาให้ตรวจไหม”“ถ้าเอามาได้ก็ดี”ลูกาส่ายหน้า แต่รอยยิ้มจางลงเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้พูดเล่นเสียทั้งหมด“ไ
“ดาเมียน นายเลือดออก!”“ตรงไหน”“นี่ไง!”เอเลนาคว้าแขนเขาขึ้นมาก่อนพบว่าบริเวณท่อนแขนมีแผลยาวจนเลือดซึมผ่านเสื้อเชิ้ตที่เปื้อนเขม่าดาเมียนก้มมอง“แค่นิดเดียว”“นิดเดียวบ้านนายสิ!”“คุณจะให้ผมตกใจด้วยไหม”“ถ้ายังพูดมาก ฉันจะทำให้ตกใจจริง ๆ”เธอปล่อยแขนเขาแล้วหันไปสำรวจห้อง ประตูเหล็กยังคงปิดสนิทไฟเหนือประตูเป็นสีแดงส่วนหน้าจอแสดงข้อความเดิมว่าระบบกำลังรอการยืนยันความปลอดภัยจากภายนอกโชคดีที่ห้องนี้ไม่ได้มีเพียงเก้าอี้กับโต๊ะเปล่าๆเอเลนาเห็นตู้เก็บอุปกรณ์ฉุกเฉินติดอยู่ข้างผนังจึงรีบเดินไปเปิด ภายในมีน้ำดื่ม ไฟฉาย หน้ากากป้องกันควัน และกล่องปฐมพยาบาล“มานั่งนี่”เธอชี้เก้าอี้ดาเมียนกำลังตรวจแผงสื่อสารอยู่“เดี๋ยวผมขอลองติดต่อข้างนอกอีกครั้ง”“นายลองมาสามรอบแล้ว”“ถ้าสัญญาณกลับมา...”“แล้วถ้านายเลือดหมดตัวก่อนล่ะ”เขาหันมามอง“แผลผมไม่ได้ลึกขนาดนั้น”“งั้นก็มานั่งพิสูจน์สิ!”ดาเมียนมองกล่องปฐมพยาบาลในมือเธอก่อนยอมเดินมานั่งแต่โดยดี เอเลนาเปิดกล่อง หยิบถุงมือกับอุปกรณ์ทำแผลออกมาแล้วหันไปมองแขนเขา“ถอดเสื้อ”ดาเมียนเลิกคิ้ว“ตอนนี้?”“นายอยากให้ฉันตัดแขนเสื้อทิ้งไหม”“เสื้อตัวนี้แ
“อย่าปิดบัญชีนั้น!”เจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคชะงัก มือที่กำลังจะกดแป้นพิมพ์ค้างอยู่กลางอากาศ“แต่เจ้าของบัญชีเสียชีวิตไปแปดเดือนแล้วนะครับ”“ฉันรู้ค่ะ”เอเลนาขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้หน้าจอ“และคนที่ใช้มันเมื่อคืนอาจยังอยู่ในระบบตอนนี้ด้วย”เธอชี้ข้อมูลบรรทัดล่าสุด บัญชีของผู้เสียชีวิตไม่ได้เพิ่งถูกใช้งานเป็นครั้งแรกเมื่อคืน แต่ยังมีประวัติเชื่อมต่อเข้ามาอีกครั้งเมื่อสิบเจ็ดนาทีก่อนเอเลนาหันไปหาเจ้าหน้าที่“ยังออนไลน์อยู่ไหมคะ”เขารีบตรวจสอบ“ยังอยู่ครับ”ดาเมียนลุกขึ้นทันที“เชื่อมต่อมาจากข้างนอก?”“ไม่ครับ”“หมายความว่ายังไง”เจ้าหน้าที่หันหน้าจอให้ดู“เซสชันนี้เชื่อมต่อผ่านเครือข่ายภายใน เครื่องที่ใช้งานอยู่ในอาคารนี้ครับ”ห้องประชุมเงียบลงดาเมียนหันไปหาหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่ใกล้ประตู“ล็อกอาคาร ห้ามใครเข้าออกจนกว่า...”“เดี๋ยว!”เอเลนาเรียกไว้เขาหันขวับ“อะไร”“นายจะประกาศให้คนที่ใช้บัญชีนี้รู้ตัวเหรอ”“ถ้าไม่ล็อก มันอาจเดินออกไปได้ทุกเมื่อ”“แล้วถ้าเครื่องยังเชื่อมต่ออยู่ แต่เจ้าตัวเดินออกไปแล้วล่ะ”ดาเมียนชะงักเอเลนาหันกลับไปหาเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิค“เรารู้แค่ว่ามีเซสช
“สิบปี?”เอเลนาย่อตัวลงมองกล่องเอกสารที่เรียงอยู่เต็มชั้นล่างของตู้นิรภัยแต่ละกล่องมีตัวเลขกำกับ ตั้งแต่ปีที่ดาเมียนหายไปจากเจนีวาจนถึงปีปัจจุบันและทุกกล่องมีชื่อเดียวกันELENA MARINOเธอหันกลับไปมองเจ้าของตู้นิรภัย“นายจะบอกว่าเก็บของฉันไว้ทุกปี?”“บางอย่างเป็นของคุณ บางอย่างไม่ใช่”“ฟังดูไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด”ดาเมียนไม่ได้เถียงเอเลนาเหลือบมองกล่องเหล่านั้นอีกครั้งก่อนดึงใบแรกออกมา“เปิดได้ใช่ไหม”“ได้ทุกกล่อง”“แล้วถ้าเจออะไรที่ไม่ชอบล่ะ”เขามองเธอ“คุณมีสิทธิ์ไม่ชอบ”เอเลนาส่ายหน้า“นายควรจะเป็นนักการเมืองนะ ตอบเก่งขึ้นทุกวัน”เธอยกกล่องไปวางบนโต๊ะ ก่อนเปิดฝาออก สิ่งแรกที่เห็นกลับทำให้ความหงุดหงิดลดลงไปชั่วขณะตั๋วรถไฟเก่าจากเจนีวาสองใบ โปสต์การ์ดจากร้านหนังสือริมทะเลสาบใบเสร็จร้านอาหารที่หมึกจางจนแทบอ่านไม่ออกและของจุกจิกอีกหลายชิ้นซึ่งเธอจำได้บ้างไม่ได้บ้างเอเลนาหยิบตั๋วรถไฟขึ้นมาดู“นี่มันวันที่เรานั่งรถผิดขบวน!”ดาเมียนเหลือบมอง“คุณบอกว่าดูตารางแล้ว”“ก็ดูแล้วจริง ๆ”“ดูตารางของเมื่อวาน”เธอหันขวับ“ผ่านไปสิบปี นายยังไม่เลิกพูดเรื่องนี้อีกเหรอ”“คุณเป็นคนหยิบตั๋วขึ้นมา”
“เกี่ยวกับฉัน?”เอเลนามองโทรศัพท์เครื่องเก่าที่ดาเมียนวางลงบนโต๊ะ“ใช่”“พ่อฝากข้อความนี้ไว้เมื่อไร”“คืนก่อนเขาเสียชีวิต”เธอก้มมองหน้าจออีกครั้ง เมื่อครู่เธอเพิ่งฟังเสียงพ่อจากคืนที่ถูกไล่ล่าจนประสบอุบัติเหตุ ยังจำเสียงเครื่องยนต์ เสียงแตร และเสียงกระแทกครั้งสุดท้ายได้ติดหูแล้วตอนนี้ดาเมียนกลับบอกว่ามีข้อความอีก ข้อความที่พ่อฝากไว้เกี่ยวกับเธอโดยเฉพาะ“ทำไมนายเพิ่งเอามาให้ฉันฟัง”ดาเมียนเงียบไปครู่หนึ่ง“เพราะผมรู้ว่าฟังแล้วคุณจะโกรธ”“นายไม่เคยกลัวฉันโกรธสักหน่อย”เธอเหลือบมองเขา“ถ้ากลัวจริง คงไม่มีเรื่องบรัสเซลส์หรอก”ดาเมียนไม่ตอบ เขาเพียงปลดล็อกโทรศัพท์ เปิดไฟล์เสียง แล้วหมุนหน้าจอมาทางเธอ“คุณกดเอง”เอเลนามองปุ่มเล่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นนิ้วไปแตะ เสียงของอันโตนิโอดังออกมาจากลำโพง“ถ้าเรื่องนี้จบไม่ดี ฝากอย่างหนึ่ง”เอเลนาหยุดหายใจไปชั่วขณะ เสียงพ่อในไฟล์นี้แตกต่างจากเสียงที่เพิ่งได้ยินเมื่อครู่ ไม่มีเสียงรถเร่งเครื่อง ไม่มีความรีบร้อนเหมือนคนกำลังถูกตามล่ามีเพียงน้ำเสียงจริงจังที่เธอคุ้นเคย น้ำเสียงเดียวกับเวลาพ่อเรียกเธอมานั่งคุยเรื่องสำคัญ เสียงเงียบไปช่วงสั้น ๆ ก่อนประโย







