บทลงโทษ

" เกิดอะไรขึ้นครับนายหญิง " บรูซถามหน้าตาตื่น ยิ่งเมื่อได้เห็นภาพมาคอสที่โกรธจัดจนเลือดขึ้นหน้า ยอมลงไม้ลงมือกับบอดี้การ์ดคนสนิทด้วยตัวเองก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

" ไม่ต้องถาม มาช่วยกันห้ามก่อน " เธอแทบจะทนแรงอันมหาศาลของมาคอสไม่ได้แล้ว ถ้าขืนปล่อยไว้อีกนิดเดียวคงได้ปลิวไปพร้อมกันนั่นแหละ

สิ้นเสียงคำสั่งของเจ้านายสาวเหล่าบอดี้การ์ดก็กรูกันเข้ามาห้ามทับ บางคนพยุงร่างอันสะบักสะบอมของออกัสให้ออกห่างจากผู้เป็นนาย ในขณะที่ทางฝั่งมาคอสเองนั้นผู้ที่เข้าไปห้ามปรามกลับมีเพียงบรูซบอดี้การ์ดคนสนิทกับนายหญิงสาวที่มีรูปร่างบอบบางเพียงคนเดียว

หญิงสาวค้อนประหลับประเหลือก จร๊ะะะ...คนตัวโตขนาดนี้แต่คนห้ามกลับมีคนเดียว ดูฝั่งนู้นซิ เป็นผู้ถูกกระทำแท้ๆแต่กลับทำเหมือนเป็นนักโทษซะอย่างนั้น บ้านนี้เลี้ยงบอดี้การ์ดพวกนี้ด้วยอะไรเนี้ยถึงได้กลัวเจ้านายซะขนาดนี้

" มึง! ไอ้ออกัส คิดจะตีท้ายครัวกู วันนี้กูจะเอามึงให้ตาย " ชายหนุ่มทำท่าจะถลาเข้าไปทำร้ายลูกน้องคนสนิทอีกรอบ แต่ติดตรงที่ร่างบางเดินเข้ามาขวางไว้ก่อน

" พอกันที! เลิกบ้าได้แล้ว เค้าแค่เอาเสื้อคลุมมาให้ฉันยืมคุณจะอะไรนักหนา แล้วมันก็เป็นเหตุสุดวิสัยฉันจำเป็นต้องใช้ คุณช่วยมีเหตุผลให้มากกว่านี้หน่อยได้ไหม " เคทพูดร่างยาวเป็นหางว่าว การที่เขารังแกเธอยังพอเข้าใจได้ว่าเกลียดจากการที่น้องสาวต้องมาตายในตระกูล คอทลิน แต่นี่แม้กระทั่งลูกน้องคนสนิทก็ไม่เว้น แบบนี้ไม่ได้เรียกว่าขาดสติละ น่าจะต้องเรียกว่าอันธพาลมากกว่า 

" เธอกำลังปกป้องมัน " ชายหนุ่มเม้มปากเเน่น ในใจอธิบายไม่ถูกว่ารู้สึกโมโหหรือรู้สึกเสียใจกันแน่

" ฉันไม่ได้ปกป้องใคร ฉันพูดไปตามเหตุผลที่มี " หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

" คุณเป็นเจ้านายนะมาคอส เวลาจะทำอะไรคุณต้องมีเหตุผลมากกว่านี้ไม่ใช่ทำอะไรตามใจตัวเองเหมือนเด็กๆ " 

" เธอกล้าสอนฉันหรอ " 

" ฮึ่ย! ถ้าฉันพูดอะไรก็ไม่เข้าหูนัก งั้นพูดมาเลยว่าจะเอายังไงเรื่องจะได้จบ จะลงโทษใช่ไหม งั้นฉันจะไปนั่งคุกเข่าอยู่หน้าคฤหาสน์เหมือนสาวใช้คนนั้นที่คุณเคยทำ คุณจะได้พอใจ ดีไหม? " หญิงสาวเอ่ยอย่างมีน้ำโห พูดอะไรก็ไม่พอใจสักอย่าง ถ้าเกลียดกันนักก็แตกหักกันไปเลย อยากอยู่กันแบบไม่สงบสุขนักใช่ไหม เธอก็ไม่ใช่ลูกไก่ในกำมือที่จะนั่งรอขอความเมตตาหรือความเห็นอกเห็นใจจากใคร ฉันอยู่ได้ด้วยตัวฉันเอง สามีเนี้ยไม่ได้จำเป็นสำหรับชีวิตฉันอยู่แล้ว ถ้าอยู่ร่วมกันดีๆไม่ได้ก็ต่างคนต่างอยู่ไปเลย

" นายหญิงโคตรเท่ห์เลยว่ะ " บอดี้การ์ดหนุ่มหันหน้าไปกระซิบกระซาบกัน สงสัยคราวนี้นายของพวกเขาจะเจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อกันเสียแล้ว

" ก็ได้...ถ้าเธออยากออกไปนั่งก็ออกไปเลย ถ้าฉันไม่ได้สั่งก็ไม่ต้องเข้ามา " อยากออกไปนักก็ได้ เขาจะสงเคราะห์ให้เอง

" แต่..นายครับ " 

" หุบปาก!! " ออกัสทำท่าเอ่ยปากพูดแต่กลับถูกมาคอสตวาดด้วยความโมโห ลำพังแค่เรื่องเก่าเขายังโมโหไม่หาย นี่ยังจะมาแสดงความห่วงใยออกหน้าออกตาอีก อยากตายแบบศพไม่สวยใช่ไหม

" คุณออกัสพอแล้วค่ะ กลับไปทำแผลพักผ่อนเถอะเรื่องนี้ให้ฉันรับผิดชอบเองก็แล้วกัน " 

" เชี้ยยยย แมนไปอีก " บอดี้การ์ดหนุ่มหันไปกระซิบกันอีกครั้ง 

" เฮ้ยยย หยุดกระซิบกันได้แล้ว รีบไปก่อนที่นายจะโมโห " บรูซออกปากไล่เพื่อนร่วมงาน

บรรดาบอดี้การ์ดหนุ่มโค้งตัวทำความเคารพเจ้านายก่อนจะลากร่างสะบักสะบอมของเพื่อนร่วมงานออกไปอย่างรวดเร็ว

" เธอ! ออกไปนั่งซะให้พอใจ ถ้าฉันไม่เรียกก็ไม่ต้องกลับมา " มาคอสชี้นิ้วไปที่ประตูบานใหญ่ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวขึ้นไปบนห้องอย่างหัวเสีย

เคทถอนหายใจเบอร์ใหญ่ส่ายหัวไปกับความเอาแต่ใจและป่าเถื่อนของเจ้านายบ้านนี้ พระผู้เป็นเจ้าช่วยลูกด้วย ขอให้ลูกมีความอดทนมากเพียงพอด้วยเถิด

ปัง!

มาคอสปิดประตูเสียงดังลั่น ร่างสูงเดินไปเดินมาอย่างหัวเสียก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปชำระล้างร่างกายอีกครั้ง หวังว่าน้ำเย็นฉ่ำจะทำให้หายอารมณ์หงุดหงิดได้บ้าง

เวลาผ่านล่วงเลยไปหลายชั่วโมง หญิงชราชะโงกหน้ามองผ่านหน้าต่างลงไป เห็นร่างบางกำลังนั่งคุกเข่าอย่างอดทนก็รู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ

ผู้อาวุโสเดินเข้าไปในห้องนอนของเจ้าของบ้าน มือหยาบกร้านจากการทำงานหนักยกน้ำเย็นขึ้นมาเสริฟถึงที่ ร่างสูงกำลังนั่งอ่านเอกสารในห้องทำงานเหลือบตาขึ้นมองหญิงชราเล็กน้อยก่อนเอ่ยปากขอบคุณ

" ขอบคุณครับนม "

" วันนี้นายยุ่งหรอคะ ทำไมดึกป่านนี้แล้วยังไม่นอน " 

" นิดหน่อยครับ นมมีอะไรรึเปล่า " ชายหนุ่มที่กำลังทำงานอย่างขมักเขม้นเอ่ยถามอย่างสงสัย

" วันนี้ดูเหมือนฝนจะตกนะคะนาย ฝนหน้าหนาวคงหนาวเสียดกระดูกทีเดียวค่ะ " หญิงชราเอ่ยเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไปเหมือนไม่ได้ใส่ใจนักแต่จริงๆแล้วกำลังสะกิดเตือนชายหนุ่มอยู่ว่ามีใครบางคนกำลังนั่งตากลมอยู่ข้างนอกมาหลายชั่วโมงแล้ว

มาคอสหยุดกึกดวงตาคมกระตุกวูบหนึ่งก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว 

" คนบางคนถ้าอยากอวดเก่งนักก็ปล่อยเค้าไป อยากจะรู้เหมือนกันว่าทนได้สักกี่น้ำ "

หญิงชราถอนหายใจกับความดื้อรั้นของชายหนุ่ม ตั้งแต่เล็กจนโตนิสัยเอาแต่ใจและดื้อรั้นก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงสักที เห็นทีต้องถอดใจปล่อยให้เป็นไปตามทางแล้วกัน

นายหญิงคะป้าคงช่วยได้เท่านี้ ที่เหลือก็แล้วแต่นายแล้วกันว่าจะใจอ่อนเมื่อไหร่

.

.