ตอนที่ 01 ปฐมบท

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~

(ยี่เฟิงxโปรด)

.

.

.

"ไอ้โปรด ตื่นได้แล้ว เอ็งจะนอนกินบ้านกินเมืองหรือไง"

"ค้าบ ได้ยินเเล้ว เรียกอยู่ได้ แม่นี่"

" ก็วันนี้เอ็งบอกเองไม่ใช่เหรอว่าให้ปลุกเช้าๆ เอ็งจะรีบไปขายพวงมาลัยไง "

"เออใช่แม่ โปรดเกือบลืม ไอ้พวกเด็กที่มันมาใหม่มันยิ่งมาแย่งลูกค้าโปรดโปรดต้องรีบไป"

ผมรีบล้างหน้าแปรงฟัน เสื้อยืดสีดำตัวเก่ากับกางเกงยีนส์ขาสั้นใส่รองเท้าแตะหูหนีบคู่ใจสองมือคว้าเอาพวงมาลัยที่แม่อุตส่าห์ตื่นแต่เช้ามืดมานั่งร้อยค่อยๆ หยิบมันใส่ตระกร้า แล้วรีบปั่นจักรยานออกไปที่ถนนหน้าตลาด

อากาศยามเช้ามืดช่างบริสุทธิ์ ผมสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่ได้บริสุทธิ์เสียทีเดียว ก็นี่มันใจกลางกรุงเทพ เมืองฟ้าอมรที่มีทั้งมลพิษทางอากาศ ทางเสียง แต่ลมเย็นๆที่มันลอยมาปะทะใบหน้าของผมยามนี้มันก็รู้สึกดีไม่ใช่น้อย

ผมชื่อโปรดปรานครับ แม่เป็นคนตั้งให้แม่บอกว่าใครๆ เห็นจะได้รักจะได้เอ็นดูผม

บ้านผมอยู่ในดงสลัมสถานที่ซึ่งไม่มีใครอยากจะเข้ามา มันแออัดและเต็มไปด้วยอบายมุขมากมาย ทั้งยาบ้ายาอี พวกลักเล็กขโมยน้อย รวมไปถึงพวกติดยา และโสเภณีแต่จะให้ทำยังไง ก็ในเมื่อผมเกิดที่นี่ ผมอาศัยอยู่กับแม่และน้องชายอีกหนึ่งคนในบ้านหรือจะให้ดีเรียกว่าเพิงจะเหมาะกว่า ส่วนพ่อได้จากพวกเราไปนานแล้วด้วยโรคพิษสุราเรื้อรัง น้องชายของผมตอนนี้อายุห้าขวบแล้ว ถ้ามันเป็นเด็กที่อยู่ในครอบครัวรำ่รวยมันคงได้เข้าเรียนอนุบาล แต่ตอนนี้เงินที่จะซื้อข้าวประทังชีวิตพวกเรายังไม่มี แม่ของผมก็สุขภาพไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นักเหตุเพราะแกทำงานหนักตั้งแต่ยังสาว ตอนนี้แกก็แก่แล้วไม่ค่อยมีใครจ้างทำงานเท่าไหร่ ผมก็เลยต้องช่วยหางานทุกอย่างทำ ทั้งรับจ้างทั่วไป เข็นผักในตลาด ขายพวงมาลัยที่สี่แยก งานกรรมกรยกถังปูนผมก็เคยทำมาแล้ว งานสุจริตมักได้เงินน้อยเสมอ

อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าผมจะอายุสิบเก้า แล้วผมเรียนจบแค่ปอหกแต่ผมอยากเรียนต่อมัธยมมาก ผมพยายามเก็บเงินทุกบาททุกสตางค์แต่มันก็ไม่เคยพอ วันนี้พวกไอ้โจ๊กที่มันเป็นคู่อริกับผมมันให้ลูกสมุนมันมาแย่งที่ผมขายพวงมาลัย เหตุเพราะมันเคยพยายามที่จะให้ผมไปทำงานให้มัน เป็นงานประเภทส่งของ มันคงนึกว่าผมโง่ งานส่งยาบ้าสิไม่ว่า ผมยังมีแม่ มีน้องเล็กๆ ต้องดูแล ผมคงไม่อยากไปนอนในคุกในตาราง ตอนนั้นก็เลยปฏิเสธมันไป ด้วยเหตุนี้จึงทำให้มันผูกใจเจ็บโมโหผม เพราะหาคนหน้าใหม่ๆ ไปส่งของให้นายมันไม่ได้

"ไอ้เหี้ยโปรด กูเคยบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้มึงมาขายพวงมาลัยแถวนี้"

" มึงปักป้ายไว้หรือไงเหี้ยโจ๊ก"

"สัส! มึงอยากโดนดีใช่ไหม"

"เออ ถ้าแน่จริงก็เข้ามา อย่าหมาหมู่ "

ระหว่างที่ผมกับไอ้โจ๊กกำลังจะตีกันนั้นฉับพลันหูผมก็ได้ยินเสียงนกหวีดดังขึ้น

ปรี๊ด!...

เป็นอันรู้กันว่าตำรวจมา สี่แยกไฟแดงแห่งนี้เขาห้ามขายของเพราะมันผิดกฏหมาย และมันก็อันตรายด้วย เเต่จะให้ทำยังไง ก็พวกผมไม่มีจะกินก็เลยต้องทำถึงแม้ว่าอาจจะเสี่ยงในการถูกรถชนกับถูกตำรวจจับก็ตาม

"หยุด!"

"หยุดก็โง่น่ะสิ! "

ผมวิ่งหนีตำรวจมาอีกทางซึ่งมันเป็นทางที่ผมคุ้นเคยกับมันดี ด้านหลังตลาด และตำรวจพวกนั้นก็คงจะวิ่งไล่ตามพวกไอ้โจ๊กไปแล้วเพราะพวกมันมีกันหลายคน ผมวิ่งจนเสื้อผมเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ หน้าตาไม่ต้องพูดถึงมันคงแดงมาก

"แฮ่ก! ....แฮ่ก! "

ผมวิ่งลัดเลาะจนมาถึงท้ายซอยอีกซอยหนึ่ง ถนนแถวนี้มีซอยตัดผ่านมากมาย บ้านเรือนก็อยู่ติดกันจนแยกแทบไม่ได้ว่าบ้านใครเป็นบ้านใคร แต่ผมจำมันได้ทุกซอย เพราะผมอยู่ที่นี่ตั้งแต่เกิด พอหลบตำรวจมาได้สักพัก ผมก็หอบหิ้วพวงมาลัยมาเดินขายที่ตลาดแทน เพราะไม่อย่างนั้นเอากลับไปบ้านคงได้เน่าคาตระกร้าแน่ แถมยังโดนแม่ด่าอีกต่างหาก

"พวงมาลัยค้าบ พวงมาลัยหอมๆ ค้าบ!"

ผมเดินขายจนเริ่มเมื่อย อากาศก็ร้อนตับแทบแตก ตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้อง เดินมาตั้งนานขายได้แค่พวงเดียว หิวก็หิว แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นเรื่องปกติของผมที่ต้องอดข้าวอยู่เป็นประจำ

แต่แล้วสายตาผมก็เหลือบไปเห็นรถเก๋งคันหนึ่งจอดอยู่ด้านหน้าตลาด มันเด่นกว่าคันอื่นๆ สีเงินวาวของมันช่างบาดตาบาดใจผมเหลือเกิน ส่วนไฟท้ายแม่งก็สุดยอด มันเหมือนรถของเด็กเล่นและมันเป็นเหมือนรถในฝันของผมเลยก็ว่าได้ ด้านในมันคงจะหรูมากเเละเจ้าของก็คงจะรักมันมากด้วย ผมค่อยๆเดินเข้าไปใกล้มัน เมื่อไหร่หนอไอ้โปรดจะได้มีโอกาสนั่งรถแบบนี้กับเขาบ้าง ผมเดินดูรอบๆ คันแล้วเผลอไปแตะมันเข้า มันส่งเสียงร้องดังลั่นจนผมแสบแก้วหู สักพักก็มีชายฉกรรจน์ประมาณสามคนเห็นจะได้รีบวิ่งมาที่รถ แล้วหนึ่งในนั้นก็เข้ามากระชากแขนผม

"ไอ้เด็กเหลือขอ มึงจะทำอะไรรถเจ้านายกู ห๊า! "

"กูเปล่านะโว้ย แค่มายืนดูเฉยๆ อยู่ดีๆ มันก็ร้องออกมาเอง"

"เฮ้ย ช่างมันเถอะน่า แค่เด็กคนเดียว"

"ได้ไงวะ ถ้าเผื่อรถนายเป็นรอยขึ้นมาแล้วมึงมีปัญญารับผิดชอบเหรอวะ"

" มึงก็พูดอย่างกับไอ้เด็กเหี้ยนี่มีปัญญาอย่างงั้น"

"มันไม่มี แต่มึงก็รู้ว่านายคงไม่ได้อยากได้เงิน ถ้ามันทำจริงๆ "

ผมมองไอ้สามคนที่มันคุยกันจนเพลินโดยไม่ได้สังเกตุว่า มีผู้ชายอีกคนกำลังเดินเข้ามาทางนี้ พอพวกมันหันไปเห็นไอ้คนนั้นเท่านั้นแหล่ะมันก็รีบโค้งคำนับทันที ดูท่าทางพวกมันสามคนเคารพผู้ชายคนนี้มาก ดูจากการแต่งตัวที่ดูดี ทรงผมที่ถูกเซ็ทเปิดหน้าผาก จมูกที่โด่งเป็นสันรับกับผิวที่ขาวเหมือนคนจีน ทำให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมเหมือนกับพระเอกในหนังไม่มีผิด อายุมันคงจะประมาณสามสิบต้นๆ แต่ดูโดยรวมแล้วมันหล่อมาก

"มีอะไรกันวะ"

"รถนายร้องครับ พวกผมเลยเดินมาดูเห็นไอ้เด็กนี่มันยืนอยู่ก็เลยคิดว่ามันคงจะมาลูบๆ คลำๆ รถนาย ผมกลัวว่ามันจะมางัดเเงะ "

"ใช่ครับพวกผมก็เลยจับมันเอาไว้ก่อน"

"อะไรกันวะ ก็บอกไปแล้วไงว่ามายืนดูเฉยๆ เห็นสวยดี อยู่ดีๆ มันก็ร้องขึ้นมาเองนี่หว่า กูไม่ได้เป็นขโมยนะโว้ย"

ไอ้คนที่เป็นเจ้านายพวกมันเดินตรงเข้ามาหาผม มันใช้มือมันจับที่ปลายคางของผมแล้วเชยหน้าผมขึ้น กลิ่นน้ำหอม อ่อนๆ ที่ตัวมันก็ลอยมาปะทะจมูกผมพอดี คนรวยๆมันต้องตัวหอมๆ เหรอวะ แต่ดูจากสายตามันที่มองผมมันออกจะแปลกๆ

"ชื่ออะไร"

"ทำไมกูต้องบอก บอกแล้วได้อะไร หรือว่าจะจับกูส่งตำรวจ"

มันไม่ได้พูดอะไรแต่ควักแบงก์สีม่วงออกมาจากกระเป๋าแล้วทำท่าจะยื่นให้ผม พอผมเห็นผมก็ยื่นมือออกไปเพื่อที่จะหยิบ แต่แล้วมันก็กระชากกลับ พร้อมกับยกยิ้มมุมปาก

"ถ้าบอกชื่อ จะให้เงินนี่ เอาหรือเปล่า"

"ชื่อโปรด "

กะอีแค่บอกชื่อแล้วได้เงินตั้งห้าร้อย ใครไม่เอาก็โง่สิวะ พอผมบอกมันไปมันก็ยกยิ้มมุมปากเหมือนตัวโกงในหนังไม่มีผิด แล้วมันก็ส่งแบงค์ห้าร้อยในมือให้ผม เชี่ย อะไรมันจะง่ายแบบนี้วะ

"ยังเรียนหนังสืออยู่หรือเปล่า"

ผมไม่ได้ตอบเพราะเอาแต่มองหน้าหล่อๆ ของมัน สงสัยมันคงจะโมโหก็เลยยกมือขึ้นเสยผม แล้วหันมาถามผมอีกครั้ง

"ถาม ได้ยินไหม กูถามว่าได้เรียนหนังสือหรือเปล่า"

"ไม่ได้เรียน"

"แล้วอยากเรียนหรือเปล่า"

"อยาก"

มันหันหลังเดินกลับไปบอกลูกน้องมันแล้วมันก็เดินขึ้นรถไป เชี่ย อะไรของมันวะ ถามๆๆ แล้วแม่งก็ไป สักพักลูกน้องมันก็เดินอาดๆ เข้ามาหาผมแล้วมันก็ใช้มือหนากระชากคอเสื้อผม

"มึงนี่มันโชคดีนะ ไอ้เด็กเวร "

"อะไรวะ มากระชากคอเสื้อกูทำเหี้ยไร!"

"คนเมื่อกี้เขาเป็นเจ้าของตลาดและก็เป็นเจ้าของที่ดินแถวนี้ทั้งหมดรวมถึงที่ซุกหัวนอนของมึงด้วย ต่อไปจะพูดจะจาหัดมีสัมมาคารวะบ้างไอ้เด็กเหลือขอ"

"แล้วไงวะ ถือว่ารวยหรือไง"

"ยัง...ยังจะปากดีอีก เดี๋ยวกูจับส่งตำรวจแม่ง นายเขาให้มึงไปทำงานกับเขา พรุ่งนี้มึงมารอที่นี่ตอนเก้าโมง อาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อยล่ะ"

"ทำงาน? "

"เออ...ทำงาน หรือมึงอยากเดินขายพวงมาลัยไปจนแก่ตายล่ะ "

"เออก็ได้ กูจะมา ถ้ากูมาแล้วไม่เจอนะมึง"

"ไอ้เด็กเหี้ยนี่!"

มันทำท่าจะตบหัวผมแต่ผมอาศัยตีนหมาวิ่งหนีมาซะก่อน...ผมกลับมาที่บ้านแล้วเอาพวงมาลัยวางไว้ หันมองหาแม่กับไอ้ปรายก็ไม่เจอ ผมก็เลยไปหุงข้าวเสร็จแล้วก็ล้างจาน สงสัยวันนี้คงจะต้องต้มข้าวกินอีกแล้ว พวงมาลัยก็ไม่ได้ขาย เงินซื้อข้าวสักบาทก็ไม่มี... เฮ้อ!

---------------------------