บทที่ 2 ฮันนีมูน (1)

บทที่ 2

ฮันนีมูน

หลังจากเปลี่ยนชุดสำหรับปาร์ตีตามคำสั่งของผู้เป็นปู่ซึ่งเป็นผู้จัดการชุดให้ปิ่นอนงค์กับเตโซอย่างเลี่ยงไม่ได้ทั้งที่หญิงสาวไม่อยากจะลงไปเสียเท่าไร มิหนำซ้ำยังจะต้องลงไปดูหน้าผู้หญิงที่ทำให้สามีในนามของเธอหลงรักจนตัดความรู้สึกนั้นออกไปไม่ได้ทั้งที่สาวเจ้าคนนั้นแต่งงานไปกับน้องชายของเขาไปแล้ว

หญิงสาวมองชายหนุ่มซึ่งกำลังเดินออกมาจากห้องแต่งตัวก่อนจะเริ่มบทสนทนาขึ้นเมื่อระหว่างที่นั่งรอเขานั้นทางภูเก็ตก็ค่อสายมาหาเธอเพื่อแจ้งเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอให้ทราบ

“คุณ พรุ่งนี้ฉันต้องบินไปภูเก็ตและจะต้องอยู่ที่นั้นหลายวันหน่อย ถ้าคุณรู้สึกว่าโดนเอาเปรียบที่ฉันมีอิสระล่ะก็ คุณจะไปทำงานไปทำเที่ยวหรือจะไปไหนก็ได้ที่คุณชอบ อย่างที่บอกไปก่อนหน้าว่าจะให้อิสระกันระหว่างนี้” ปิ่นอนงค์พูดขึ้นทันทีอย่างเกรงใจเตโซ

เพราะหลังจากทำข้อตกลงกันเรื่องหย่าระหว่างเธอกับเขาก็ตกลงกันอีกเรื่องว่าจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันระหว่างที่ยังแต่งงานกันในนาม ระดับน้ำเสียงและความสนิทที่ถูกเปลี่ยนจากคนแปลกหน้าเป็นคนกันเองในเวลาไม่กี่ชั่วโมง รวมไปถึงการให้เกียรติกันและกันจนเธอรู้สึกเกรงใจจนเขินเสียมากกว่าที่จะต้องบอกทุกเรื่องให้กับเขาได้รับรู้ทั้งที่เมื่อก่อนคนโลกส่วนตัวสูงอย่างเธอไม่เคยจะต้องพูดมันออกไป แม้ว่าจะไม่ได้พูดรายละเอียดออกไปทั้งหมดก็ตาม

“เจ้าสัวจัดทริปฮันนีมูนให้เราที่ฮ่องกง” เตโซไม่ได้ตอบอะไรไปมากกว่าคำสั่งของเจ้าสัวที่บอกกับเขาหลังจดทะเบียนสมรสเสร็จสิ้น

“ฮ่องกง! ปู่นะปู่ รู้ทั้งรู้ว่าน้องนายจะบินกลับไทย” ปิ่นอนงค์อุทานออกไปด้วยความตกใจยกกำลังสองกับสิ่งที่คนเป็นปู่จัดการให้และแสนจะเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์จนน่าโกรธเคือง

สำหรับเธอเรื่องของ ‘น้องนาย’ สำคัญยิ่งกว่างานหรือชีวิตส่วนตัวของตัวเองเสียอีก รู้ทั้งรู้ว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนตัวน้อยคนนี้จะเดินทางมาถึงประเทศไทยแล้วตรงไปภูเก็ตในวันพรุ่งนี้แท้ๆ ทำไมถึงจัดฮันนีมูนให้เธอกับเขาต้องไปฮ่องกงด้วยนะ

“น้องนาย? ผมไม่รู้เลยว่าคุณมีน้องด้วย คิดว่ามีแค่พี่ชาย” เตโซขมวดคิ้วเอ่ยถามกลับไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

“เปล่า น้องนายคือลูกของฉันน่ะ” ปิ่นอนงค์ตอบอย่างไม่ยี่หระพลางลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นเวลาว่าใกล้ถึงเวลาปาร์ตี

“ลูก? คุณ…” เตโซอุทานออกไปด้วยความตกใจแกมฉงน เพราะเขาไม่รู้เลยว่าเธอมีลูกชายมาก่อน อีกทั้งเจ้าสัวธรรมรงค์ก็ไม่เคนยอกมาก่อน แต่ทว่าคำถามที่อยากจะถามออกไปก็ถูกขัดจังหวะด้วยเด็กในบ้านขึ้นมาตามพวกเขาทั้งสองคน

“คุณหนึ่งคะ เจ้าสัวให้ขึ้นมาตามคะ” เด็กในบ้านเคาะประตูสองสามทีก่อนจะตะโกนแจ้งคนภายในห้อง

“คุณหนึ่ง?” เตโซมองปิ่นอนงค์พลางขมวดคิดมากกว่าเดิม

“โอเค ฉันจะบอกคร่าวๆ แล้วกันนะ ที่นี่จะเรียกพี่ชายฉันว่าคุณใหญ่ เรียกฉันว่าคุณหนึ่งเพราะเป็นหลานสาวคนโต เดี๋ยวลงไปฉันจะบอกว่าใครคือคุณสองคุณสามกับบรรดาคุณเล็กและคุณๆ ทั้งหลาย” เธอหันกลับไปตอบความสงสัยของเตโซด้วยน้ำเสียงปกติ ยกเว้นก็แต่ตอนท้ายประโยคที่มีน้ำเสียงติดรำคาญแกมเบื่อหน่ายเล็กน้อยก่อนจะเดินไปยืนข้างเขาแล้วควงแขนอย่างลังเลเล็กน้อย

“ญาติเยอะกว่าที่คิด” เตโซพยักหน้าอย่างเข้าใจพลางบ่นอย่างไม่จริงจัง

“เยอะจนฉันอยากจะบริจาคเลยล่ะ” ปิ่นอนงค์พูดเสียงหัวเราะแห้งอย่างขบขันออกไป ทว่าเรียกเสียงหัวเราะในลำคอของเตโซที่ขบขันในความเป็นตัวเองของหญิงสาว

เมื่อจบบทสนทนาทั้งสองก็เดินควงแขนกันออกจากห้องลงไปชั้นล่างของบ้านทันทีตามเด็กในบ้านที่ยังยืนรออยู่หน้าห้องและจะไม่ไปไหนถ้าเธอกับเขายังไม่ยอมลงไปงานปาร์ตี้สังสรรค์กับแขกเหรื่อที่มางานวิวาห์ฟ้าแลบของเธอกับเขา

ทันทีที่ทั้งสองลงมาชั้นล่างเตโซก็พาปิ่นอนงค์ไปแนะนำแขกทางฝั่งของตัวเองก่อนเพื่อให้เกียรติหลานสาวคนโตของวรรณวิภากิจที่เขาเพิ่งทราบข้อมูลของเธอมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนว่าถือเป็นหลานสาวที่เจ้าสัวหวงแหนและรักมากที่สุดจนญาติผู้ใหญ่ในครอบครัวยังต้องมีท่าทีระมัดระวังกับปิ่นอนงค์ในแต่ละครั้งที่พบปะพูดคุยกัน

“เตกับน้องดาล่ะ” เตโซเอ่ยถามกับเคนเมื่อลงมาร่วมงานปาร์ตีแล้วไม่พบกับเตชินและดาริกา

“คุณหนูมีอาการแพ้ท้องหนักครับ คุณเตเลยพากลับบ้านไปก่อน” เคนเอ่ยตอบตามปกติ

“งั้นเหรอ” เตโซรับคำเพียงแค่นั้นก่อนจะเอี้ยวตัวไปด้านหลังเล็กน้อยเมื่อถูกปิ่นอนงค์กระตุกแขนเสื้อเบาๆ พร้อมกับกระซิบพูดให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคนเท่านั้น

“ท้องแล้วด้วย คุณนี่สุดยอดจริงๆ เลยนะคะ แอบรักคนท้องแล้วด้วย” ปิ่นอนงค์พูดขึ้นด้วยความตกใจเมื่อได้เข้าใจว่าผู้หญิงที่ชายหนุ่มหลงรักแต่งงานไม่พอยังมีลูกแล้วด้วย

“น้องดาท้องลูกคนที่สองแล้ว ฉันถึงบอกว่าถ้าเธอทำให้ฉันหวั่นไหวได้ ฉันถึงจะยอมหย่าอย่างไม่มีข้อแม้” เตโซเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มอย่างอ่อนโยนยามที่พูดถึงดาริกา

“แล้วคุณไม่คิดจะลองคุยลองคบกับคนอื่นก่อนบ้างหรือไง ทำไมต้องเป็นฉันด้วย” ปิ่นอนงค์ยังคงกระซิบพูดอย่างไม่เข้าใจกับสิ่งที่เขาตัดสินใจเลือกที่จะแต่งงานกับเธอ

“ลองแล้ว แต่ไม่เวิร์ก” เตโซตอบออกไปตามตรง

“กรรมก็เลยมาตกอยู่ที่ฉันว่างั้นสิ” ปิ่นอนงค์อ้าปากเล้กน้อยกับคำตอบที่ได้พลางมองเขาอย่างเหลือเชื่อได้ว่าผู้ชายคนนี้มีความคิดที่แปลกประหลาดมาก

“เรียกว่าลักกี้จะดีกว่า” เตโซตอบกลับหน้าตาเฉยก่อนจะเดินจากไปเพื่อเข้าไปทักทายญาติผู้ใหญ่ของหญิงสาวที่กำลังมองมา

“ลักกี้เนี่ยนะ!? จะบอกว่าฉันลักกี้อินเลิฟลักกี้อินเกมงั้นสิ ประหลาดคน!” ปิ่นอนงค์พึมพำกับตัวเองอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าเหยเกอย่างไม่เข้าใจตรรกะของเตโซก่อนจะหันไปมองเคนที่มองมาพร้อมรอยยิ้มอย่างนอบน้อม เธอจึงส่งยิ้มบางกลับไปให้ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินตามเตโซไปทันที

“ผมอยากแนะนำคุณกับคนสำคัญให้รู้จัก ไม่เยอะหรอก ครอบครัวผมก็เหลือแค่ผมกับน้อง ยังโชคดีที่มีน้องดาเข้ามาอยู่เพิ่มอีกคน” เตโซหันกลับมาพูดกับปิ่นอนงค์เมื่อหญิงสาวเดินมาอยู่ข้างๆ

“ไม่ต้องจริงจังก็ได้คะ เราแค่แต่งงานกันในนามที่ถูกปู่จับให้เรามาแต่งงานกันเท่านั้น” ปิ่นอนงค์พูดตอบโทนเสียงปกติ

“แต่ผมจะต้องจริงจัง” เตโซตอบก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้กับคนที่กำลังเดินเข้ามา

“สวัสดีเตโซ ลุงยินดีด้วยนะที่เตโซได้แต่งงานสักที” ศรศักดิ์ผู้เป็นเพื่อนสนิทพ่อและผู้อาวุโสบอร์ดบริหารเอ่ยทักทาย

“ขอบคุณครับ ลุงศร เพื่อนพ่อผมและยังมีตำแหน่งเป็นหนึ่งในบอร์ดบริหารผู้อาวุโสบริษัทของที่บ้านผม ลุงครับ นี่คุณปิ่น ภรรยาของผมครับ” เตโซยิ้มรับคำยินดีก่อนจะเริ่มแนะนำตัวหญิงสาวให้ศรศักดิ์ได้รู้จัก

ทว่า คำพูดในท้ายประโยคของเขาที่แสนเรียบง่ายและธรรมดาช่างส่งผลไปถึงหัวใจดวงน้อยที่เงียบสงบมานานสามสิบหกปีส่งสัญญาณสั่นไหวเล็กน้อยอยู่ลึกๆ ข้างใน

เล็กน้อยจนไม่อาจรู้สึกอย่างชัดเจนได้

หลังทักทายญาติฝ่ายชายจบก็ถึงหน้าที่ของปิ่นอนงค์ที่จะพาเตโซไปแนะนำกับบรรดาญาติที่หญิงสาวไม่มคร่จะอยากให้มางานแต่งงานของเธอเลยสักนิด หากเลือกได้เธอก็คงจะเลือกอยู่ไม่กี่คนให้มาร่วมงาน แต่นั่นแหละ สาวเจ้าได้แต่คิดเมื่อเจ้าสัวธรรมรงค์ส่งข้อความเด็ดขาดเพื่อให้ทุกคนมาด้วยข้อความที่ทำให้เธอมองบน

‘ถ้าใครไม่มางานแต่งของปิ่น ฉันจะตัดเงินเดือนและตัดออกจากกองมรดก ฉันพูดจริง!’

ตัดเงินเดือน!

ตัดออกจากกองมรดก!

จะมีใครกล้าไม่มาล่ะ เจอข้อความนั้นไปผลลัพธ์ที่ได้ของวันนี้ก็คือมาเยอะกว่าญาติฝ่ายชายเสียอีก ไม่ว่าจะอยู่เหนือ ใต้ อีสานก็รีบบึ่งกันมาแทบจะทันที โดยเฉพาะญาติที่ติดต่อกันมากที่สุดอย่างทางฝั่งภูเก็ตที่พากันยกโขยงมากันหมดบ้าน ยังดีที่เหลือพี่เลี้ยงคอยรอรับเจ้านายที่จะกลับมาจากต่างประเทศในวันพรุ่งนี้

นึกแล้วก็อยากจะหายตัวไปภูเก็ตเสียตอนนี้เลยสินะ