บทที่ 6 การพบหน้าน้องสะใภ้ (2)

หญิงสาวได้แต่เถียงตัวเองอยู่ในใจไปมาทั้งที่สายตายังคงสบประสานกับสายตาของชายหนุ่ม นั่งตัวแข็งไม่ขยับร่างกาย จนกระทั่งได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของเขาที่เอื้อนเอ่ยออกมา หากแต่ก็ยิ่งทำให้หัวใจของเธอกระหน่ำมากกว่าเดิม

“ทำไมดูเครียด เรื่องนี้มีมากกว่าแค่อุบัติเหตุธรรมดาเหรอ” เตโซเอ่ยถามหลังดึงมือของตัวเองกลับไป

“ฉันก็ไม่รู้หรอกค่ะ แต่มันก็อดชั่งใจไม่ได้” เธอตอบเขาทั้งที่สายตายังสบประสานดวงตาคู่นั้นของเขาอย่างไม่ละสายตา

แปลกที่ครานี้เธอไม่หลบสายตาเขา

“อย่าห่วง…ผมจะช่วยเท่าที่จะทำได้ ถ้าเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับคุณ เชอรีนไม่เกี่ยวข้อง ผมก็จะช่วยทำทุกทางให้เธอไม่ต้องเป็นแพะรับบาปและปลอดภัย ผมคงไม่ยอมให้น้องสาวของคุณรับกรรมแทนคนร้ายตัวจริง ถ้าเชอรีนไม่ใช่คนบงการ” เตโซพูดเสียงทุ้มนุ่มเช่นเคยก่อนจะผละปลายนิ้วชี้และนิ้วกลางออกจากระหว่างหัวคิ้วของเธอย้ายมาวางลงบนศีรษะของเธอแล้วลูบเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง

“เป็นพี่เขยใจดีขนาดนี้ สงสัยฉันต้องตอบแทนเรื่องน้องสะใภ้คุณให้เร็วที่สุดแล้วสิ” ปิ่นอนงค์พูดเย้าอย่างไม่ได้คิดอะไรพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้อย่างไม่รู้ตัวด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างขอบคุณชายหนุ่ม สบสายตาที่อบอุ่นของเขา

ทว่า สำหรับเตโซแล้วกลับรู้สึกแปลกๆ ที่เธอคิดจะเริ่มข้อตกลงระหว่างกัน เพราะมันหมายถึงใบทะเบียนหย่าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ใกล้เข้ามาอย่างที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้น

ไม่รู้ทำไม ถึงไม่อยากให้ปิ่นอนงค์ทำตามข้อตกลงเสียเลย

หลังจากวันที่เชอรีนแวะมาที่พลูวิลลาปิ่นอนงค์ก็ไม่เจอกับเชอรีนอีกเลยเมื่อเจ้าสัวธรรมรงค์ยังไม่ยอมเรียกกลับมาอยู่ภูเก็ตตามเดิม ส่วนเรื่องของคดีความตำรวจไม่พบหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับเชอรีนจึงปล่อยตัวแต่ยังคงเป็นผู้ต้องสงสัย สำหรับหญิงสาวแล้วถือว่าดีที่สุดในตอนนี้ แม้ว่าจะฉุกคิดไปแล้วว่าเชอรีนอาจเกี่ยวข้องกับคนร้ายแต่อีกความรู้สึกลึกๆ แล้วยังเชื่อใจเชอรีน

หญิงสาวนั่งลงที่นั่งใส่รองเท้าที่ประตูพลูวิลลาพลางครุ่นคิดหาทางให้คนเป็นปู่เรียกเชอรีนกลับมาอยู่ภูเก็ตตามเดิมแม้ตลอดที่ผ่านมานี้จะพยายามในแต่ละวันก็ตาม

“คุณจะออกไปรีสอร์ตอีกแล้วเหรอ”

เตโซทักขึ้นพลางนั่งลงย่องด้านหน้าปิ่นอนงค์ก่อนจะยื่นมือไปหยิบรองเท้าแตะแบบสวมอีกข้างที่หญิงสาวยังไม่ทันสวมใส่

“คุณ! ทำอะไรน่ะ ฉันใส่เองได้ค่ะ” ปิ่นอนงค์รีบขวามือของเขาเอาไว้เมื่อเห็นเตโซคิดจะสวมรองเท้าให้

“เมื่อสามวันก่อนคุณใส่รองเท้าแล้วเผลอใช้ข้างนี้ช่วยจนรู้สึกเจ็บ ถ้าครั้งนี้อีกผมคงได้พาเด็กดื้อไปหาหมอจริงๆ จังๆ แล้ว” เตโซพูดแกมเอ็ดพลางช่วยปิ่นอนงค์ใส่รองเท้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปสบสายตา

“ฉันไม่ใช่เด็กดื้อนะ มันก็แค่เจ็บนิดเดียวเองก็ไม่อยากเสียเวลาไปโรงพยาบาลนิ…ขอบคุณนะคะ” ปิ่นอนงค์เถียงกลับก่อนจะเอ่ยขอบคุณออกไป

“ผมได้ยินคุณเดินออกจากห้อง พอเปิดประตูก็เห็นไปกินยาแก้ปวด ทนไม่ทำงานสักหนึ่งเดือนไม่ได้หรือไงปิ่น แล้วจะไม่ให้เหมือนเด็กดื้อได้ยังไง” เตโซบ่นราวกับผู้ใหญ่ที่ดุเด็กน้อยวัยห้าขวบพลางช่วยพยุงปิ่นอนงค์ลุกขึ้นยืน

หญิงสาวได้แต่ส่งยิ้มอย่างประชดไปให้ชายหนุ่มอย่างไม่จริงจังเมื่อเธอไม่ได้บาดเจ็บที่ขา มีก็แต่ที่แขนซึ่งยังต้องรอไปอีกหนึ่งเดือน หากนับเวลาจริงๆ แล้วหลังออกจากโรงพยาบาลก็ผ่านมาแล้วสามสัปดาห์ ถ้าให้นับเวลาการรักษาตัวจริงๆ ก็เกือบหนึ่งเดือนแล้วแต่คนที่ทำตามแพทย์สั่งเป็นอย่างดีไม่ได้คิดเช่นนั้นเลย

เอาแต่สั่งนั่นสั่งนี่ไม่พอ แค่เธอแสดงอาการเล็กน้อยก็เล่นบ่นแบบนี้ทั้งวันจนบางที่เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาอาจจะอายุมากกว่าสามสิบหกปีก็เป็นได้

“บ่นเป็นตาแก่ไปได้ ทุกวันนี้คุณก็ตามประกบฉันแจยิ่งกว่าหมอยิ่งกว่าพยาบาลอีกค่ะ” เธอบ่นกลับพลางย่นจมูกเล็กน้อยระหว่างเดินพ้นประตูพลูวิลลาเมื่อเขาเป็นคนเปิดให้

“ก็น่าให้บ่นอยู่” เขาไม่แยแสหนำซ้ำยังไม่ว่าอะไรที่เธอชอบเถียงกลับด้วยคำว่า ‘ตาแก่’ ทุกครั้ง

“ตาแก่ขา หยุดบ่นสักวันจะได้ไหมคะ ไม่เบื่อบ้างเหรอ ฉันก็ไม่เด็กแล้วนะ” เธอหันไปมองแล้วยิ้มแค่เพียงริมฝีปากอิ่มทว่าสายตากำลังส่งไปอย่างเด็กดื้อที่คิดต่อต้าน

“ไม่เด็กก็เหมือนเด็ก…หยุดเถียงได้แล้วปิ่น แค่ยอมให้คุณไปทำงานก็ดื้อมากพอแล้ว พรุ่งนี้หมอนัดคุณไปตรวจก่อนเอาเฝือกอ่อนออก หลังจากนั้นเราจะบินไปกรุงเทพฯ ทานข้าวกับคุณรุจิราแทนเจ้าสัว” เตโซบ่นจบก็เริ่มพูดเรื่องที่เพิ่งวางสายจากคณาผู้ช่วยเจ้าสัวมาบอกปิ่นอนงค์ต่อทันที

“คุณรุจิรา อ๋อ ลูกค้าวีไอพี” ปิ่นอนงค์ขมวดคิ้วฉงนก่อนจะคลายแล้วยิ้มออกมาเมื่อนึกออกว่าคนที่จะต้องซื้อตั๋วเดินทางทันทีแบบนี้เป็นใคร

“เขาคือใคร คุณคณาแค่แจ้งชื่อมาเท่านั้น” เตโซเอ่ยถาม