บทที่ 6 การพบหน้าน้องสะใภ้ (8)

น่ารักสดใสและใจดีแบบนี้สิน่า คนอย่างเตโซถึงตัดใจไม่ได้แบบนี้ มิหนำซ้ำยังอ่อนน้อมถ่อมตนต่อผู้ใหญ่โดยไม่ถือตัวที่ตัวเองมีฐานะที่สูงกว่า แค่เธอสัมผัสในระยะสั้นๆ ยังรู้สึกเอ็นดูดาริกาเสียไม่ได้เลย

“โธ่ น้องดาคะ ทำไมถ่อมตนอีกแล้ว คุณเตคุณโซได้กินหัวพี่กันพอดีสิคะ” สาลียิ้มพลางห่อไหล่ลงอย่างอ่อนใจใส่เจ้านายสาวผู้แสนดี

“ไม่หรอกค่ะ มีดาอยู่” ดาริกาพูดพลางหัวเราะออกมาตามปกติที่แอบแซวเจ้านายหนุ่มกับพนักงานก่อนจะเดินตามสาลีออกไปเมื่ออีกฝ่ายยอมที่จะเดินออกก่อน

ปิ่นอนงค์เผยอยิ้มเอ็ดูต่อดาริกาออกมาก่อนจะก้าวเดินออกจากลิฟต์ตามคนทั้งสองที่ยังมีบทสนทนาหยอกเย้าราวกับไม่ใช่ลูกน้องเจ้านายแต่เป็นเหมือนพี่น้องกันมากกว่า ก่อนจะหยุดเดินตามเมื่อทั้งสองหยุดเดินทั้งที่ยังสนทนากันอยู่

“แน่ใจนะคะว่าจะไม่เจอคุณเตคุณโซ” สาลีถามอีกครั้งพลางสอดสายตามองไปรอบๆ บริเวณอย่างระแวดระวัง

“ค่ะ พี่เตเดินไปหาพี่โซที่ด้านหลัง รายนั้นชอบเข้าทางด้านหลังบริษัทตรงเข้าห้องประชุมสะดวก รับรองว่าไม่เจอแน่นอนค่ะ” ดาริกายังยืนยันคำเดิม

“โอเคค่ะ ฝากด้วยนะคะน้องดา” สาบียิ้มกว้างอย่างโล่งใจ

“ยินดีค่ะ เดี๋ยวรออยู่ที่โต๊ะพี่สาลีก่อนนะคะ ดาคิดว่าตอนนี้พี่เตกับพี่โซคงอยู่ที่ห้องประชุมแล้วค่ะ” ดาริกายิ้มกว้างอย่างขบขันก่อนจะเดินตรงไปยังห้องทำงานเมื่อสาลีมั่นใจแล้วว่าจะไม่เจอเจ้านายหนุ่มทั้งสองคนที่อาจจะมาดุปิ่นอนงค์

“คราวหน้าคราวหลังต้องแต่งตัวให้ดีๆ นะ ถึงจะทำงานที่บริษัทแม่จะแต่งตัวยังไงก็ได้ก็จริง แต่ต้องมีระเบียบสุภาพมีกาละเทศะ รู้ไหม โชคดีนะที่เจอน้องดา ถ้าเจอทั้งสองท่านคงได้ถูกไล่ออกตั้งแต่ทำงานวันแรกแล้ว จำเอาไว้ด้วยล่ะ” สาลียังคงทำหน้าที่เป็นพนักงานรุ่นพี่ที่ดูแลพนักงานรุ่นน้องได้เป็นอย่างดี

“เอ่อค่ะ จำค่ะจำ” ปิ่นอนงค์ไม่รู้จะตอบอย่างไรเมื่อเธอไม่ใช่พนักงานใหม่ตัวจริง ไม่วายแอบขอโทษต่อพนักงานใหม่ตัวจริงอยู่ในใจ

“ได้แล้วค่ะ เราเข้าไปกันเลยดีกว่าค่ะ คนในห้องจะครบแล้ว” ดาริกาเข้าไปหยิบสูทของตัวเองในห้องไม่นานก็เดินออกมาแล้วยื่นให้กับปิ่นอนงค์ด้วยตัวเอง

ปิ่นอนงค์รับมาอย่างเสียไม่ได้แล้วสวมใส่ทับชุทจั้มสูทแขนกุดสีครีมคาดด้วยผ้าคาดเอวสีดำเย็บเข้ากับชุด เมื่อได้สูทสีครีมอย่างบังเอิญของดาริกาก็ยิ่งเสริมให้ปิ่นอนงค์ดูเป็นผู้บริหารมากกว่าพนักงานทั่วไป มิหนำซ้ำดูมีภูมิฐานราวมกับลูกคุณหนูที่มีตำแหน่งไม่ต่างจากดาริกา ซึ่งทำให้ทั้งดาริกาและสาลีแอบตงิดใจเล็กน้อยที่พนักงานใหม่คนนี้ดูไม่เหมือนพนักงานทั่วไป แต่ต่างก็ไม่ได้ใส่ใจมากเมื่อใกล้เวลาประชุมเข้าไปทุกที ทั้งสามคนจึงพากันเดินตรงไปยังห้องประชุมใหญ่ทันทีที่ปิ่นอนงค์กล่าวขอบคุณ

สาลีรีบก้าวเดินนำก่อนจะเปิดประตูให้กับดาริกาก่อนจะเดอนตามเข้าไปและตามด้วยปิ่นอนงค์ที่เดินตามหลัง เมื่อเดินเข้ามาก็พบว่ามีเตโซกับเตชินกำลังยืนสนทนาเรื่องการประชุมในวันนี้และเมื่อทั้งสองเห็นคนเดินเข้ามาจึงหันมามองโดยไม่พูดอะไร นอกจากเตโซที่ส่งสายตามาหาเธอให้รู้ว่าชายหนุ่มมองเห็นปิ่นอนงค์

แต่ทว่า เสียงอุทานของพนักงานภายในห้องประชุมที่กำลังวุ่นจัดเตรียมเอกสารและเครื่องดื่มระหว่างรอประชุมดังขึ้นทักสาลีด้วยความฉงนเมื่อหน้าที่ของคนที่จะมีสิทธิ์เข้ามาภายในห้องประชุมถูกกำหนดเอาไว้แล้ว และเมื่อมีคนแปลกหน้าเดินเข้ามาก็ทำให้ทุกคนฉงนสงสัยไปตามๆ กัน ยกเว้นก็แต่เตโซที่แอบยิ้มขันส่งมาให้ปิ่นอนงค์

“พี่สาลี! ใครตามมาด้วยคะ คนในนี้ครบปล้วนะคะ” เนเน่ร้องทั้งรุ่นพี่พลางมองปิ่นอนงค์

“เอ้า ก็น้องพนักงานใหม่ไง แล้วคนนั้นใคร” สาลีที่ยังไม่เคยเห็นหน้าพนักงานใหม่เพราะวุ่นวายวิ่งทำงานตลอดทั้งเช้ามีเพียงเรื่องที่แจ้งให้ทราบว่าจะมีพนักงานใหม่เริ่มงานวันนี้ ทั้งยังมีข่าวว่าเตโซเปลี่ยนใจจะเข้าบริษัทกะทันหันจุงเตรียมตัวกันไม่ทันจนวุ่นวายไม่หยุดเสียที จึงไม่ทันได้สังเกตหรือมองว่าใครเป็นใคร

“เนี่ย น้องฟ้า พนักงานใหม่” เนเน่ตอบกลับ และคำตอบที่ได้ทำให้ทุกคนหันกลับไปมองปิ่นอนงค์ที่ยืนยิ้มแห้งส่งให้ทุกคนก่อนจะดึงสายตามองสาลีที่พูดขึ้นด้วยความตกใจแกมสงสัย

“แล้วคนนี้ใครล่ะ” สาลีพูดขึ้นเสียงหลง

“ปิ่นอนงค์ วรรณวิภากิจ หรือคุณปิ่น”