บทที่ 5 9.0 ริกเตอร์ (2)

ทันทีที่แพทย์ประจำคนไข้เดินออกไปหลังตรวจอาการเบื้องต้นเสร็จทั้งเตโซและสายพิณรีบเดินกลับเข้าห้องมาทันทีจึงพบกับปิ่นอนงค์ที่ได้นางพยาบาลสาวช่วยพยุงนั่งพิงหัวเตียงที่ปรับให้ตั้งขึ้น ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะยื่นมือไปลูบที่ศีรษะหญิงสาวอีกครั้งอย่างปลอบประโลมโดยไร้คำพูดใดๆ นอกจากสายตาอันอบอุ่นส่งไปให้สาวเจ้าจนเจ้าตัวรู้สึกร้อนผ่าวที่สองแก้มขึ้นมาเสียดื้อๆ จึงส่งยิ้มบอกให้เขารู้ว่าเธอรู้สึกดีขึ้นบ้างแล้ว เพราะเธอเองก็ยังไม่พร้อมที่จะมีอาการแผ่นดินไหวเก้าจุดศูนย์ริกเตอร์อีกเป็นครั้งที่สอง ยังดีที่แพทย์และนางพยาบาลเดินเข้ามาจึงทำให้เธอกับเขาละสายตาออกจากกันจึงทำให้เธอสงบลงได้บ้างจนเป็นปกติได้ไม่นานและไม่วายอดที่จะบ่นเขาไม่ได้ในใจอย่างเขินอาย

อย่าแสนดีเป็นผู้ชายอบอุ่นมากเกินไปจะได้ไหม...

“ยังรู้สึกปวดหัวอยู่หรือเปล่าปิ่น” เตโซเอ่ยถามทันทีพลางนั่งลงบนขอบเตียงคนไข้แล้วมองไปที่สาวเจ้า

“มีอาการปวดนิดหน่อยค่ะ…คุณเตโซคะ ช่วยเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากที่เราแยกกันหน่อยได้ไหมคะ” ปิ่นอนงค์เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มก่อนจะเอ่ยชายหนุ่มด้วยความอยากรู้

เมื่อสาวเจ้าค้นพบว่าตัวเองหมดสติไปถึงสองวันเต็มๆ เพราะหลังจากนี้ไม่รู้จะมีโอกาสเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากแยกกับเขาอีกตอนไหนเพราะทางแพทย์จะส่งคนมาพาไปตรวจร่างกายภายในอีกครั้ง หากยืดเยื้อเวลาจะทำให้ลืมไปเสียเปล่าๆ อีกทั้งใครกันที่เป็นคนแจ้งเหตุและพาเธอมาส่งโรงพยาบาล เธอไม่รู้จริงๆ ว่าความทรงจำที่ขาดช่วงไปเกิดอะไรขึ้นบ้างและยังพบอีกว่าเตโซต้องนั่งประชุมผ่านทางแลบท็อปภายในห้องพักผู้ป่วยแทนจนเธอยิ่งรู้สึกเกรงใจและอยากตอบแทนเขาให้มากกว่านี้

แม้ดูเหมือนว่าจะเป็นเขาเสียมากกว่าที่จะเป็นผู้ให้มากกว่าผู้รับ

“ผมรู้เพราะเคนโทร. บอก พอกลับมาถึงภูเก็ตผมก็รีบตรงมาที่นี่เลย ส่วนเรื่องที่เกิดเหตุตำรวจบอกแค่ว่าเป็นอุบัติเหตุตามคำให้การของชาวบ้านที่ผ่านมาเห็นเหตุการณ์ว่ามีรถมอเตอร์ไซต์วิ่งตัดหน้ารถคุณ แต่สำหรับผมมันไม่น่าใช่เหตุบังเอิญแน่นอน” เตโซให้คำตอบและสิ้นเสียงของชายหนุ่มก็ดึงสติหญิงสาวกลับมาพอให้เข้าใจสถานการณ์ได้บ้างก่อนจะมองไปที่สายพิณซึ่งรีบพยักหน้าพูดสำทับเตโซทันที

“สายก็คิดเหมือนคุณเตโซนะคะ มันดูบังเอิญเกินไปค่ะ ต้องเป็นการลอบทำร้ายแน่นอนค่ะ” สายพิณพูดด้วยเหตุผลที่คาดคิด

“ฉันไม่มีศัตรูที่ไหนนะคะ…ถ้าหมายถึงเชอรีนกัน ฉันบอกได้เลยค่ะว่าไม่มีทาง” ปิ่นอนงค์ให้คำตอบพลางครุ่นคิดก่อนจะชะงักเงยหน้าไปมองเตโซหับสายพิณปล้วรีบพูดออกไปทันที

“ทำไมถึงมั่นใจ” เตโซเอ่ยถาม

“เห็นเชอรีนวีนเหวี่ยงแรงๆ แบบนี้ แต่เชอรีนไม่มีทางทำเรื่องร้ายแรงได้ขนาดนี้หรอกค่ะ เชอรีนนะก็ได้แต่กล้าต่อปากต่อคำ มากหน่อยก็แค่ลงไม้ลงมือใช้กำลังเหมือนผู้หญิงทั่วไป ไม่เคยมีท่าทีคิดร้ายหรือคิดจะลงมือทำเรื่องรุนแรงกับฉันเลย” ปิ่นอนงค์ให้ตอบที่มีเหตุผลมากกว่าที่เตโซจะเชื่อ

“ถึงอย่างไรก็ต้องระวังตัว ผมรู้ว่าคุณคิดว่าไม่ใช่เชอรีน แต่จิตใจคนเราเข้าใจยากรู้ไหม เราไม่มีทางรู้เลยว่าข้างในของเขาคิดยังไงอยู่ คนที่คิดว่าดีมาตลอดยังกลายเป็นคนร้ายได้เลย ผมไม่ได้อยากปรักปรำน้องของคุณ แต่คิดเผื่อก็ดี” เตโซพูดพลางยื่นมือไปเกี่ยเส้นผมให้ทัดหลังใบหูของสาวเจ้าให้อย่างเบามือ

“คุณโซ ทำไมคุณดูซีเรียสกับอุบัติเหตุนี้จังเลยคะ มันไม่…” ปิ่นอนงค์เงียบไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อเตโซพลางโน้มตัวไปใกล้เล็กน้อยในขณะที่เขาไม่ขยับหนีไปไหน แต่แล้วก็ถูกสายพิณขัดจังหวะด้วยคำพูดที่ทำให้เธอเริ่มฉุกคิดตาม

“คุณปิ่นคะ ใช่ว่าคุณเตโซพูดจะไม่มีเหตุผลนะคะ ทางตำรวจเข้ามาหาคุณเตโซเมื่อวานค่ะ ทางตำรวจพบว่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นมีเรื่องไม่ชอบมาพากลเพราะคำให้การของพยานบอกว่าเห็นรถมอเตอร์ไซต์ที่ตัดหน้ารถคุณปิ่นมีโอกาสขับแซงได้หลายครั้งแล้ว แต่เลือกที่จะขับแซงในจุดที่ห้ามแซงและอันตราย ทางตำรวจยังสงสัยไม่่แปลกหรอคะที่คุณเตโซจะสงสัยบ้าง” สายพิณพูดออกไปในสิ่งที่เตโซไม่อยากให้พูดออกมาอย่างชัดเจน

เพราะชายหนุ่มไม่อยากให้หญิงสาวตกใจหรือคิดลงมือสืบหาความจริงเอง เขาเพียงอยากเตือนให้เธอระวังตัวเท่านั้น หากพูดออกไปตามตรงคนที่ตรงไปตรงมาพุ่งเข้าชนอย่างเดียวของเธอเกรงว่าจะทำให้มีเรื่องอันตรายมากกว่าจะมีเรื่องดี ยิ่งถ้ารู้ว่าเชอรีนมีส่วนเกี่ยวข้องก็อาจจะทำให้เสียแผนเพราะสาวเจ้าคงเดินเข้าไปถามตรงๆ กระมัง หรือไม่ก็อาจจะทำให้เรื่องใหญ่โตขึ้นเพื่อจัดการแก้ไขปัญหาก็เป็นได้

ทั้งเตโซและสายพิณต่างรู้จักปิ่นอนงค์ในระดับหนึ่งในเรื่องของการจัดการชีวิตของตัวเอง โดยเฉพาะเรื่องที่จะส่งผลต่อเจ้านายหรืออาจทำให้เด็กชายตัวน้อยเกิดปัญหาได้ เพราะสำหรับปิ่นอนงค์แล้ว เด็กชายตัวน้อยสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใดฉะนั้นชีวิตของเธอจะต้องไม่เกิดปัญหาใดๆ ทั้งสิ้นที่ส่งผลต่อการเติบโตของเด็กชายตัวน้อยในอนาคต

และการที่ปิ่นอนงค์ได้ยินในสิ่งที่สายพิณพูดออกมา หญิงสาวก็มีท่าทีเปลี่ยนไปฉับพลัน จนเตโซต้องยื่นมือไปวางลงบนมือของสาวเจ้าเพื่อตึงสติให้เธอไม่ใช้อารมณ์พลางพูดออกไปด้วยโทนเสียงนุ่ม

“ยังไงเราต้องรอตำรวจมาอีกที ทางตำรวจกำลังตรวจสอบเพิ่มว่าเป็นแค่อุบัติเหตุธรรมดาหรือมีมากกว่านั้น ปิ่น คุณเป็นคนที่ทุกคนที่ภูเก็ตรู้ตักคุณนะ การที่ชาวบ้านเห็นว่าเป็นคุณก็คงจะเป็นห่วงถึงได้ให้การแบบนั้น” เตโซมองปิ่นอนงค์ที่หันกลับมามองก่อนที่ท่าทางแข็งกร้าวน้อยๆ ค่อยๆ จางลงเมื่อได้สบสายตา

“…ฉันเข้าใจค่ะกับสิ่งที่คุณกับพี่สายกังวล ถึงยังไงตอนนี้ฉันก็ยังเชื่อว่าเชอรีนไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอนค่ะ…คุณปู่! คุณปู่รู้เรื่องนี้หรือเปล่าคะ อย่าให้…”

“อย่าให้อะไร”

ปิ่นอนงค์นั่งไปก่อนจะพูดยืนยันคำตอบที่ให้กับเตโซในความเชื่อใจเชอรีนก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่าหากเจ้าสัวธรรมรงค์ทราบเรื่องอาจจะทำให้ท่านเป็นกังวลแล้วรีบลงมาภูเก็ตจนอาจจะทำให้ความดันของท่านสูงขึ้นจนโรคที่มีอยู่ในตัวกำเริบทั้งที่ควบคุมมาได้ตลอด ทว่าเสียงเข้มทุ่มแหบของเจ้าสัวธรรมรงค์ดังขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วย ด้านหลังมีคณาและสาธิตเดินตามเข้ามา ถัดไปคือตำรวจที่เธอคาดได้ว่าคงเป็นเจ้าของคดี

เธอมองคนเป็นปู่ที่เดินเขามาก้วยท่าทางสุขุมและแอบส่งสายตาดุมาให้เธอก่อนจะส่งยิ้มแห้งสู้กลับไปพร้อมกับเอ่ยเรียกคนเป็นปู่เสียงอ่อน

“คุณปู่”