บทที่ 5 9.0 ริกเตอร์ (4)

“งั้นเธอก็ไปกับฉันนะ ฉันก็อยากไปรับเหลน” เจ้าสัวธรรมรงค์เอ่ยก่อนจะเดินนำออกจากห้องไปเมื่อปิ่นอนงค์ไม่คิดจะพูดอะไรหรือหันกลับมามอง

ซึ่งสายพิณก็รีบเดินตามเจ้าสัวธรรมรงค์ออกจากห้องไปเมื่อรู้ดีว่าตอนนี้ปิ่นอนงค์กำลังมีอารมณ์ไม่คงที่และมีโทสะอยู่ไม่น้อยกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะสายพิณรู้ดีว่าการที่เจ้านายสาวไม่อยากดึงเชอรีนเข้ามาเป็นเพราะอะไร แต่ในฐานะคนที่เป็นห่วงใช่ว่าสายพิณจะไม่เข้าใจเตโซเพราะลึกๆ แล้วสายพิณก็เห็นด้วยกับเตโซที่ตัดสินใจพูดออกไปกับตำรวจเช่นนั้นจึงไม่ได้ขัดแย้งอะไรออกไปนอกจากปล่อยให้คนทั้งสองได้อยู่กันตามลำพังสองต่อสองเพื่อเคลียร์กันเองโดยไม่คนอื่นเข้ามาแทรก

“ปิ่น...” เตโซเรียกหญิงสาวที่นั่งหันหน้าไปทางกระจกห้องพักฟื้นไม่ยอมหันกลับมาจนกระทั่งเจ้าสัวธรรมรงค์และสายพิณเดินกลับออกไปได้สักพักแล้วก็ยังไม่ยอมหันกลับมาพูดคุยกันเสียทีเขาจึงเป็นฝ่ายที่จะเรียกเธอแต่ก็ถูกเจ้าตัวหันกลับมาแล้วพูดเข้าประเด็นทันที

“คุณเตโซ ฉันจะพูดตรงๆ นะคะ อย่ายุ่งเรื่องนี้เลยนะคะ การที่คุณบอกกับทางตำรวจไปแบบนั้นฉันไม่โอเคเลย” ปิ่นอนงค์พูดขึ้นทันทีที่ทุกคนเดินออกจากห้องพักฟื้นกลับไปเหลือเพียงหญิงสาวและชายหนุ่มเท่านั้น

“ทำไมถึงปกป้องเชอรีนขนาดนั้นปิ่น ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อน คุณโชคดีแค่ไหนที่มีคนมาเห็นและมันไม่ได้ร้ายแรงถึงขั้นชีวิต แค่นี้คุณยังเจ็บขนาดนี้แล้วถ้ามีครั้งหน้ามันไม่ร้ายแรงกว่านี้เหรอปิ่น” เตโซให้เหตุผลกับสิ่งที่เขาตัดสินใจพูดออกไปจนเป็นเหตุให้ตำรวจพุ่งเป้าไปที่เชอรีนในที่สุด

“คุณโซ ฉันเองก็ไม่ใช่คนดีขนาดนั้นหรอกนะคะ การที่ปิ่นเอาแต่ทะเลาะกับฉันใช่ว่ามันจะมีแต่เหตุผลที่ฉันพูดไปก่อนหน้านี้หรอกนะคะ แต่มันก็เพราะทางแันด้วยที่ทำให้มันเกิดขึ้น ฉันขอร้องนะคุณ ฉันขอแค่เรื่องเดียวคือเรื่องที่มันเกิดขึ้นกับฉันกับเชอรีน” ปิ่นอนงค์ไม่คิดที่จะพูดความจริงออกไปแต่เลือกที่จะพูดอ้อมๆ ด้วยเพราะไม่อยากให้เตดซเข้ามายุ่งวุ่นวายกับเรื่องนี้มากไปกว่านี้ เพียงแค่เห็นเธอกับเชอรีนมีปากเสียกันมันก็มาเกิดพอแล้วที่เขาจะรับรู้

“พูดความจริงออกมาปิ่น ถ้าคุณไม่พูดผมก็คงทำในสิ่งที่ผมเข้าใจ ปิ่น ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณทำอะไรเชอรีนหรือมีปัญหาอะไรกันมาก่อน แต่ตอนนี้ผมเข้าไปเกี่ยวข้องแล้วและเห็นปัญหาของพวกคุณ ผมคงเลิกยุ่งไม่ได้ และผมขอพูดตรงนี้ว่าผมจะใช้ฐานะสามีของคุณในการมีสิทธิ์ยุ่งเรื่องส่วนตัวของคุณนะปิ่น” เตโซพุดออกไปตามตรงและบอกให้ปิ่นอนงค์ได้รู้ว่าเขาจะไม่ยอมอยู่เฉยๆ มองเธอกับเชอรีนมีปัญหากันเฉยๆ เป็นแน่

“คุณเตโซ!” ปิ่นอนงค์ขึ้นเสียงใส่ชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ แม้คำพูดของเขาจะเป็นความจริงที่เธอปฏิเสธไม่ได้แต่เธอก็ไม่อยากให้เตโซเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยอยู่ดี

“พูดออกมาปิ่น การที่เห็นผมขัดใจคุณแบบนี้อย่างไม่คิดยอมแพ้ คุณก็น่าจะรู้แล้วว่าผมเป็นคนยังไง” เตโซเริ่มกดดันปิ่นอนงค์มากขึ้นพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ฉายแววมีโทสะ

“คุณไม่ยุ่งไม่ได้หรือไง ยังไงเราก็แค่เพื่อนกัน ฐานะมันก็แค่ในนามเท่านั้น ปล่อยให้มันเป็นแค่เรื่องส่วนตัวของฉันเถอะค่ะ” ปิ่นอนงค์ยังไม่คิดยอมพูดออกไป

“พูดออกมาปิ่น ถ้าคุณไม่พูดผมก็คงทำในสิ่งที่ผมเห็นผมเข้าใจ” เตโซยังยืนยันคำเดิม

“คุณเตโซ มันจะมากเกินไปแล้วนะคะ!” ปิ่นอนงค์ขึ้นเสียงมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์

“ถ้ามันหมายถึงชีวิตของคุณนะปิ่น มันไม่มากเกินไปหรอก” เตโซเลือกที่จะใจเย็นเข้าสู้อารมณ์ร้อนของปิ่นอนงค์พลางมองสบสายตาที่กำลังวาวโรจน์หงุดหงิดใส่มาที่เขา

ปิ่นอนงค์คลายหัวคิ้วลงเล็กน้อยเมื่อกำลังขมวดคิ้วหงุดหงิดใส่เตโซ เพียงเพราะคำพูดด้วยโทนเสียงทุ้มนุ่มและสายตาที่มองจ้องมาอย่างจริงจังด้วยสีหน้าเป็นกังวลจนเกินไปที่คนในฐานะเพื่อนจะมีให้กัน และเป็นเพราะเธอไม่เคยได้รับความเอาใจใส่และความเป็นห่วงจากใครเท่ากับเตโซมาก่อนจึงทำให้ก้อนเนื้อหัวใจเกิดอาการแผ่นดินไหวเก้าจุดศูนย์ริกเตอร์อีกครั้งในสถานการณ์ที่ไม่น่าจะก่อให้เกิดอาการสั่นไหวได้แท้ๆ แต่เพียงอากัปกิริยาที่จริงจังของเขาช่างมีอิทธิพลมากเสียจริง

เขาดูจริงจังกับความปลอดภัยของเธอซึ่งไม่มีใครเคยปฏิบัติกับเธอเลย

เขากังวลยิ่งกว่าผู้เป็นปู่ทั้งที่เพิ่งจะเจอเหตุการณ์ที่ไม่ปกติ

เขาให้ความสำคัญกับทุกอย่างในชีวิตของเธอแม้กระทั่งเรื่องของเจ้านาย

แล้วแบบนี้จะไม่ให้เธอเกิดอาการเก้าจุดศูนย์ริกเตอร์ได้อย่างไรเล่า เขาช่างเป็นคนที่ทำให้เธอเกิดอาการหวั่นไหวได้อย่างรวดเร็วไม่ว่าจะสถานการณ์แบบไหน แม้กระทั่งสถานการณืตอนนี้ก็ทำให้เธอหายโกรธได้อย่างฉับพลันจนเก้อเขินแทน