บทที่ 6 การพบหน้าน้องสะใภ้ (7)

เมื่อเดินออกมาจากโรงแรมปิ่นอนงค์และเตโซก็ขึ้นรถขับออกตรงไปยังวราไดมอนด์ทันทีโดยเป็นรถของชายหนุ่มและสารถีก็คือเจ้าของรถ หญิงสาวเพิ่งสัมผัสได้ว่าเขามีฐานะชื่อเสียงแต่ใช้ชีวิตธรรมดาพึ่งตัวเอง แตกต่างจากคนวรรณวิภากิจที่น้อยนักจะได้ทำอะไรด้วยตัวเอง เธอจึงฉุกคิดได้ว่าการที่ย้ายไปอยู่บ้านของเขาคงจะทำให้เธอโตขึ้นมากกว่านี้ คงได้เรียนรู้สิ่งที่แตกต่างจากเดิมไม่น้อยจากเขาก็เป็นได้

ใช้เวลาไม่นานทั้งสองก็มาถึงวราไดมอนด์ เตโซเลือกที่จะเข้าเข้ามาจอดรถที่ลานจอดใต้ตึกตามคำขอของปิ่นอนงค์ที่นึกสนุกอยากแอบเข้าไปโดยไม่ให้ใครรู้ว่าหญิงสาวเป็นใครก็เพื่อประเมินดาริกาตามความตั้งใจ แต่ทว่าไม่คิดเลยว่าทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาทางด้านหน้าบริษัทแทนการเข้าที่ลิฟต์ส่วนตัวผู้บริหารกับเตโซ

“น้อง! น้องใช่ไหมที่เป็นพนักงานใหม่ ทำไมมาสายขนาดนี้ ทุกคนกำลังยุ่งๆ กันเลย วันนี้คุณเตโซจะเข้าบริษัท เดี๋ยว ทำไมแต่งตัวแบบนี้ ตายๆ เอชอาร์รับมาได้ยังไง ทำยังไงดีๆ คุณเตโซเป็นคนเนี้ยบซะด้วยสิ”

ปิ่นอนงค์มองพนักงานหญิงที่สวมแว่นตาหนาอยู่ในชุดสูทเนี้ยบที่บ่นไปดึงแขนพาหญิงสาวเดินไปก่อนจะชะงักมองเธออีกครั้งอย่างพิจารณา และยิ่งพบความไม่เรียบร้อยก็บ่นมากกว่าเดิม

“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ” ปิ่นอนงค์แกล้งถามด้วยความอยากรู้เพราะเวลาที่อยู่ด้วยกันหญิงสาวก็ยังไม่เห็นถึงความเนี้ยบของเตโซสักครั้ง

“ก็ใช่น่ะสิ ถึงคุณเตโซจะเป็นที่ปรึกษาผู้อาวุโสแต่ท่านก็ถือว่าเป็นเจ้าของวราไดมอนด์อีกคนไม่ต่างจากคุณเตชิน เอาล่ะๆ ชุดก็ดูเรียบร้อยอยู่หรอกแต่แต่งตัวเหมือนเจ้านายเลย เดี๋ยวฉันหาสูทมาให้ก็แล้วกัน เธอจะต้องเข้าไปช่วยที่ห้องประชุม” พนักงานหญิงยังคงบ่นแกมบอกไม่หยุดก่อนจะดึงข้อมือของปิ่นอนงค์เดินต่ออีกครั้ง

หญิงสาวไม่ได้ปฏิเสธเมื่อเธอฉุกคิดได้ว่าอาจจะเป็นเรื่องดีที่จะทำให้เธอได้เรียนรู้คนที่นี่รวมไปถึงดาริกาที่อยากจะทำความรู้จักโดยที่ยังไม่เปิดเผย เพราะปิ่นอนงค์อยากรู้จักผู้หญิงที่ทำให้เตโซหวั่นไหวและตัดใจไม่ได้เสียที หากรู้จักในฐานะพี่สะใภ้สาวเจ้ากลัวว่าเจ้าตัวจะไม่เผยความเป็นตัวตนออกมาก็เป็นได้

“คุณผู้หญิง!”

“พี่สาลี ทำตกใจขนาดนั้นคะ”

เป็นครั้งแรกที่ปิ่นอนงค์ได้รู้จักชื่อของพนักงานหญิงที่วิ่งมาฉุดเธอด้วยความเข้าใจผิดก่อนจะเบนสายตาไปมอง ‘คุณผู้หญิง’ ของสาลี จึงได้เห็นวงหน้าหวานน่ารักของเจ้าตัวและการแต่งกายที่ดูสวยน่ารักแต่ก็มีความเป็นผู้ใหญ่ด้วยชุดสูทสีขาวทั้งตัวแม้ว่าที่หน้าท้องจะนูนออกมาพอให้เห็นว่ากำลังตั้งครรภ์ รวบผมมัดเพียงครึ่งศีรษะประดับด้วยกิ๊บติดผมติดเพชร มองก็รู้ว่าเป็นของวราไดมอนด์ และเพียงไม่นานปิ่นอนงค์ก็ได้รู้ว่าหญิงสาวหน้าตาน่ารักคนนี้คือ

ดาริกา…

“กลัวเจอคุณเตกับคุณโซสิคะน้องดา ดูสิคะ พนักงานใหม่แต่งตัวไม่เรียบร้อยและยังมาสายอีกค่ะ” สาลีพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะเริ่มพูดออกไปเมื่อประตูลิฟต์ปิดอีกครั้งหลังถูกเปิดออกเมื่อมีมือยื่นมากั้นเอาไว้

“ดาลืมสูทไว้ที่ห้องทำงานพี่เต เดี๋ยวดาเข้าไปเอามาให้นะคะ เพราะชุดนี้ถ้าได้สูทสวมทับก็ดูเรียบร้อยแล้วค่ะ ไม่ต้องกลัวเจอนะคะ พี่เตเดินไปหาพี่โซแล้วคะ” ดาริกาส่งยิ้มหวานตอบสาลีก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มให้กับปิ่นอนงค์ที่ส่งยิ้มกลับอย่างขอบคุณแม้ว่าจะถูกเข้าใจผิดก็ตาม

ซึ่งอากัปกิริยาของดาริกาทุกอย่างอยู่ในสายตาของปิ่นอนงค์ด้วยการพิจารณาอีกฝ่ายเพื่อสำรวจว่าหญิงสาวอายุน้อยคนนี้เป็นคนเช่นไร

และสิ่งที่เธอสัมผัสได้คือความน่ารักสดใสของดาริกา ซึ่งต่างจากเธอคนละด้านกันเลย ปิ่นอนงค์จึงไม่แปลกใจว่าทำไมสาวน้อยคนนี้ถึงมัดใจเตโซได้จนยากจะตัดใจ มีนิสัยน่ารักน่าเอ็นดูที่แม้แต่เธอก็ยังรู้สึกได้ ไม่ถือตัวกับพนักงานช่างแตกต่างจากวรรณวิภากิจราวฟ้ากับเหว ทั้งยังใส่ใจต่อคนอื่นทั้งที่เพิ่งเจอกัน มิหนำซ้ำในตอนนี้ที่คนทั้งสองเข้าใจผิดว่าเธอคือพนักงานใหม่แต่ก็ยังมีน้ำใจไม่โวยวายต่อว่าเลยสักนิด มีแต่คำบ่นเพราะกลัวจะถูกเจ้านายตำหนิและยังหาทางช่วยไม่ให้พรักงานใหม่จำเป็นต้องถูกไล่ออกตั้งแต่วันแรก

เสียงประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อมาถึงชั้นที่ต้องการขึ้นมา ปิ่นอนงค์หันไปมองคนทั้งสองที่ยังไม่ยอมเดินออกไปเสียทีจึงได้เห็นว่าดาริกากำลังให้เกียรติคนที่มีอานุมากกว่าให้เดินออกไปก่อนทั้งที่ตัวเองมีตำแหน่งที่สูงกว่า