บทที่ 5 9.0 ริกเตอร์ (3)

“อย่าให้อะไร พูดต่อให้จบสิ ปู่รอฟังอยู่” เจ้าสัวธรรมรงค์พูดขึ้นอีกครั้งพลางยื่นมือไปวางลงบนบ่าของเตโซซึ่งกำลังลุกขึ้นหลบให้ตนเข้าไปหาหลานสาว

“คุณปู่ค่า” ปิ่นอนงค์ทำหน้าอ้อนเรียกคนเป็นปู่เสียงหวาน

“คิดจะปิดบังปู่มันไม่ง่ายหรอกนะปิ่น เราน่ะชอบปิดบังปู่จนปู่รู้ทันเราแล้วปิ่น แต่ไม่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะเป็นแค่อุบัติเหตุหรือมีคนจงใจลอบทำร้ายปิ่น ก็ฟังเอาจากตำรวจเลยแล้วกันนะ จะได้รู้ว่าควรทำยังไงต่อไป” เจ้าสัวธรรมรงค์ส่งสายตาดุให้กับหลานก่อนจะพูดถึงคดีความพลางมองไปที่ทั้งสองซึ่งเกิดความสงสัยแล้วหันไปมองตำรวจซึ่งยืนรออยู่ไม่ไกล

“สวัสดีคุณปิ่นอนงค์ คุณเตโซ จากที่ผมตามสืบตั้งแต่ที่เกิดเหตุตามเส้นทางกลับไปยังสนามบิน พบว่ารถมอเตอร์ไซต์คันนั้นตามรถคุณปิ่นตั้งแต่คุณปิ่นขับออกจากสนามบินแล้วครับ ผมเลยส่งลูกน้องไปตามสืบว่าเป็นใครจนทราบตัวคนร้ายแล้วครับ ทางเรากำลังเร่งตามตัวมาให้ปากคำและทางตำรวจได้เปลี่ยนคดีจากอุบัติเหตุธรรมดาเป็นคดีลอบทำร้ายให้เกิดความเสียหายทางทรัพย์สินและจงใจฆ่าเป็นที่เรียบร้อยแล้วนะครับ” อภิทักษ์นายตำรวจที่รับทำคดีเอ่ยชี้แจ้งให้ทุกคนทราบอีกครั้งหลังได้ชี้แจ้งให้กับเจ้าสัวธรรมรงค์ก่อนเดินทางมาที่โรงพยาบาล

“คนร้ายเป็นใครเหรอคะ” ปิ่นอนงค์เอ่ยถามทันทีที่นายตำรวจกล่าวจบ

“เป็นคนนอกพื้นที่ครับ พื้นเพเป็นคนเชียงรายชื่อนายมานัทหรือนายเป้อายุสี่สิบห้าปี คุณปิ่นพอจะคุ้นหน้าหรือมีปัญหาอะไรกับนายเป้มาก่อนไหมครับ” อภิทักษ์เอ่ยพลางหันไปมองลูกน้องให้ยื่นภาพถ่ายของคนร้ายไปให้กับปิ่นอนงค์

“ไม่ค่ะ ฉันไม่รู้จักไม่คุ้นหน้าเลยนะคะ ยิ่งเป็นคนมาจากทางภาคเหนือฉันยิ่งไม่รู้จักค่ะ แล้วตอนนี้ที่อยู่ปัจจุบันอยู่ที่ไหนเหรอคะ” ปิ่นอนงค์เอ่ยตอบก่อนจะเอ่ยถามกลับอีกครั้ง

“จากที่สืบทราบที่อยู่ปัจจุบันอยู่ที่เชียงรายครับ ถ้าได้ตัวมาหรือหาคนรู้จักมาได้อาจจะรู้ข้อมูลเพิ่ม ถ้าคุณปิ่นไม่รู้จัก แล้วคุณปิ่นมีปัญหาครับใครหรือเปล่าครับ ถ้ามีรบกวนบอกหน่อยนะครับเผื่อนายเป้จะถูกว่าจ้างมาอีกที” อภิทักษ์ตอบแล้วถามกลับอีกครั้งตามหน้าที่ที่ตั้งใจจะมาสอบถามคนเจ็บเพิ่มเติมเมื่อทราบว่าฟื้นจากอาการบาดเจ็บแล้ว

“...ฉันไม่” ปิ่นอนงค์กำลังจะปฏิเสธเพราะเธอไม่อยากให้เรื่องใหญ่โตไปมากกว่านี้แต่แล้วก็ถูกเตโซเอ่ยแทรกขึ้นมาจนเธอต้องหันขวับไปมองด้วยสายตาดุแกมไม่พอใจกับสิ่งที่เขาตัดสินใจพูดออกมา

“เธอมีปัญหากับคุณเชอรีน น้องสาวของเธอ เมื่อสองอาทิตย์ก่อนทั้งสองคนมีปากเสียกันครับ” เตโซพูดกับอภิทักษ์ก่อนจะหันกลับไปมองปิ่นอนงค์ซึ่งมองมาด้วยสายตาไม่พอใจ หากแต่เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนี้เงียบลงหรือจับแค่คนกระทำแต่คนว่าจ้างยังลอยนวล

เขาคงทำเช่นนั้นไม่ได้

“คุณเชอรีน ลูกสาวของคุณสุพจน์ใช่ไหมครับ” อภิทักษ์เอ่ยถามขึ้นเพราะชายหนุ่มใช่ว่าจะไม่รู้จักคนตระกูลวรรณวิภากิจ

ด้วยเพราะนักธุรกิจที่ภูเก็ตผู้ที่มีอิทธิพลมาตั้งนานหลายสิบปีมีมากมายหลายคนแต่สำหรับตระกูลวรรณวิภากิจแล้วเป็นที่รู้จักโดยทั่วกันว่าควรให้เกียรติและให้ความเคารพราวกับญาติผู้ใหญ่ของตัวเอง เนื่องจากบิดามารดารวมไปถึงคนเป็นลุงคนเป็นอาของปิ่นอนงค์ได้ทำประโยชน์แก่เมืองภูเก็ตอยู่มากจนชาวบ้านชาวประมงต่างมีที่ทำมาหากินโดยไม่ถูกกดขี่จากนักธุรกิจชาวต่างชาติที่เข้ามาทำธุรกิจที่ภูเก็ตและไม่ให้ถูกคนใหญ่คนโตทางธุรกิจกดขี่ในทางแรงงาน ทั้งยังช่วยให้ความสงบกับการใช้ชีวิตมาหลายสิบปีของคนภูเก็ตมิหนำซ้ำยังคอยช่วยเหลือชาวประมงที่ยากจนมาตลอดไม่เคยหยุดยื่นชีวิตที่ดีขึ้น ไม่เคยลืมคนเหล่านั้นจนใครต่อใครต่างยกย่องและให้เกียรติรวมไปถึงให้ความเป็นหูเป็นตาให้กับเจ้าสัวธรรมรงค์

“ใช่ครับ” เตโซตอบออกไป

คำพูดของเตโซทำให้ปิ่นอนงค์รุ้สึกไม่พอใจและโกรธชายหนุ่มไม่น้อย ต่างจากเจ้าสัวธรรมรงค์ซึ่งยืนนิ่งเงียบมองสถานการณ์ไร้ปฏิกิริยาใดๆ ทั้งสิ้นรวมไปถึงสายพิณที่พอจะยิ้มออกได้บ้างด้วยความเป็นห่วงเจ้านายสาว

“โอเคครับ เจ้าสัวสะดวกให้คุณเชอรีนมาให้ปากคำไหมครับ” อภิทักษ์หันไปถามเจ้าสัวธรรมรงค์

“ฉันยินดีพาไป เพราะเมื่อสองอาทิตย์...วันที่สองคนนี้ทะเลาะกันฉันก็รู้เรื่อง ก็เลยส่งคนไปพาเชอรีนขึ้นไปกรุงเทพฯ เพื่อให้งานเชอรีนทำที่นั้นแทนเพื่อเลี่ยงไม่ให้สองคนทะเลาะกันอีก แต่ถ้าอุบัติเหตุที่เกินขึ้นเป็นฝีมือของเชอรีนจริงๆ ฉันก็ยินดีทำตามกฎหมายอย่างไม่มีการปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น” เจ้าสัวธรรมรงค์พูดพลางหันไปมองปิ่นอนงค์ที่มีสีหน้าไม่พอใจหันไปทางอื่นก่อนจะหันกลับมาทางอภิทักษ์

“ขอบคุณครับ ยังไงผมขอตัวก่อนนะครับ เรียกคุณเชอรีนมาให้ปากคำได้เร็วที่สุดยิ่งดีนะครับ” อภิทักษ์รับคำก่อนจะขอตัวกลับไปทำงานต่อและเมื่อเจ้าสัวธรรมรงค์พยักหน้ารับคำของตนก็พากันเดินกลับออกไป ภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยจึงเหลือเพียงคนในครอบครัว

“เอาล่ะ ปู่จะกลับโรงแรมก่อนแล้วกันนะ” เจ้าสัวธรรมรงค์เข้าใจในสิ่งที่เตโซพูดออกมาเพราะตนก็มีความคิดไม่ต่างจากเตโซจึงเลือกที่จะปล่อยให้คนทั้งสองได้เคลียร์กันเอง

“สายด้วยนะคะ จะต้องเตรียมตัวไปรับน้องนายกลับจากโรงเรียนค่ะ” สายพิณรู้สึกได้ถึงความมึนตึงระหว่างเตโซกับปิ่นอนงค์จึงอยากให้เวลาทั้งสองคนได้พูดคุยกัน