LOGINShare
บทที่ 5 9.0 ริกเตอร์ (3)
publish date:
2026-03-07 21:00:29“อย่าให้อะไร พูดต่อให้จบสิ ปู่รอฟังอยู่” เจ้าสัวธรรมรงค์พูดขึ้นอีกครั้งพลางยื่นมือไปวางลงบนบ่าของเตโซซึ่งกำลังลุกขึ้นหลบให้ตนเข้าไปหาหลานสาว
“คุณปู่ค่า” ปิ่นอนงค์ทำหน้าอ้อนเรียกคนเป็นปู่เสียงหวาน
“คิดจะปิดบังปู่มันไม่ง่ายหรอกนะปิ่น เราน่ะชอบปิดบังปู่จนปู่รู้ทันเราแล้วปิ่น แต่ไม่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะเป็นแค่อุบัติเหตุหรือมีคนจงใจลอบทำร้ายปิ่น ก็ฟังเอาจากตำรวจเลยแล้วกันนะ จะได้รู้ว่าควรทำยังไงต่อไป” เจ้าสัวธรรมรงค์ส่งสายตาดุให้กับหลานก่อนจะพูดถึงคดีความพลางมองไปที่ทั้งสองซึ่งเกิดความสงสัยแล้วหันไปมองตำรวจซึ่งยืนรออยู่ไม่ไกล
“สวัสดีคุณปิ่นอนงค์ คุณเตโซ จากที่ผมตามสืบตั้งแต่ที่เกิดเหตุตามเส้นทางกลับไปยังสนามบิน พบว่ารถมอเตอร์ไซต์คันนั้นตามรถคุณปิ่นตั้งแต่คุณปิ่นขับออกจากสนามบินแล้วครับ ผมเลยส่งลูกน้องไปตามสืบว่าเป็นใครจนทราบตัวคนร้ายแล้วครับ ทางเรากำลังเร่งตามตัวมาให้ปากคำและทางตำรวจได้เปลี่ยนคดีจากอุบัติเหตุธรรมดาเป็นคดีลอบทำร้ายให้เกิดความเสียหายทางทรัพย์สินและจงใจฆ่าเป็นที่เรียบร้อยแล้วนะครับ” อภิทักษ์นายตำรวจที่รับทำคดีเอ่ยชี้แจ้งให้ทุกคนทราบอีกครั้งหลังได้ชี้แจ้งให้กับเจ้าสัวธรรมรงค์ก่อนเดินทางมาที่โรงพยาบาล
“คนร้ายเป็นใครเหรอคะ” ปิ่นอนงค์เอ่ยถามทันทีที่นายตำรวจกล่าวจบ
“เป็นคนนอกพื้นที่ครับ พื้นเพเป็นคนเชียงรายชื่อนายมานัทหรือนายเป้อายุสี่สิบห้าปี คุณปิ่นพอจะคุ้นหน้าหรือมีปัญหาอะไรกับนายเป้มาก่อนไหมครับ” อภิทักษ์เอ่ยพลางหันไปมองลูกน้องให้ยื่นภาพถ่ายของคนร้ายไปให้กับปิ่นอนงค์
“ไม่ค่ะ ฉันไม่รู้จักไม่คุ้นหน้าเลยนะคะ ยิ่งเป็นคนมาจากทางภาคเหนือฉันยิ่งไม่รู้จักค่ะ แล้วตอนนี้ที่อยู่ปัจจุบันอยู่ที่ไหนเหรอคะ” ปิ่นอนงค์เอ่ยตอบก่อนจะเอ่ยถามกลับอีกครั้ง
“จากที่สืบทราบที่อยู่ปัจจุบันอยู่ที่เชียงรายครับ ถ้าได้ตัวมาหรือหาคนรู้จักมาได้อาจจะรู้ข้อมูลเพิ่ม ถ้าคุณปิ่นไม่รู้จัก แล้วคุณปิ่นมีปัญหาครับใครหรือเปล่าครับ ถ้ามีรบกวนบอกหน่อยนะครับเผื่อนายเป้จะถูกว่าจ้างมาอีกที” อภิทักษ์ตอบแล้วถามกลับอีกครั้งตามหน้าที่ที่ตั้งใจจะมาสอบถามคนเจ็บเพิ่มเติมเมื่อทราบว่าฟื้นจากอาการบาดเจ็บแล้ว
“...ฉันไม่” ปิ่นอนงค์กำลังจะปฏิเสธเพราะเธอไม่อยากให้เรื่องใหญ่โตไปมากกว่านี้แต่แล้วก็ถูกเตโซเอ่ยแทรกขึ้นมาจนเธอต้องหันขวับไปมองด้วยสายตาดุแกมไม่พอใจกับสิ่งที่เขาตัดสินใจพูดออกมา
“เธอมีปัญหากับคุณเชอรีน น้องสาวของเธอ เมื่อสองอาทิตย์ก่อนทั้งสองคนมีปากเสียกันครับ” เตโซพูดกับอภิทักษ์ก่อนจะหันกลับไปมองปิ่นอนงค์ซึ่งมองมาด้วยสายตาไม่พอใจ หากแต่เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนี้เงียบลงหรือจับแค่คนกระทำแต่คนว่าจ้างยังลอยนวล
เขาคงทำเช่นนั้นไม่ได้
“คุณเชอรีน ลูกสาวของคุณสุพจน์ใช่ไหมครับ” อภิทักษ์เอ่ยถามขึ้นเพราะชายหนุ่มใช่ว่าจะไม่รู้จักคนตระกูลวรรณวิภากิจ
ด้วยเพราะนักธุรกิจที่ภูเก็ตผู้ที่มีอิทธิพลมาตั้งนานหลายสิบปีมีมากมายหลายคนแต่สำหรับตระกูลวรรณวิภากิจแล้วเป็นที่รู้จักโดยทั่วกันว่าควรให้เกียรติและให้ความเคารพราวกับญาติผู้ใหญ่ของตัวเอง เนื่องจากบิดามารดารวมไปถึงคนเป็นลุงคนเป็นอาของปิ่นอนงค์ได้ทำประโยชน์แก่เมืองภูเก็ตอยู่มากจนชาวบ้านชาวประมงต่างมีที่ทำมาหากินโดยไม่ถูกกดขี่จากนักธุรกิจชาวต่างชาติที่เข้ามาทำธุรกิจที่ภูเก็ตและไม่ให้ถูกคนใหญ่คนโตทางธุรกิจกดขี่ในทางแรงงาน ทั้งยังช่วยให้ความสงบกับการใช้ชีวิตมาหลายสิบปีของคนภูเก็ตมิหนำซ้ำยังคอยช่วยเหลือชาวประมงที่ยากจนมาตลอดไม่เคยหยุดยื่นชีวิตที่ดีขึ้น ไม่เคยลืมคนเหล่านั้นจนใครต่อใครต่างยกย่องและให้เกียรติรวมไปถึงให้ความเป็นหูเป็นตาให้กับเจ้าสัวธรรมรงค์
“ใช่ครับ” เตโซตอบออกไป
คำพูดของเตโซทำให้ปิ่นอนงค์รุ้สึกไม่พอใจและโกรธชายหนุ่มไม่น้อย ต่างจากเจ้าสัวธรรมรงค์ซึ่งยืนนิ่งเงียบมองสถานการณ์ไร้ปฏิกิริยาใดๆ ทั้งสิ้นรวมไปถึงสายพิณที่พอจะยิ้มออกได้บ้างด้วยความเป็นห่วงเจ้านายสาว
“โอเคครับ เจ้าสัวสะดวกให้คุณเชอรีนมาให้ปากคำไหมครับ” อภิทักษ์หันไปถามเจ้าสัวธรรมรงค์
“ฉันยินดีพาไป เพราะเมื่อสองอาทิตย์...วันที่สองคนนี้ทะเลาะกันฉันก็รู้เรื่อง ก็เลยส่งคนไปพาเชอรีนขึ้นไปกรุงเทพฯ เพื่อให้งานเชอรีนทำที่นั้นแทนเพื่อเลี่ยงไม่ให้สองคนทะเลาะกันอีก แต่ถ้าอุบัติเหตุที่เกินขึ้นเป็นฝีมือของเชอรีนจริงๆ ฉันก็ยินดีทำตามกฎหมายอย่างไม่มีการปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น” เจ้าสัวธรรมรงค์พูดพลางหันไปมองปิ่นอนงค์ที่มีสีหน้าไม่พอใจหันไปทางอื่นก่อนจะหันกลับมาทางอภิทักษ์
“ขอบคุณครับ ยังไงผมขอตัวก่อนนะครับ เรียกคุณเชอรีนมาให้ปากคำได้เร็วที่สุดยิ่งดีนะครับ” อภิทักษ์รับคำก่อนจะขอตัวกลับไปทำงานต่อและเมื่อเจ้าสัวธรรมรงค์พยักหน้ารับคำของตนก็พากันเดินกลับออกไป ภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยจึงเหลือเพียงคนในครอบครัว
“เอาล่ะ ปู่จะกลับโรงแรมก่อนแล้วกันนะ” เจ้าสัวธรรมรงค์เข้าใจในสิ่งที่เตโซพูดออกมาเพราะตนก็มีความคิดไม่ต่างจากเตโซจึงเลือกที่จะปล่อยให้คนทั้งสองได้เคลียร์กันเอง
“สายด้วยนะคะ จะต้องเตรียมตัวไปรับน้องนายกลับจากโรงเรียนค่ะ” สายพิณรู้สึกได้ถึงความมึนตึงระหว่างเตโซกับปิ่นอนงค์จึงอยากให้เวลาทั้งสองคนได้พูดคุยกัน
Latest chapter
รักร้ายภรรยา บทส่งท้าย
บทส่งท้ายปิ่นอนงค์ยันตัวลุกขึ้นอย่างลำบากเล็กน้อยหากแต่ไม่เท่ากับความเจ็บที่ขาเมื่อรู้สึกถึงตะคริวที่ขาซ้ายของตัวเองก่อนจะพยายามยืดขาเพื่อช่วยคลายตะคริว คิ้วทรงสวยขมวดเข้าหากันเมื่อยิ่งรู้สึกเจ็บที่ขามากขึ้น“เป็นตะคริวเหรอปิ่น”“ค่ะ”กระทั่งเสียงทุ้มเข้มของเตโซดังขึ้นพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นจากเตียงพลางเดินอ้อมมาอยู่ด้านหน้าของหญิงสาวแล้วนั่งลงที่พื้นข้างเตียงซึ่งเธอก็ขยับตัวห้อยขามาทางชายหนุ่ม“อือ…ขาไม่บวม คงเป็นตะคริวปกติ” เตโซมองสำรวจขาซ้ายของปิ่นอนงค์ก่อนจะจับข้อเท้าของเธอมาแล้วเริ่มบีบนวดเบาๆ ตั้งแต่ข้อเท้าไปตามปลีน่องก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อหญิงสาวยิ้มออกมาพร้อมคำตอบ“เจ้าตัวเล็กทำให้คุณต้องตื่นมากลางดึกบ่อยนะช่วงนี้” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงคาดโทษเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในครรภ์ของหญิงสาวอย่างไม่จริงจัง“อีกสองเดือนก็ครบกำหนดแล้วนิคะ เป็นเรื่องปกติค่ะ” ปิ่นอนงค์ยิ้มมีความสุขในทุกครั้งที่เตโซยอมตื่นยอมลุกมากับเธอเช่นนี้ตั้งแต่มีอาการแพ้ท้องเขาไม่เคยบ่นหรือมีท่าทีหงุดหงิดใส่เลยแม้แต่นิด ซึ่งทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจมากขึ้นทั้งที่ก่อนหน้านี้แอบกังวลเป็นอย่างมากกับการที่ตั้งครรภ์ตอนใกล้เลขสี
รักร้ายภรรยา บทที่ 24 ดวงใจที่ร้ายที่รัก (2)
“ไม่ใช่ค่ะ ตอนแรกเรานอนห้องเดียวกันแต่แยกที่นอน พอมาที่นี่ก็แยกห้องนอนกัน ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองเหมือนที่ผ่านมา แต่เพราะความอ่อนโยนอบอุ่นของเขาทำให้ปิ่นตัดสินใจขอเขาเป็นแฟนก่อนเลยค่ะ ทั้งหล่อทั้งรวยแถมด้วยความอบอุ่นอ่อนโยน ใครจะไม่รีบคว้าเอาไว้มาเป็นเจ้าบ่าวของตัวเองละคะ” ปิ่นอนงค์เป็นคนเอ่ยตอบอย่างรักษาเกียรติของเตโซโดยไม่พูดถึงข้อตกลงระหว่างกันที่ตอนนั้นหัวใจของเธอกับเขายังว่างเปล่าอยู่“ถ้าไม่ใช่เพราะเธอน่ารักและทำให้ผมอยากดูแล ไม่มีทางที่คนอย่างผมจะใส่ใจใครโดยไม่สนว่าตัวเองจะลำบากแค่ไหน ขอแค่ให้เธอปลอดภัยมีความสุขก็พอแล้วครับ” เตโซพูดขึ้นบ้างพลางมองสบสายตาปิ่นอนงค์“หวาน หวานมากจริงๆ ค่ะ แต่ความร้ายของคุณปิ่นเราก็ถูกสยบด้วยความอ่อนโยนจากคุณโซ แหม น่าอิจฉามากเลยค่ะ แบบนี้ทั้งคู่คงรักเหนียวแน่นแน่นอน” เพราะความหมั่นไส้และอิจฉาที่คนื่นมีคนรักแล้วทำให้เชอรีนแอบแขวะออกไปตามประสาคนอิจฉาคนมีความรัก“แน่นอนครับ ผมรักเธอมากจนไม่สามารถปล่อยให้เธอเป็นอันตรายได้ ต่อให้ตอนนั้นเธอจะขอหย่าผม ผมก็จะปกป้องเธออย่างไม่มีข้อแม้” เตโซเป็นฝ่ายตอบก่อน“ปิ่นเองก็รักคุณมากเกินกว่าจะเสี่ยงให้คุณมามีอั
รักร้ายภรรยา บทที่ 24 ดวงใจที่ร้ายที่รัก (1)
บทที่ 24ดวงใจที่ร้ายที่รัก หลังจากที่เตโซได้ขอปิ่นอนงค์แต่งงานไปได้เพียงคืนเดียวข่าวบันเทิงต่างก็ตีแผ่ภาพและข่าวการขอแต่งงานอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ต่อมาอีกหนึ่งเดือนงานวิวาห์สุดแสนตระการตาภายในห้องโถงใหญ่ของโรงแรมวรรณวิภากิจที่ภูเก็ตก็ถูกจัดขึ้นโดยมีสื่อมวลชนและผู้หลักผู้ใหญ่ถูกเชิญเข้าร่วมงานวิวาห์ที่เปิดเผยและออกสื่อให้ทุกคนได้รู้อย่างสมเกียรติของเจ้าบ่าวและเจ้าสาวที่เป็นถึงนักธุรกิจชื่อดังที่ใครต่างให้ความสนใจข่าวของคนทั้งสองมาตลอดยามที่มีข่าวตีแผ่ออกไป แม้งานวิวาห์ครั้งนี้จะถูกจัดขึ้นด้วยความรักและความสุขท่ามกลางผู้คนมากมายที่เข้ามาเป็นพยานในวันแห่งความทรงจำที่มีความสุขที่สุดของปิ่นอนงค์และเตโซก็ยังมีข้อครหาเมื่อหลายเดือนก่อนหน้านี้ก็มีข่าวว่าคนทั้งสองแต่งงานกันแบบเงียบและออกมาเปิดตัวอย่างเป็นทางการที่งานเลี้ยงเลื่อนตำแหน่งของเตโซทำไมถึงแต่งงานกันอีกครั้งแต่แล้วข้อครหาเหล่านั้นก็ถูกปัดตกไปเมื่อมีคนแย้งมาว่าคนรวยมักชอบทำเรื่องแปลกตามใจ จึงกลายเป็นว่าทุกคนไม่สนใจตั้งคำถามอีกนอกจากรอดูภาพงานวิวาห์ตามสือที่จะตีแผ่ข่าวออกมาภายในงานดำเนินไปอย่างราบรื่นและใหญ่โตสมฐานะของเจ้าบ
รักร้ายภรรยา บทที่ 23 เจ้าเล่ห์แค่ไหนก็สู้ความแสบไม่ได้ (5)
“ถ้าผมไม่เข้าไปช่วยคุณ ผมก็เสียคุณไปสิ ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอก คุณคือทุกอย่างในชีวิตที่เหลืออยู่ของผมนะปิ่น อย่าโทษเจ้าสัวเลย ต่อให้เจ้าสัวไม่ผิดคำพูดกับคุณผมก็จะดื้อเข้าไปปกป้องคุณอยู่ดี” เตโซได้ยิ้มกว้างเสียทีพลางยื่นมือไปดึงมือของสาวเจ้ามากอบกุมเอาไว้“เจ็บมากไหมคะ ยังปวดหัวอยู่หรือเปล่า” ปิ่นอนงค์ค่อยๆ ระบายยิ้มออกมาเพื่อให้เตโซชื่นใจขึ้นมาอีกนิดพลางดึงมือออกแล้วยื่นไปลูบเบาๆ ใกล้บริเวณบาดแผลที่ยังมีผ้าก๊อซปิดอยู่“ไม่แล้วครับ” เตโซยิ้มรับพลางตอบ“อยากจะแกล้งโกรธแล้วมึนตึงใส่ก่อนพังงานแต่ก็ทำไม่ลง ห่วงความรู้สึกของคุณอยู่เรื่อย” เธอยู่ปากพูดออกมา“แสบนักนะเรา ว่าแต่ปิ่นรู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ผมฟื้นแล้ว” ชายหนุ่มพูดพลางยกมือลงบนศีรษะของหญิงสาวยีเบาๆ ก่อนจะถาม“วันที่ปิ่นบอกมีงานด่วนนั่นแหละคะ บังเอิญเจอลุงหมอแล้วท่านบอกเลยยืนแอบฟังค่ะ” สาวเจ้าตอบตามตรง“อือหือ แสบจริงๆ นะปิ่น” เตโซอุทานออกมาพลางยิ้มขันตัวเองที่ไม่เชื่อพฤกษ์ที่ช่างสังเกต“ว่าแต่ จะเซอร์ไพรส์ขอปิ่นแต่งงานไม่ใช่เหรอคะ” เธอยิ้มขันก่อนจะพูดออกไป“ไม่เซอร์ไพรส์แล้ว ขอเลยแล้วกัน” เตโซพูดก่อนจะเริ่มมีท่าทีจริงจังขึ้นมาเตโซมองส
รักร้ายภรรยา บทที่ 23 เจ้าเล่ห์แค่ไหนก็สู้ความแสบไม่ได้ (4)
“อย่าเพิ่งกังวลไปครับ พี่ปิ่นอาจจะคิดงานถึงได้ให้เชอรีนมาที่นี่ก่อนก็ได้นะครับ พี่ปิ่นไม่หนีพี่ไปไหนแน่นอนครับ” เตชินเอื้อนเอ่ยขึ้นหากแต่ข้างในใจก็รู้สึกกลัวเล็กน้อยว่าการเซอร์ไพรส์ในครั้งนี้จะล่มไม่เป็นท่า“ขอบใจมาก” เตโซยิ้มรับแล้วขอบคุณน้องชายออกไป“แต่ถ้าพี่ปิ่นรู้แล้วเกิดโกรธขึ้นมาละคะ” พราวมุกเอื้อนเอ่ยขึ้นอย่างเผลอลืมตัวก่อนจะรีบหันไปทางอื่นพลางขยับตัวไปหลบอยู่ด้านหลังพฤกษ์ทันทีที่เตโซหันขวับมามอง“ไม่หรอกครับ” เตชินพยายามคิดในแง่ดีหากแต่มือไม้เริ่มสั่นยืนไม่นิ่งเฉกเช่นเดียวกับเตโซไปเสียแล้วเพราะกว่าพี่ชายของเขาจะได้พบผู้หญิงที่ใช่และมอบความสุขกับรอยยิ้มของเตโซได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยสักนิดทั้งสองคนเกือบจะไม่ได้มีชีวิตมาถึงวันนี้แล้ว…“คุณโซคะ เชอรีน เอ่อ…รออีกนิดนะคะ เชอรีนคิดว่าจะต้องไปได้สวยค่ะ” เชอรีนยังไม่ได้ให้คำตอบแต่ก้าวไปหาเตโซแล้วดึงแขนให้ชายหนุ่มหันหลังกับทางเดินมองมาที่เธอแล้วพูดขึ้นต่อ“รออะไรครับ แล้วเธอทำอะไรอยู่” เตโซพยายามควบคุมสติแล้วถามกลับไปด้วยความสงสัยใคร่รู้“คือว่า…ทุกคนคะ!” เชอรีนที่กำลังจะตอบอยู่ๆ ก็ตะโกนให้ทุกคนหันกลับมามองที่เธอเมื่อเห็นว่าปิ่นอน
รักร้ายภรรยา บทที่ 23 เจ้าเล่ห์แค่ไหนก็สู้ความแสบไม่ได้ (3)
สามวันต่อมาเตโซออกจากโรงพยาบาลก็เดินทางตรงมาภูเก็ตทันทีพร้อมกับคนอื่นๆ ที่ทราบเรื่องของชายหนุ่มตั้งแต่แรกแล้วไม่เว้นแม้แต่เจ้าสัวธรรมรงค์ โดยที่ไม่รู้เลยว่าก่อนที่ปิ่นอนงค์จะเดินทางมาภูเก็ตได้ยินทุกอย่างที่พูดในห้องพักฟื้นแล้วเพียงแต่หญิงสาวไม่รู้ว่าเขามีแผนจะเซอร์ไพรส์อะไรเธอแต่ก่อนที่เขาจะเซอร์ไพรส์เธอนั่น ขอเอาคืนเล็กๆ น้อยๆ ให้รู้สึกแสบๆ คันๆ สักนิดก็แล้วกันปิ่นอนงค์เรียกพราวมุกมาเค้นหาความจริงจากปากจนได้รู้ว่าเตโซคิดจะทำอะไรและไม่ยากที่พราวมุกจะเข้าข้างหญิงสาวจนพูดออกมาจนหมดเปลือก เธอนึกดีใจที่รู้ว่าชายหนุ่มคิดจะเซอร์ไพรส์อะไรเธอแต่มีหรือจะง่ายอย่างที่หวังเอาไว้“คอยดูนะ ปิ่นจะทำให้คุณน้ำตาล่วงต่อหน้าคนอื่นไปเลย เจ้าเล่ห์ดีนัก แต่ก็นะ…ก็ยังดีที่ทำแบบนี้” ปิ่นอนงค์พึมพำกับตัวเองพลางมองไปยังกลุ่มคนขนาดใหญ่ที่กำลังเดินเข้าไปที่เคาน์เตอร์โรงแรมที่ด้านหลังสวนหย่อมซี่งเชื่อมกับทางเดินมาทางรีสอร์ต“พี่ปิ่น งั้นมุกขอตัวไปหาพวกเขาก่อนนะคะ เดี๋ยวฝ่ายนั้นจะรู้ซะก่อนว่าพี่ปิ่นรู้เรื่องแล้ว” พราวมุกที่มาอยู่รอที่ภูเก็ตและแปรพรรคมาอยู่กับปิ่นอนงค์พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่จะดีใจก็ไม่ดีใจจะเห็นใจก
รักร้ายภรรยา บทที่ 2 ฮันนีมูน (6)
เตโซยืนมองตามหลังปิ่นอนงค์ที่รีบจ้ำอ้าวไปที่เตียงนอนก่อนจะล้มตัวลงนอนที่เตียงแล้วดึงผ้าห่มนวมขึ้นมาคลุมจนถึงศีรษะ ชายหนุ่มยิ้มขบขันก่อนจะดึงมือจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมากอดที่อกพลางยืนพิงขอบประตูห้องน้ำแทนที่จะเดินเข้าห้องน้ำอย่างที่บอกหญิงสาว“ลุกเถอะครับ เดี๋ยวผมจะลงไปรอข้างล่างนะ” เตโซตัดสินใจพูดออก
รักร้ายภรรยา บทที่ 2 ฮันนีมูน (4)
“ฉันเองก็ไม่ติดหรอกที่จะยกให้เชอรีน เดี๋ยวนะ ทำไมคุณดูสนใจเรื่องครอบครัวฉันจังล่ะ ไม่ใช่จะบอกว่าอยากรู้เรื่องของภรรยา ไม่ต้องพูดเลยนะ เราไม่ได้แต่งงานกันจริงๆ เสียหน่อย” ปิ่นอนงค์ตอบออกไปแค่เพียงเล็กน้อยก่อนชะงักแล้วหันกลับไปมองเตโซก่อนจะถามออกไปไม่วายดักคอชายหนุ่มเอาไว้ไม่ให้พูดในสิ่งที่เธอไม่หลงร
รักร้ายภรรยา บทที่ 2 ฮันนีมูน (3)
“เอ่อ อ๋อ ใช่” ปิ่นอนงค์รีบเออออห่อหมกไปกับเตโซเมื่อได้สติหากแต่ยังปรับความรู้สึกของตัวเองให้กลับมาปกติไม่ได้เหมือนกับชายหนุ่ม“อุ้ย! เธอนี่ก็ใจกล้าเนอะ กล้าบอกว่าตัวเองมีลูกติดด้วย ยังไงก็ขอให้เที่ยวกันสนุกนะ เชื่อสิ น้องนายไม่ชอบเขาหรอก จะไปกันรอดหรือเปล่าล่ะ แล้วจะเอาใจช่วยนะ บาย” เชอรีนทำท่าทาง
รักร้ายภรรยา บทที่ 2 ฮันนีมูน (2)
“คุณ เอ่อ ยืนตรงนี้ก่อน” ปิ่นอนงค์รั้งเอาไว้พลางยื่นมือไปคว้าแขนให้เตโซถอยหลังมายืนข้างๆ ตัวเองในขณะที่กำลังเดินไปทางอีกฝั่งของงานเลี้ยง“มีอะไรหรือเปล่า” เตโซหันกลับไปถาม“ฉันจะแนะนำคร่าวๆ ก็แล้วกันนะ คุณน่าจะเห็นว่าญาติฝั่งฉันเยอะแค่ไหน คุณไหวเหรอที่จะเดินไปหาทุกคน” หญิงสาวให้คำตอบพลางหันกลับไปมอ
You May Also Like
คนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว290.7K viewsพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย128.9K viewsเกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้268.0K viewsCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI107.8K viewsรุมสวาทดาวกลางดิน
กาสะลอง90 viewsลุ้นรักสัตวแพทย์พ่อหม้ายลูกติด
หอมกลิ่นอายฝน12 viewsรอยแค้น แรงปรารถนา
H.O.Darkness15 viewsคืนใจกชกร
Night Starry42 views
