นักร้องจำเป็น

Brew up 4

ผมร้องเพลงเสร็จทุกคนปรบมือกันดังมากจนผมลืมความตื่นเต้นก่อนหน้านี้ไปซะสนิทเลย พี่เกรย์ก็ชูนิ้วโป้งทั้งสองนิ้วพร้อมยิ้มหวานให้ผม

"สวัสดีทุกคนนะครับ ขอต้อนรับสู่ห้องนั่งเล่นสำหรับคนที่ต้องการพักผ่อนหย่อนใจในคืนวันเสาร์แบบนี้ สามารถแนะนำเพลงกันขึ้นมาได้นะครับแต่ถ้าใครแนบทิปมาเราจัดให้พิเศษแน่นอนฮะ" พอผมพูดติดตลกใส่ไมค์เสร็จมือกลองห็ให้สัญญาณเริ่มเพลงที่สองต่อเลย นอกจากกระดาษขอเพลงแล้วผมยังได้รับทั้งเหล้าทั้งเบียร์และทิปพิเศษจากลูกค้า ที่ชื่นชอบเสียงผมเป็นพิเศษอีกด้วยวันนี้วันสินะเพราะผมได้ทิปไม่หยุดเลย

Laiknam's said

หลังจากขึ้นร้องเพลงในฐานะนักร้องจำเป็น ดูเหมือนเจ้าเด็กหัวส้มนั่นจะได้ความสนใจจากลูกค้ามากเป็นพิเศษ นอกจากหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูแล้วเด็กนั่นยังอัธยาศัยดี ยิ้มเก่ง นี่ผมเพิ่งบอกว่าเด็กหัวส้มนั่นน่ารักใช่หรือเปล่า หลังจากที่คุยกับพี่ชินเสร็จผมก็คิดทบทวนมาตลอดทั้งวัน วันนี้ถึงได้รีบเข้าร้านเพราะผมไม่มั่นใจว่าตัวเองรู้สึกอะไรกับเด็กนั่นหรือเปล่า

"เหลือเวลาอีกสองเพลงสุดท้ายแล้ว ใครมีเพลงอะไรแนะนำกันเข้ามาได้เลยนะฮะ" ยินพูดใส่ไมค์ช่วงก่อนขึ้นเพลงใหม่ ผมนั่งจ้องเด็กนั่นมาสักพักแล้วเพราะเห็นมันรับแก้วจากลูกค้าคนแล้วคนเล่า ไอ้เด็กนี่มันปฏิเสธคนไม่เป็นหรือไงนะพอรับมาก็กระดกหมดแก้ว ๆ สงสัยจะเป็นโรคจิบไม่เป็นอีกโรค

"เดรค"

"ครับพี่คราม" เดรคหันมามองผมตามเสียงเรียก ผมยื่นซองยาบางอย่างให้ไอ้เดรค มันยื่นมือมารับไปอย่างงง ๆ

"อะไรพี่"

"เอาไว้ให้เพื่อนมึงกินกระดกซะขนาดนั้น เดี๋ยวก็อยู่ไม่ถึงร้านปิดหรอก"

"ครับ" ผมนั่งคุยกับเดรคอยู่พักหนึ่ง มันก็เดินวนไปรินเบียร์ชงเหล้าให้ลูกค้าก่อนจะเดินกลับมายืนตรงหน้าผมเหมือนเดิม จนกระทั่งยินลงมาจากเวทีและเดินตรงมาหาเดรคที่ยืนกวักมือเรียกอยู่

"กินซะ เดี๋ยวภาพตัดก่อนร้านปิด" พูดจบเดรคก็ยื่นยาซองสีเหลืองให้เด็กผมส้ม ยินรับไปกินอย่างว่าง่ายไอ้นี่ก็กินง่ายเกินจริง ๆ ถ้ายื่นยาให้มันก็จะหยิบไปกินแบบไม่คิดเลยเหรอ ผมยื่นแก้วน้ำให้ยินทำหน้างง ๆ แต่ก็รับไปก่อนจะกระดกจนหมดแก้ว

"มึงก็ยืนอยู่ตรงนี้ก่อนล่ะกันกูดูลูกค้าให้" เดรคพูดจบก็เดินไปช่วยกัปตันชงเหล้าโต๊ะที่ยินเป็นคนรับ

"เมาหรือยัง"

"พอกรึ่ม ๆ ฮะ"

"มึงนี่มัน"

"พี่ไม่มีงานทำหรือไง ผมเห็นนั่งอย่างเดียวเลย" ยินพูดพร้อมใช้แขนเท้าบาร์ค็อกเทลมองผมที่นั่งอยู่ในบาร์ มันเริ่มเมาแล้วแน่ ๆ เลย

"มึงคิดยัง"

"คิดไรอะ" ยินพูดพร้อมทำตาปริบ ๆ บวกกับแก้มที่เริ่มมีสีแดงระเรื่อจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้ไอ้เด็กนั่นยิ่งน่าเอ็นดูไปใหญ่เลย

"ผมถามอะไรหน่อยได้มั้ย"

"ไม่ได้"

"ทำไมพี่ถึงเปิดร้านเหล้าอะ" พอผมตอบไปปุ๊บมันก็ถามสวนมาปั๊บ แบบนี้มันจะขออนุญาตผมทำไมวะ

"บอกว่าถามไม่ได้ไง" ผมบอกยินด้วยท่าทีเหนื่อยให้กับความทะเล้นของไอ้เด็กนี่ ที่ไม่ยอมรับฟังคำพูดของผม

"ตอบ ๆ มาเถอะน่า ไม่ตายหรอกฮะ" ไอ้เด็กหัวส้มมันลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าผมเป็นเจ้าของร้าน แล้วผมก็ดันขัดใจมันไม่ได้เพราะร่างกายมันไม่ยอมฟังคำสั่งของผมอีกต่างหาก

"กูชอบกินเหล้า แต่ไม่ชอบกินคนเดียวเลยเปิดร้าน" ผมตอบยินก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ ผมคิดแบบนั้นจริง ๆ นะ แค่อยากกินเหล้าแต่ไม่ชอบกินคนเดียวเลยเปิดร้านให้คนมากินด้วยกัน

"แต่พี่ไม่คุยกับใครเนี่ยนะ"

"แต่กูชอบฟังไง กูติสท์"

"โอเค แล้วแต่พี่เลยฮะ ผมไปทำงานล่ะ" พอยินพูดจบก็หมุนตัวเดินไปที่โต๊ะยาวในโซนตัวเอง ผมเลยหันไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถฟีดข่าวเฟซบุ๊ก โดยที่สายตามักจะเบี่ยงไปมองไอ้เด็กหัวส้มคนเดียวในร้านอยู่บ่อยครั้งจนผมรู้สึกหงุดหงิดกับตัวเอง เลยทักไปหาพี่เกรย์ว่าจะออกไปข้างนอกสักชั่วโมงพอพี่เกรย์รับรู้ผมก็ทักไลน์ไปหาเพื่อนที่อยู่ร้านใกล้ ๆ ให้มารับ

ผมเดินออกจากร้านตรงไปยังลานจอดรถที่เพื่อนจอดสูบบุหรี่รออยู่ ขณะที่ผมกำลังเดินไปขึ้นรถไอ้เพื่อนเวรก็ดันวิ่งมากระโดดขี่หลังผมซะเฉย ๆ กว่าจะขึ้นรถได้ก็ทุบกันไปหลายยกเลย

End: Laiknam

ยืนชงเหล้ากินเหล้า รินเบียร์กินเบียร์อยู่กับลูกค้าที่โซนอยู่ตั้งนานผมเลยขอตัวออกมาเข้าห้องน้ำ แล้วให้เดรคกะกัปตันคอยดูแลลูกค้าให้ ตั้งแต่ขึ้นไปร้องเพลงจนลงมาผมยังไม่ได้พาตัวเองไปเข้าห้องน้ำเลยสักรอบ ขณะที่กำลังจะเลี้ยวเข้าห้องน้ำสายตาก็หันไปเห็นพี่ครามกำลังแบกผู้ชายอีกคนไว้บนหลัง ก่อนที่ทั้งคู่จะขึ้นรถแล้วขับออกไป สงสัยจะเป็นกิ๊กพี่ครามแน่ ๆ เมื่อวานตอนที่เข้าร้านก็มีผู้ชายอีกคนมาส่ง เห็นนิ่งแบบนี้ไม่คิดเลยว่าพี่ครามจะมีโหมดเจ้าชู้ประตูดินกับเขาด้วย พอเห็นแบบนั้นก็ไม่แปลกใจที่ถ้าเมื่อคืนเราจะมีอะไรกันจริง ๆ และถ้าจะมีคนผิดก็คงเป็นผมแหละที่เมาไม่รู้เรื่อง คิดได้ก็เดินเข้าห้องน้ำไปทำธุระก่อนจะกลับไปทำงานในร้านต่อ วันนี้ผมคิดว่าจะไม่เมาเพราะพรุ่งนี้สายมีนัดทำแล็ปวิชาเคมีอาหาร

"เป็นไงเรา โอเคหรือเปล่า" กัปตันถามผมขณะที่ช่วยกันจุดเทียนบนเค้กของลูกค้า ก่อนจะเอาออกไปให้เจ้าของวันเกิดเป่าเทียนต่อ

"โอเคขึ้นเยอะเลยฮะ เดรคเอายาแก้เมาให้กินดีขึ้นมากเลยครับ พี่อะยังไม่เมาเลยเหรอผมเห็นกระดกเพียว ๆ ไปเยอะเลย" ผมหันไปพูดกะกัปตันขณะที่มือกำลังปักเทียนเล่มสุดท้ายลงบนเค้ก

"พี่ชินแล้วกินได้ยันเช้า ฮ่า ๆ " ผมกำลังจุดเทียนบนเค้กพี่เกรย์ก็ตอบติดตลก แล้วหันไปส่งสัญญาณให้พนักงานคนอื่นและนักดนตรี จนกระทั่งไฟดับลงและนักดนตรีเล่นเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้กับเพื่อนรุ่นพี่ของผม ผมเดินถือเค้กเข้าไปใกล้พอเพลงจบพี่ผู้ชายที่ออกสาวหน่อยก็อธิษฐานนิดหน่อยก่อนจะเป่าเทียนให้ดับ

"ขอบคุณค่ะ"

"ยินดีครับ ไม่ทราบว่าพี่ต้องการทานเลยหรือให้ผมเก็บใส่กล่องกลับบ้านดีฮะ" ผมถามเจ้าของวันเกิดที่กำลังหันไปคุยกับเพื่อนคนอื่นอยู่

"งั้นรบกวนเก็บให้พี่หน่อยค่ะ" เจ้าของวันเกิดพูดกับยัดธนบัตรใส่มือผม ผมพยักหน้าให้แล้วขอตัวออกไปจัดการเก็บเค้กใส่กล่องให้ลูกค้า เพราะลูกค้ากำลังจะไปต่อกันที่คลับใกล้ ๆ ซึ่งอยู่ห่างจากร้านเราไปไม่ไกล

ขณะที่ผมกำลังจะเอาเค้กใส่กล่องคืนให้ลูกค้าสายตาดี ๆ ของผมก็หันไปเห็นพี่ครามกำลังเดินเข้ามาจากทางห้องพักพนักงาน พร้อมผู้ชายอีกคนที่ไม่ใช่คนที่ออกไปด้วย พี่ครามนี่ดูแล้วน่าจะเจ้าชู้เอาเรื่องเหมือนกันออกไปกับอีกคนกลับมากะอีกคน สุดยอดจริง ๆ

"ทำอะไร"

"เก็บเค้กให้ลูกค้าฮะ ลูกค้าจะไปผับต่อ"

"ลูกค้าจะเอาทิชชูด้วย" พี่ครามถามแปลก ๆ ผมเลยทำหน้าไม่เข้าใจใส่ เจ้าของร้านยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะชี้ไปที่กล่องเค้กที่ผมจับทิชชูแบบป๊อบอัพนัดไปด้วย

"อ้าว ผมยัดไปทำไมวะ"

"จะรู้ด้วยหรอ" พอพี่ครามพูดจบก็เดินนำเพื่อนไปพร้อมรอยยิ้ม ผมว่าผมเห็นรอยยิ้มขบขันจากผู้ชายอารมณ์เดียวคนนั้นจริง ๆ หรือว่าผมจะเมากันแน่นะ พอผมยัดกล่องเค้กลงในถุงพลาสติกเสร็จผมก็ถือถุงเค้กออกมาให้ลูกค้าที่กำลังยืนแจกทิปให้พนักงานทุกคนในโซน

"ยินพี่ให้เรา"

"ขอบคุณครับ แต่พี่ให้ผมหลายรอบแล้วนะตอนร้องเพลงก็ให้" ผมพูดพร้อมยืนยิ้มตาหยีให้แต่ไม่ยอมหยิบเงินมา ผมใช้มือตัวเองดันมือของพี่เคียวที่มีธนบัตรสีม่วงอยู่ให้เก็บไว้เหมือนเดิม แต่พี่เคียวก็ยังยืนยันที่จะยื่นให้ผม

"เอาไปเถอะ เราชงเหล้าอร่อย" พี่เคียวยัดธนบัตรใส่มือผมพร้อมวิงค์ตาให้อีกที ผมเลยยกมือไหว้ก่อนพี่เคียวและเพื่อน ๆ จะลุกจากโต๊ะเพื่อไปต่อร้านอื่นอีก

"ไม่ไปต่อกับพวกพี่หรอ"

"พรุ่งนี้ยินมีแล็ปครับพี่ ถ้าไปด้วยคงจะตื่นไปแลคเชอร์ไม่ทัน กลัวได้กินเอฟ ฮ่า ๆ"

"โอเคพี่เข้าใจ ๆ ยังไงถ้าอยากไปก็ทักมาได้นะ ว่าแต่พี่ขอไลน์เราหรือยังนะ"

"เปล่าครับ"

"งั้นพี่ขอไลน์หน่อย เผื่อมาวันอื่นพี่จะไลน์มาจองโต๊ะก่อน" โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูถูกยื่นมาตรงหน้าของผม ผมเลยหยิบมาแล้วพิมพ์ไอดีของตัวเองลงไป พี่เคียวยิ้มกว้างก่อนจะโบกมือลาผมที่ยืนรอเก็บโต๊ะอยู่ พอลูกค้าลุกจากโต๊ะพวกเราก็พุ่งเข้าโจมตีทันที อีกพวกเก็บขวดเหล้ามิกเซอร์ถังน้ำแข็ง อีกพวกเก็บแก้วเก็บจาน อีกพวกเช็ดโต๊ะถูโต๊ะ แค่ 5 นาทีผ่านไปโต๊ะที่เคยเต็มไปด้วยแก้วและจานอาหารก็สะอาดเอี่ยมอ่องรอเวลาเก็บเข้าที่หลังลูกค้ากลับหมด เพราะถ้าแยกโต๊ะตอนนี้อาจจะพลาดไปโดนลูกค้าคนอื่นบาดเจ็บได้

"เป็นไง มาทำงานสองวันลูกค้าจีบซะแล้ว" พี่เกรย์เดินเข้ามาทักขณะที่ผมกำลังนั่ง รอช่วยโซนอื่นเก็บโต๊ะเพราะโซนตัวเองลูกค้ากลับหมดแล้ว

"ไม่ใช่หรอกฮะ รุ่นพี่ในสาขาเฉย ๆ พี่แกบอกเอาไว้จองโต๊ะเผื่อมาคราวหน้า"

"เชื่อพี่สิ พี่ดูออกนะ"

"แต่ผมคงคุยกับใครไม่ได้" ผมพูดพร้อมยื่นโทรศัพท์ไอโฟน 7 หน้าจอแตกให้พี่เกรย์ดู กัปตันร้องอ๋อก่อนจะหัวเราะน้อย ๆ จนกระทั่งเจ้าของร้านเดินเข้ามาเหมือนจะสั่งงานอะไรสักอย่าง เราทั้งสองจึงหยุดคุยกัน

"ครามมีอะไรหรือเปล่า"

"พี่บอกเด็ก ๆ ด้วยนะโซนใครเสร็จกลับได้เลย ส่วนโซนไหนที่ลูกค้ายังไม่กลับแล้วต้องเฝ้าลูกค้าผมให้เป็นโอที อย่าลืมสแกนออกกัน" พี่ครามเดินออกไปหลังจากพูดจบจนผมงง ว่าพี่แกจำเป็นต้องเดินมาบอกเรื่องที่ทุกคนรู้อยู่แล้วด้วยเหรอไง

"ยินกลับบ้านได้เลยนะ ได้ข่าวพรุ่งนี้มีเรียน"

"แต่ว่า…"

"แต่อะไร เจ้าของร้านเค้าก็ย้ำอยู่เมื่อกี้ไง"

"ครับ"